"llo" (Contén)

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico norteamericano. Foi un dos grandes directores técnicos da Warner. Destacan das súas obras as comedias musicais e os filmes policiais da época dourada de Hollywood, xunto con algúns westerns. Dirixiu, entre outras moitas, 42nd street (1933), Footlight parade (1933), Wonder bar (1934), In caliente (1935), Gold diggers of 37 (1936), Knute rockne-all american (1940) e She couldn´t say no (1954).

1. Froito seco e alongado propio das plantas da familia das fabáceas, constituído por dúas valvas, sen tabique intermedio, que ao madurecer se abren deixando saír as sementes. Presentan froitos en bagullo as ervellas, os feixóns, as lentellas ou as acacias.

2. Residuo de determinados froitos como a uva ou oliva despois de pisalos e quitarlles o líquido.

3. Inzo da uva.

1. Termo utilizado na danza escénica, equivalente a flexibilidade e lixeireza. Dise que un bailarín ten ballon cando se pode elevar facilmente ata alcanzar unha grande altura para despois caer en picado e volver elevarse ata chegar a unha altura superior, rebotando.

2. Forma característica dalgunhas cimas dos Vosgos, que sobresaen, macizas e arredondadas, como consecuencia da maior resistencia dos núcleos graníticos á erosión. O Ballon de Guebwiller (1.424 m de altitude) e o Ballon de Alsacia (1.250 m) representan os exemplos máis importantes. SIN: castelo, inselberg, tor.

PERSOEIRO

Gramático e pedagogo. Graduouse en Teoloxía na Universitat de Gandia. Organizou o ensino da gramática castelá como base para o estudo da latina. Como pedagogo estableceu un método de ensino para a escola do hospicio de Barcelona e escribiu, ademais de obras didácticas, un Plan de educación primaria (inédito) e un Plan de educación o método para aprender la lengua latina sin las reglas del arte (1804). Así mesmo, é autor dunha serie de tratados de gramática latina e, sobre todo, castelá, da que renovou e impulsou o estudio; o máis importante é a Gramática filosófica y razonada de la lengua castellana. Escribiu a primeira gramática moderna do catalán: Gramàtica i apologia de la llengua catalana, na que traballou entre 1810 e 1814.

1. Anaco de tea roto e moi gastado. SIN: aldraxe, fargallo, farrapo, galdrapo.

2. Peza de roupa vella e rota. SIN: farrapo.

3. Quen non coida o seu aspecto externo ou se amosa sucio vestíndose con farrapos. SIN: badanas, baldreo, baldroeiro, baldrogas, bandalleiro, fargallón, farrapeiro, farrapento, pingo, zalapastrán.

4. Que ten poucos folgos. SIN: pastrán.

PERSOEIRO

Escritor. De entre as súas obras salientan o Canzoniere (Cancioneiro, 1544) e as duascentas catorce Novelle (Novas, 1554-1573), cada unha precedida por cadansúa carta dedicatoria, que permite o coñecemento de detalles da vida de personaxes da época, na liña de Bocaccio.

1. Estómago dos animais. SIN: calleiro, recho.

2. Primeira e maior das cavidades do estómago dos ruminantes. SIN: bandougada, bandougo.

3. Estómago das persoas. SIN: boche.

4. Parte do corpo humano e dos animais que envolve os intestinos. SIN: bandougada, bandougo, barriga.

5. Doce feito con ovos, pan, especias, etc, que orixinariamente se cocía dentro do estómago do porco.