"To" (Contén)

PUBLICACIÓNS

Publicación relixiosa da Arquidiócese de Santiago de Compostela aparecida nesa cidade en 1941.

PUBLICACIÓNS

Publicación relixiosa aparecida en Santiago a principios do s XX, subtitulada “Revista quincenal de ciencias, literatura y propaganda religiosa” que foi dirixida polo sacerdote e xornalista Francisco Suárez Salgado, editou 18 números. Colaboraron nela Barcia Caballero e o propio director. No número 17 inclúese un poema de Aurelio Ribalta titulado “Consagración”.

1. Acción de poñer en funcionamento un elemento determinado.

2. Sistema de transmisión da enerxía motora a un dispositivo ou máquina.

PERSOEIRO

Artista norteamericano.
É un dos mellores representantes do body art. Preocupado polos problemas de expresión e comunicación experimentou, a cotío, co seu propio corpo e o seu rostro. Realizou numerosos filmes e vídeos que recollen as súas investigacións.

PERSOEIRO

Pintor. Probablemente foi discípulo de Bartolomeo Carducci (chamado Carducho) en Madrid. Pintou cadros para a igrexa da Mercede en Murcia.

1. Que contén ou está untado de aceite.

2. Semellante ao aceite.

1. Acción e efecto de acender.

2. Apaixonamento dunha persoa ante unha situación determinada.

1. Conxunto de todas as modalidades fónicas da linguaxe, é dicir, a intensidade, o ton, a cantidade ou duración e o timbre dos sons; as variacións de todos eles conxuntamente, caracterizan non só os distintos idiomas, senón tamén o xeito de falar un mesmo nas distintas rexións, a fala de cada persoa ou a expresión de situacións distintas do ánimo.

2. 1. Elemento articulatorio mediante o que se destaca unha sílaba pertencente a unha palabra. Nalgunhas linguas como o alemán, o inglés, o español, etc, este elemento consiste nunha maior intensidade, é dicir, un maior reforzo respiratorio; chámase entón acento de intensidade, dinámico, espiratorio, articulatorio ou de sonoridade. Noutras linguas como o grego, por exemplo, este elemento consiste na elevación do ton da voz, é dicir, unha maior tensión das cordas vocais ao emitir a sílaba acentuada; entón chámase acento tónico, musical, de altura, cromático ou melódico. No galego denomínase acento tónico ou acento de intensidade. Ambos acentos poden existir nunha mesma lingua, pero poden darse con exclusividade un ou outro; en moitos casos, coexisten prevalecendo un ou o outro.

   2. acento afectivo/enfático/expresivo/retórico

      Aquel que recae sobre unha sílaba átona no sistema pero que enfatiza a palabra á que pertence. Este acento aumenta, non só a intensidade da sílaba afectada, senón tamén a súa altura e a súa duración xeralmente.

   3. acento ascendente

      Sinal que ten o grao de maior intensidade na fin do elemento acentuado.

   4. acento condicionado/libre

      Acento que presenta unha disposición determinada por circunstancias fónicas, morfolóxicas ou sintácticas. É o acento que emprega, por exemplo, o galego (

   5. acento de cantidade

      Elemento que establece o contraste acentual empregando como procedemento positivo a maior lonxitude da sílaba acentuada. Este tipo de acento era fundamental en sánscrito, grego e latín (

   6. acento de intensidade

      Indicación que establece o contraste acentual empregando como procedemento positivo a maior intensidade da sílaba acentuada. Chámase tamén acento articulatorio, de sonoridade, dinámico, expiratorio ou tónico.

   7. acento de nexo forte

      Aquel que designa na cadea falada a aparición da consoante cando a articulación da vogal precedente se atopa en plena tensión.

   8. acento de nexo frouxo

      Aquel que designa na cadea falada a aparición da consoante cando a articulación da vogal precedente se atopa en fase de distensión.

   9. ...

1. Nun semicondutor, átomo trivalente incorporado como impureza capaz de recibir un electrón proveniente doutro átomo chamado doador. O aluminio, o boro, o galio e o indio son os máis comúns.

2. Substancia que, ao producirse a ruptura dun enlace heteroxeneamente (reaccións heterolíticas), actúa como aceptante de electróns.