"Vic" (Contén)

PERSOEIRO

Campesiño insurrecto ruso. Converteuse no líder dunha revolta que se estendeu por toda a Rusia centromeridional, a primeira da cadea de levantamentos que tiveron lugar nesta zona nos ss XVII e XVIII. Morreu asasinado trala derrota de Tula.

PERSOEIRO

Actor e realizador cinematográfico ucraíno. Como realizador consagrouse coa triloxía tolstoiana de Vojna i mir (Guerra e Paz). En 1980 rodou en México o filme Campanas Rojas, biografía cinematográfica do xornalista norteamericano John Reed.

PERSOEIRO

Escritor. Baixo a influencia de Madame de Staël publicou Voyage sur la scène des six derniers livres de l’Enéide (Viaxe sobre a escena dos seis últimos libros da Eneida, 1804).

PERSOEIRO

Compositor. Na súa xuventude realizou estudios musicais e licenciouse en Medicina (1856), sendo profesor da Academia de Medicina e Cirurxía de San Petersburgo dende 1862. Formou parte do Grupo dos Cinco xunto con Balakirev, Cui, Musorgski e Rimski-Korsakov, coa intención de crear unha escola de música nacionalista rusa. A súa obra principal é a ópera O príncipe Ígor (1869-1887), acabada por Rimski-Korsakov e Glazunov, xunto co cadro musical Polas estepas de Asia central (1880). Da súa produción camerística destaca o Quinteto con piano en do menor (1862).

PERSOEIRO

Axitador soviético, coñecido como Grusenberg. Despois de levar a cabo actividades en América Central e Gran Bretaña, dirixiu a delegación soviética en Cantón (1924). Conselleiro de Sun Yatsen e organizador do Guomindang, Chiang Kaishek expulsouno da China (1927). De volta á URSS, desapareceu no ano 1951. Foi rehabilitado no ano 1956.

PERSOEIRO

Político. En 1887 acadou o cargo de prefecto da policía do departamento de Saine e en 1888 foi elixido deputado da Asemblea Nacional polo distrito de Marne. Foi xefe do partido Radical Socialista. Entre o 1 de novembro de 1895 e o 21 de abril de 1896 foi primeiro ministro. Senador polo distrito do Marne (1905-1923), foi presidente desta cámara dende 1920 ata 1923. Participou na conferencia da Haia de 1899 como delegado de Francia e en 1903 foi nomeado para a Corte Internacional de Xustiza da Haia. Promotor da Sociedade das Nacións, foi o representante francés neste organismo en 1919. Recibiu o Premio Nobel da Paz en 1920.

PERSOEIRO

Dramaturgo italiano. Traballou o xénero satírico da farsa cavaiola. É o autor de La maestra (1929).

PERSOEIRO

Feudatario serbio, señor de Pristina. Segundo a tradición, traizoou ao seu país na batalla de Kosovo Polje en 1389. O seu nome perdura como símbolo da ignominia no folclore serbio. Foi cabeza da dinastía implantada en Serbia na persoa do seu fillo Xurxo.

PERSOEIRO

Pintor romanés. Chegou a París no 1930, onde coñeceu os surrealistas, e participou nas súas exposicions ata 1949. As súas imaxes amosan un sincretismo de realidade e fantasía: soños e paisaxes floridas habitadas por homes devorados por flores de poderes máxicos. Entre as súas obras destaca: A experiencia desgraciada (1951).

PERSOEIRO

Astrónomo ucraíno. Fixo estudios sobre a orixe dos meteoros e describiu a súa estrutura. Perfeccionou os estudios de Bessel sobre as colas dos cometas e estableceu tres tipos distintos segundo a curvatura e a composición.

PERSOEIRO

Físico francés. Príncipe de Broglie e, á morte do seu irmán Maurice, duque de Broglie. Foi profesor de física teórica na Universidade de París (1928). Na súa tese doutoral La Théorie des Quanta (1924) propuxo unha solución aos problemas formulados polas hipóteses de Planck e de Einstein ao suxerir que, así como a luz parece ter unha dobre natureza porque se comporta unhas veces como onda e outras como corpúsculo (teoría corpuscular), podería suceder o mesmo coas partículas elementais en movemento; o desenvolvemento desta idea por parte de Heisenberg, Schrödinger e outros, así como tamén a experiencia de difracción dos electróns por medio dunha lámina cristalina, realizada en 1927 por Germer e Davisson, confirmaron a natureza ondulatoria do electrón e deron lugar ao nacemento da mecánica ondulatoria. No 1926 Schrödinger determinou a ecuación da onda asociada de De Broglie coñecida como ecuación de Schrödinger. Autor de traballos de divulgación científica, entre...

PERSOEIRO

Político soviético, coñecido polo nome ruso de Lev Trockij. Membro dunha familia de xudeus rusos, estudiou en Odessa e Mykolayiv. Iniciou as súas actividades políticas en 1896 ao entrar en contacto co populismo e en 1897 fundou a Unión de Obreiros Rusos en Mykolayiv e o xornal Nashe dielo. Detido en 1898 por mor desta actividade, foi deportado a Siberia. Conseguiu fuxir da prisión de Ust’-Kut en 1902 con pasaporte falso, empregando o nome dun carcereiro de Odessa que o custodiara, Trockij. Logo, instalouse en Londres onde entrou en contacto co Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso e coñeceu a Lenin e Plekhanov. Durante o seu primeiro exilio participou nos congresos do partido, celebrados en 1902 en Bruxelas e en 1903 en Londres, defendendo as teses menxeviques. De regreso a Rusia, participou na revolución de 1905 e chegou mesmo a presidir o soviet de San Petersburgo, polo que foi novamente detido en 1906 e deportado a Siberia un ano despois, de onde volvería...

PERSOEIRO

Médico militar francés, profesor na Universidade de París. Sostivo que as enfermidades eran secundarias a unha inflamación de aparello dixestivo, e elaborou unha teoría (broussaismo) segundo a que practicamente o único tratamento efectivo eran as sangrías.

FILOSOFOS

Filósofo francés. Estudiou na École Normale Supérieure e na Sorbonne, onde foi profesor. Manifestou un intelectualismo criticista e matemático, ampliado por unha análise das condicións do espírito, que o levou a definir a realidade espiritual como a realidade creadora, nun intento de superación do espiritualismo acrítico, o empirismo e o positivismo. Entre as súas obras destacan Les étapes de la philosophie mathèmatique (As etapas da filosofía matemática, 1913), L’expérience humaine et la causalité physique (A experiencia humana e a causalidade física, 1922), Le progrès de la conscience dans la philosophie occidentale (O progreso da conciencia na filosofía occidental, 1927), De la connaissance de soi (Sobre o coñecemento dun mesmo, 1931) e Les ages de l’intelligence (As idades da intelixencia, 1934).

PERSOEIRO

Xeneral do exército ruso. Participou na campaña dos Balcáns (1877-1878) ao mando dunha división de cabalería. En 1914 participou na Batalla de Galitzia, encabezando ao ano seguinte unha ofensiva contra as forzas alemanas en Mackensen. En 1916 comandou a ofensiva contra o exército dos imperios centrais en Bucovina. Foi nomeado comandante supremo do exército en maio de 1917, despois do cesamento de Nicolao II, pero logo o substituíu Kornilov ante a súa incapacidade para dominar as tropas. Colaborou co goberno soviético, que o nomeou membro do consello consultivo militar en 1920.

PERSOEIRO

Escritor. De tendencia simbolista, foi coñecido co pseudónimo de Andrej Belyj. Entre 1902 e 1905 publicou catro Sinfonie (Sinfonías) á maneira das grandes composicións musicais, cargadas de motivos místicos. Cos poemas Pepel (Cinsa, 1909) e coa novela Peterburg (1913) interesouse polos problemas sociais resultantes da revolución de 1905.

PERSOEIRO

Político, economista e teórico marxista. Membro do partido bolxevique dende 1906, exiliouse en 1910 ata que en 1912, entrou en contacto con Lenin. En 1916 dirixiu en Nova York o diario bolxevique clandestino Novy Mir (Novo Mundo). Volveu a Rusia trala Revolución de febreiro de 1917 e participou activamente na Revolución de outubro (7.11.1917). Dende o ano 1920 publicou varias obras nas que defendía a necesidade obxectiva do comunismo de guerra e formulaba a diferenza entre o modo de produción socialista e o modo de produción do período de transición ao socialismo. Apoiou as posicións de Trotskij e Jevgenij Preobraženskij ata mediados dos anos vinte, pero no 1924 enfrontouse a esté último e sostivo a tese dunha necesaria correspondencia entre a industria e a agricultura defendendo as realizacións da Nova Política Económica (NEP). Malia que en 1924 iniciou un proceso de moderación nas súas actitudes, foi elixido presidente do Kommintern en 1926. Caeu en desgraza en 1928 e, destituído...

PERSOEIRO

Escritor. Criticou a oposición aos bolxeviques durante a revolución na novela Belaja Gvardija (A garda branca, 1925). Publicou ademais, Molière (1936) e Master i Margarita (Mestre e Margarida, 1928-1940), que foi editada postumamente en 1967. Cultivou tamén o teatro, onde reflectiu as tensións entre o artista e a sociedade: Poslednije dni Puškin (Os últimos días de Puškin, 1940).