"AP" (Contén)

Libro do canon pali, síntese das ensinanzas budistas. Tamén se coñece co nome de Majjhima Pa ṭ ipada (Vía media) e de Ariya A ṭṭ hanga Magga (Nobre camiño óctuple).

Emplasto astrinxente e secante, fóra de uso, de xabón de chumbo, ao que se lle agrega un 6% de cera e un 3% de sulfato de zinc.

Letargo ou parada no desenvolvemento dun organismo durante a estación fría, as máis das veces, produto dunha adaptación da especie a condicións de alimentación ou temperatura adversas. Tamén pode constituír nalgúns insectos, de producirse unha vez completado o desenvolvemento larvario, unha adaptación para sincronizar a aparición dos adultos de toda a poboación, o que favorece a coincidencia dos sexos.

Paso das células sanguíneas, especialmente dos leucocitos, a través das paredes dos vasos sanguíneos.

Intervalo de quinta na terminoloxía musical da Antiga Grecia e da Idade Media.

Xénero de insectos pau ao que pertence a especie D. femorata, que constitúe o fásmido máis común de Norteamérica.

Relativo ou pertencente aos diapiros.

Ascenso de rochas plásticas, profundas e de baixa densidade, a través de rochas supraxacentes máis recentes.

Técnica audiovisual que consiste na proxección dunha serie de diapositivas en sincronización co son. Os instrumentos que se usan normalmente son: os proxectores de diapositivas, como medio para presentar as imaxes, e o magnetófono, que serve como soporte do son. A presentación do guión da historia compleméntase coas secuencias ou imaxes que van aparecendo simultaneamente. A clave dun diaporama de calidade radica na integración das diferentes linguaxes que emprega, de tal xeito que non se estorben entre si, nin sexan redundantes.

Xénero de fungos, da subdivisión ascomicotina, que constitúen importantes fitopatóxenos para especies de interese agrícola que se manifestan en cancros vexetais.

Fotografía positiva realizada sobre un soporte transparente que se pode proxectar coa axuda de aparellos axeitados. Poden ser en cor ou en branco e negro.

Xénero de copépodos, de ata 5 mm de lonxitude, propios das augas doces.

Constitución eclesiástica, de orde práctica ou disciplinaria, escrita durante a primeira metade do s III para uso da comunidade cristiá xurdida do xudaísmo. O autor, quizais un bispo da Siria setentrional, utilizou a Didakhé e outros escritos cristiáns. O orixinal grego perdeuse, pero consérvanse traducións siríacas e unha versión latina incompleta de finais do s IV. O núcleo teórico do libro constitúeo a discusión sobre o valor da lei xudaica.

Tratamento dietético que se emprega como método preventivo, ou ben como parte do procedemento terapéutico de diversos procesos patolóxicos.

Acción de dilapidar.

Que ou quen dilapida.

Gastar cartos ou bens sen control e en cousas das que non se tira proveito.