"ovi" (Contén)

PERSOEIRO

Político soviético, coñecido polo nome ruso de Lev Trockij. Membro dunha familia de xudeus rusos, estudiou en Odessa e Mykolayiv. Iniciou as súas actividades políticas en 1896 ao entrar en contacto co populismo e en 1897 fundou a Unión de Obreiros Rusos en Mykolayiv e o xornal Nashe dielo. Detido en 1898 por mor desta actividade, foi deportado a Siberia. Conseguiu fuxir da prisión de Ust’-Kut en 1902 con pasaporte falso, empregando o nome dun carcereiro de Odessa que o custodiara, Trockij. Logo, instalouse en Londres onde entrou en contacto co Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso e coñeceu a Lenin e Plekhanov. Durante o seu primeiro exilio participou nos congresos do partido, celebrados en 1902 en Bruxelas e en 1903 en Londres, defendendo as teses menxeviques. De regreso a Rusia, participou na revolución de 1905 e chegou mesmo a presidir o soviet de San Petersburgo, polo que foi novamente detido en 1906 e deportado a Siberia un ano despois, de onde volvería...

PERSOEIRO

Filólogo e arquiveiro. Director do École des Chartes (1930-1954) e membro da Académie des Inscriptions et Belles-Lettres (1937). Débense a este editor as obras: Les premiers exemples de l’emploi du provençal dans les chartes (Os primeiros exemplos do emprego do provenzal nas cartas, 1922), Le plus ancien acte original en langue provençale (O acto orixinal máis antigo en provenzal, 1922), Les plus anciennes chartes en langue provençale (As cartas máis antigas en provenzal, 1926-1952) e Bibliographie des manuscrits littéraires en ancien provençal (Bibliografía dos manuscritos literarios en provenzal antigo, 1935).

PERSOEIRO

Político, economista e teórico marxista. Membro do partido bolxevique dende 1906, exiliouse en 1910 ata que en 1912, entrou en contacto con Lenin. En 1916 dirixiu en Nova York o diario bolxevique clandestino Novy Mir (Novo Mundo). Volveu a Rusia trala Revolución de febreiro de 1917 e participou activamente na Revolución de outubro (7.11.1917). Dende o ano 1920 publicou varias obras nas que defendía a necesidade obxectiva do comunismo de guerra e formulaba a diferenza entre o modo de produción socialista e o modo de produción do período de transición ao socialismo. Apoiou as posicións de Trotskij e Jevgenij Preobraženskij ata mediados dos anos vinte, pero no 1924 enfrontouse a esté último e sostivo a tese dunha necesaria correspondencia entre a industria e a agricultura defendendo as realizacións da Nova Política Económica (NEP). Malia que en 1924 iniciou un proceso de moderación nas súas actitudes, foi elixido presidente do Kommintern en 1926. Caeu en desgraza en 1928 e, destituído...

REXIÓNS

Rexión da Europa centrooriental, situada entre a rexión histórica de Galitsia e a rexión de Moldavia, e actualmente dividida entre Ucraína e Romanía. A parte sudoccidental, montañosa, esténdese sobre os Cárpatos e a parte nororiental abrangue a chaira aluvial dos ríos Prut e Siret. Atópase baixo un dominio climático continental, con invernos moi fríos (-4°C de temperatura media no mes de xaneiro), veráns moi calorosos (25°C de media no mes de xullo) e unha pluviosidade escasa (uns 600 mm anuais). Está drenada por numerosos ríos (Moldava, Siret, Prut) e o Dniéster constitúe o límite setentrional. Os solos, moi fértiles, son a base dunha agricultura próspera. A vexetación natural está constituída por bosques, que abranguen o 60% da superficie da rexión, predominando as faias nas áreas baixas e as coníferas nas máis elevadas. As principais actividades económicas son a agricultura (sobre todo cereais) e a explotación forestal, que abastece as industrias da madeira. Destacan tamen a gandería...

PERSOEIRO

Político soviético. Membro do partido comunista dende 1917, foi presidente do soviet urbano de Moscova de 1931 a 1937. En 1937 converteuse en primeiro ministro da República rusa, cargo que ocupou ata o 1939, cando chegou á presidencia do Banco Estatal Soviético e formou parte do comité central do partido. Durante a Segunda Guerra Mundial foi comisario político do exército, acadando en 1947 os cargos de ministro das forzas armadas e mariscal da URSS. Membro do politburó do partido dende 1948, á morte de Stalin (1953) chegou a ser vicepresidente do consello de ministros e, en 1955, presidente, en substitución de Malenkov. Ao ser nomeado Khruščov primeiro secretario do partido, foi separado do seu cargo en 1958 e viuse obrigado a dimitir dos cargos que ostentaba no praesidium do partido. No 1961 abandonou o comité central e retirouse de toda actividade política.

PERSOEIRO

Químico ruso. Foi discípulo de Charles Wurtz, profesor de química orgánica en Kazan’. Definiu o concepto da estrutura química, o que permitiu chegar ao concepto de isomería. A aplicación destes principios levouno a descubrir os alcois terciarios. Traballou tamén sobre a determinación de pesos atómicos e complexos inorgánicos. Publicou a Introdution à l’étude complète de la chimie organique (Introdución ao estudo completo da química orgánica, 1864).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Laracha baixo a advocación de san Román.

PERSOEIRO

Pintor e arquitecto manierista italiano. Coñecido como il Cigoli, a súa pintura, influída por Barocci e Correggio, é de temática basicamente relixiosa. Entre as súas obras salientan Deposición de la Cruz (1597) e Ecce Homo (1606). Como arquitecto traballou no patio do Palazzo Nonfinito de Florencia.

PERSOEIRO

Humanista italiano. Sostivo unha polémica con Annibale Caro e foi condenado en 1560 pola Inquisición. Comentou e traduciu ao italiano a Poética de Aristóteles (1570).

GALICIA

Escritora. Licenciada en Filosofía e Letras e en Xornalismo, colaborou en periódicos e revistas como La Noche, Informaciones, Blanco y Negro, La Vanguardia, Ínsula, Revista de Occidente, Grial ou Galicia Emigrante. Da súa produción destacan as obras Los que se fueron (1957), Víspera del odio (Premio Elisenda de Montcada, 1958), El jardín de las siete puertas (Premio Doncel, 1961), Galicia: Rías Bajas (1965), El zopilote presumido (1964) e Los días de Lina (1971). Foi membro da Assotiation Internationale des Critiques Litteraires.

GALICIA

Escritor. Licenciado en Dereito e en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela e doutor pola Université de Lyon (1931), foi profesor de economía política e facenda pública na mesma Universidade (1935) e de lingua e literatura españolas na Universidade de Palermo. En 1940 exerceu como asesor da Dirección General de Relaciones Culturales do ministerio de Asuntos Exteriores. Ademais de levar a cabo un destacado e prolífico labor como conferenciante por América e Europa, colaborou en varios xornais e revistas, exerceu varios cargos dentro do eido xornalístico e dirixiu El Pueblo Gallego. Home polifacético, cultivou case todos os xéneros literarios (prosa, teatro, ensaio e poesía) e a maior parte da súa obra, escrita tanto en galego como en castelán, susténtase na realidade galega e ten como temática a Galicia (arte, historia, xeografía, natureza, folclore, lendas, oficios, supersticións, gastronomía, tradicións, costumes, festas e romarías). O seu estilo caracterízase...

GALICIA

Biólogo. Licenciado na Universidad Complutense de Madrid, doutorouse en 1972 coa tese Contribución al conocimiento de la taxonomía, ecología, biología del celo y mudas del urogallo en España, que contribuíu á protección legal da especie en 1978. En 1972 comezou a traballar na Estación Biológica de Doñana e tres anos despois foi nomeado director da mesma. Dirixiu a revista científica Doñana Acta Vertebrata. Contribuíu á creación en 1975 da Estación Biológica del Frío, nos Llanos de Venezuela, e en 1982 á da Estación Biológica de El Beni, en Bolivia. Realizou numerosas expedicións zoolóxicas ao Sáhara, a Gabón, a Marrocos e a diversos países de Hispanoamérica.

GALICIA

Biólogo. Estudiou na Universidade de Santiago de Compostela e na Universidad Complutense de Madrid e doutorouse coa tese Flora y vegetación de la Península del Morrazo. Foi profesor de botánica na Universidad Complutense de Madrid, director da obra Flora Ibérica e director do Real Jardín Botánico de Madrid. Investigou a flora de Galicia e da Península, a flora tropical, tanto africana como americana, e a taxonomía de plantas vasculares da conca mediterránea occidental.

PERSOEIRO

Xurista e político. Catedrático de Economía Política e Facenda Pública en Santiago de Compostela desde 1907, foi un importante propagandista do agrarismo católico, moi activo nas campañas rurais. Colaborou con diversas publicacións periódicas, entre outras, La Paz Social, La Lectura, Idearium, La Alhambra, Das literarische Echo e Le Mouvement social. Dos seus traballos cómpre destacar La democracia cristiana y la política nacional (1902), El trabajo y el salario (1907), El trabajo a domicilio en España (1908), La cooperación en la agricultura: manual de economía social agraria (1909), La VOT de San Francisco como institución para promover y mantener el progreso social (1910), La asociación agraria, socialista y ácrata (1910) e Los principios cristianos y la transformación y aun abolición del salariado (1921).

PERSOEIRO

Matemático ruso. Destacou polas súas investigacións sobre a teoría dos números, o cálculo de probabilidades e algúns temas da análise (teoría das integrais, formas cuadráticas, etc). Elaborou a teoría das series de polinomios que leva o seu nome.