"Van" (Contén)

PERSOEIRO

Matemático e enxeñeiro. Foi un dos primeiros en aplicar a matemática ao estudo da economía. Enunciou o teorema que leva o seu nome (Teorema de Ceva), que di que tres rectas transversais cortan os ángulos dun triángulo. Escribiu De lineis rectis se invicens secantibus statica construtio.

PERSOEIRO

Pintor e poeta. Viviu en Francia desde 1912, onde entrou en contacto co ambiente das primeiras vangardas artísticas. Influído pola visión cubista de Metzinger e Le Fauconnier, instalouse en Barcelona (1914-1918), onde coñeceu a obra de Picabia e realizou a exposición Art Ornamental na galería Dalmau, na que presentou obras de estilo abstracto. De volta a París aproximouse ás propostas estéticas dadaístas e colaborou en revistas como Pereroz Dadá. En 1927 coñeceu a Ozenfant e a súa pintura entrou nunha fase de reflexión antroposófica (Natureza morta con cunca branca, 1928), aínda que sen esquecer a inspiración dadaísta (Paisaxes elásticas, 1930). Nos anos corenta a súa obra caracterizouse pola idea do musicalismo marcado pola interpretación onírica das temáticas da música, do mar ou da auga: Tema musical (1942) e Sinfonía de Salmos de Stravinskij (1957). Da súa obra poética destacan títulos como Foute inmobile ou Le Ciel-Cloche (1919-1965).

PERSOEIRO

Pintor italiano. Coñecido como Cima da Conegliano, foi discípulo de Bartolomeo Montagna. En 1492 instalouse en Venecia, onde coñeceu a obra de Giovanni Bellini. Os fondos das súas composicións, nun principio arquitectónicos, evolucionaron cara á paisaxe que envolve os personaxes nunha atmosfera luminosa onde a cor lle concede unha visión unitaria ao conxunto. Entre as súas obras destacan Bautismo de Cristo (1494) e Virxe con dous santos (1513).

PERSOEIRO

Pintor e decorador. Traballou como pintor en Roma ata que en 1756 se instalou en Londres, onde realizou a decoración de numerosos edificios. Foi profesor e un dos fundadores da Royal Academy.

PERSOEIRO

Óptico e astrónomo norteamericano. Traballou na fabricación de lentes e telescopios. En 1862 descubriu o compañeiro de Sirio, predito anteriormente por F. W. Bessel, polo que recibiu o Premio Lalande da Académie des Sciences de París.

PERSOEIRO

Pianista norteamericano. Realizou os seus estudios na Juilliard School de Nova York e en 1954 debutou no Carnegie Hall coa orquestra filharmónica desta cidade. En 1958 gañou o Premio Čajkovskij en Moscova.

1. Que ou quen coadxuva.

2. Que coopera na acción doutros axentes.

3. Persoa que intervén nun proceso xudicial, sen ser chamado inicialmente como parte demandante ou demandada, e que ten un dereito ou interese lexítimo que poden resultar afectados pola sentencia.

4. Fármaco que contribúe, nunha prescrición, á eficacia do medicamento principal.

5. Substancia útil na elaboración de praguicidas, tales como tensoactivos, fluidificantes, estabilizantes e outros que teñen a capacidade de modificar axeitadamente as propiedades físicas e químicas das materias activas. Hainos de tres clases: os coadxuvantes activos, que amplifican a actividade biocida da materia activa, os coadxuvantes que reducen as perdas de produto na aplicación, debidas ao vento, á chuvia, etc, e os coadxuvantes de comodidade, que producen rendementos maiores na manipulación dos produtos. Tamén están os emulsionantes, os dispersantes, os estabilizantes e os colorantes que evitan a confusión con produtos alimentarios.

6. Substancia ou materia que non se consome como ingrediente alimentario por ela mesma e que se emprega na elaboración das materias primas, alimentos ou os seus ingredientes.

PERSOEIRO

Narrador e xornalista italiano. Viaxou por Europa e África como correspondente do diario Il Corriere della sera. Influenciado por D’Annunzio, distinguiuse polo seu estilo descritivo. Publicou, entre outras obras: L’italiano errante per l’Italia (O italiano errante por Italia, 1937) e Un gatto attraversa la strada (Un gato atravesa a estrada, 1955).

PERSOEIRO

Pintor belga. Exiliouse en Frankenthal (Alemaña) no 1588 a causa da persecución relixiosa; alí fundou unha escola paisaxística maneirista. En 1595 estableceuse definitivamente en Amsterdam. A súa temática inspirouse nos feitos da antigüidade pagá ou relixiosa e converteu a paisaxe na protagonista principal do cadro.

1. Que conserva o bo estado de algo ou alguén, especialmente aplicado a unha substancia ou produto.

2. Substancia que, engadida aos produtos alimenticios en pequenas proporcións, evita a alteración microbiana e elimina e impide o crecemento de microorganismos. O seu mecanismo de acción é bacteriostático ou bactericida. Dentro dos produtos químicos de síntese, son conservantes os ácidos benzoico, sórbico, p-clorobenzoico, os seus sales e outros. Os antibióticos tamén teñen aplicación neste campo: os máis empregados son a nisina, a nistatina, a pimaricina, a tilosina e os grupos das tetraciclinas. Os antioxidantes de uso alimentario pódense considerar como conservantes das graxas alimentarias, xa que evitan a actuación química por oxidación. Igualmente, o dióxido de xofre, á parte da súa acción antibacteriana, pódese considerar como un conservante químico xa que inhibe o escurecemento non enzimático. O sal, o azucre e algunhas especias tamén teñen efecto conservante, así como algunhas substancias que se impregnan nun alimento afumado.

PERSOEIRO

Ilustrador e autor de cómics norteamericano. A partir de 1970 comezou a publicar profesionalmente na revista Creepy, onde realizaba adaptacións de clásicos como Edgar Allan Poe. Posteriormente, en 1977, colaborou na publicación Heavy Metal. A súa obra ocúpase de temáticas fantásticas, de terror e de fición. O seu debuxo é dun expresionismo voluminoso e con moita influencia das técnicas cinematográficas. As series máis populares e coñecidas son: Rowlf (1971), Den (1977), Mutand World (Mundo mutante, 1978) e Jeremy Bood (1982). En 1999 publicou as antoloxías Black & White, Gangland e Flinch.

PERSOEIRO

Eséxeta xesuíta. Coñecido como Cornelius a Lapide, ensinou Sagrada Escritura e hebreo en Louvain e Roma. Publicou un extenso comentario sobre toda a Biblia, agás de Job e os Salmos.

PERSOEIRO

Pintor e gravador alemán. Cultivou o retrato, de carácter realista, e o gravado en madeira, onde se aprecia a influencia de Dürer. Na pintura relixiosa destacan o Triunfo da relixión e a Adoración da Trindade.

PERSOEIRO

Pintor e arquitecto. Foi superintendente das actividades artísticas durante o pontificado de Paulo V. Trasladouse a Madrid en 1617 e encargouse da decoración do panteón dos reis de El Escorial (1654), realizada por broncistas italianos. No eido da pintura realizou bodegóns.

PERSOEIRO

Pintor, escultor e arquitecto italiano. Coñecido como Il Cerano, a súa obra adscríbese á escola lombarda. Dirixiu a Accademia Ambrosiana. Malia ter contactos co manierismo, a súa arte achegouse á realidade histórica e rexeitou a retórica. O seu estilo rebaixou as tintas, simplificou a composición e reduciu a descrición dos elementos esenciais e significativos. Por mor da beatificación de san Carlos, realizou Scene della vita di San Carlo (1602) e, trala súa canonización, Milagres de San Carlos (1910). No eido da escultura realizou a decoración da catedral de Milán.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Foi mestre de capela de San Marcos de Venecia. A súa produción profana está constituída por canzonette e madrigais de tres a oito voces, e a relixiosa, por misas, salmos e motetes.