"Ada" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Muros ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Muros.

ENSEADAS

Entrante costeiro situado na ribeira dereita da ría de Muros e Noia, entre as puntas do Cabo e Carniceira, nas parroquias de Abelleira, Muros, Serres e Tal, todas elas no concello de Muros.

1. 3 morriña.

2. Cousa de pouca entidade e importancia.

ENSEADAS

Pequena enseada da ría de Camariñas que está situada entre as puntas da Barca e O Corpiño, na parroquia e concello de Muxía.

1. Ningunha cousa.

2. En ningunha cantidade ou moi pouca cousa.

3. A non existencia.

4. Concepto límite con que se designa a negación absoluta, a ausencia do ser, a non existencia ou a destrución de todo ser. O problema do nada foi formulado xa na filosofía grega, que defendeu que malia que o nada non sexa propiamente cognoscible, pódese falar del con referencia só ao ser. A filosofía cristiá proporcionou unha acentuación na positividade do nada coa defensa de que Deus creou do nada, polo que se puido definir esta filosofía, como o punto de partida do nada. A importancia do problema do nada na tradición occidental é patente, por exemplo, nas distincións kantianas sobre o concepto do nada, na identificación que Hegel estableceu entre o nada e o puro ser, e tamén na acentuación que este filósofo fixo da forza positiva da negación na dialéctica, e na ascendencia que o nada atopou no existencialismo con Heidegger e Sartre.

5. Persoa que practica a natación.

6. Relativo ou pertencente aos nadadores.

1. Ningunha cousa.

2. En ningunha cantidade ou moi pouca cousa.

3. A non existencia.

4. Concepto límite con que se designa a negación absoluta, a ausencia do ser, a non existencia ou a destrución de todo ser. O problema do nada foi formulado xa na filosofía grega, que defendeu que malia que o nada non sexa propiamente cognoscible, pódese falar del con referencia só ao ser. A filosofía cristiá proporcionou unha acentuación na positividade do nada coa defensa de que Deus creou do nada, polo que se puido definir esta filosofía, como o punto de partida do nada. A importancia do problema do nada na tradición occidental é patente, por exemplo, nas distincións kantianas sobre o concepto do nada, na identificación que Hegel estableceu entre o nada e o puro ser, e tamén na acentuación que este filósofo fixo da forza positiva da negación na dialéctica, e na ascendencia que o nada atopou no existencialismo con Heidegger e Sartre.

1. Que nada.

2. Persoa que practica a natación.

3. 1. Relativo ou pertencente aos nadadores.

   2. Malacostráceo do grupo dos nadadores.

   3. Grupo de malacostráceos, da orde dos decápodos, que se desprazan nadando coa axuda dunha parte dos pleópodos, transformados en órganos natatorios.

1. Solemnidade do ano litúrxico que a Igrexa celebra o 25 de decembro para conmemorar o nacemento de Xesús en Belén. O Nadal é unha festa occidental e apareceu por primeira vez en Roma, na primeira metade do s IV. O equivalente en Oriente é a solemnidade da Epifanía, máis antiga, e relacionada tamén coas festas do solsticio de inverno. O sentido profundo destas dúas festividades é o de celebrar a manifestación de Deus na humanidade de Xesús. Cando Occidente adoptou tamén a festa do 6 de xaneiro, transferiuse o aspecto da manifestación de Xesús aos Magos a través da estrela, e deixou para o 25 de decembro a conmemoración do nacemento de Xesús coa adoración dos pastores. A tradición romana máis antiga, conservada pola reforma do Concilio Vaticano II, comporta a celebración de tres misas de Nadal, unha pola media noite, outra pola aurora e a terceira polo día. A partir da Idade Media en todo o mundo occidental subliñáronse os aspectos máis sentimentais do nacemento de Xesús, e a festa do Nadal...

2. Época en que se conmemora o nacemento de Xesús Cristo.

3. Mes de decembro.

PERSOEIRO

Xornalista. Catedrático de Literatura Española en Manresa, foi redactor xefe da revista Destino (1940-1944) e un dos fundadores de Ediciones Destino. Publicou Ciudades de España (1944). Na súa memoria foi instituído en Barcelona o Premio Nadal de novela en castelán.

PERSOEIRO

Historiador. Especializouse en estudos históricos sobre poboación e industrialización. Escribiu, entre outras obras, El fracaso de la revolución industrial en España 1814-1913 (1975) e dirixiu Historia económica de España (1987).

PERSOEIRO

Tenista. Comezou a xogar aos catro anos co seu tío Toni, que segue a ser o seu adestrador. Xogaba a dúas mans, pero o seu tío o pasou a zurdo. Tetracampión de Roland Garros (2005, 2006, 2007 e 2008), gañador do Torneo de Wimbledon (2008) e do Aberto de Australia (2009). Medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Pequín (2008). Forma parte do Equipo de Copa Davis de España desde 2004, que gañou en tres ocasións (2004, 2008 e 2009). Posúe o récord de vitorias consecutivas sobre unha mesma superficie, 81 en terra batida, e é o tenista español co meirande número de títulos individuais, 36. No ano 2008 recibiu o Premio Príncipe de Asturias dos Deportes.

1. Aplícase aos peixes que aparecen no escudo en posición de nadar.

2. Herba que aboia na tona da auga.

3. Termo do verbo dos daordes ou telleiros que corresponde á voz ‘peixe’.

1. 1. Sosterse e avanzar unha persoa ou un animal na auga mediante movementos do corpo.

   2. Manterse flotando nun líquido.

2. Estar mollado ou metido nunha gran cantidade de líquido.

3. Ter alguén grande abundancia de algo. OBS: Emprégase coa preposición en.

4. Estar moi folgado algo dentro dunha cousa.

1. Golpe que se dá coas nádegas.

2. Golpe que se recibe nas nádegas.