"ALE" (Contén)

Antropónimo feminino derivado do grego do Novo Testamento Magdalene, que pasou ao latín eclesiástico como Magdalena, sobrenome étnico ou xentilicio feminino (‘natural de Magdala’, cidade palestina). Presenta a variante Madanela e os hipocorísticos Mada, Lena e Malena. A difusión deste nome débese fundamentalmente a María Madalena, discípula de Xesús, que é venerada como santa pola Igrexa Católica. Santa María Madalena é titular de 39 parroquias e a súa festividade celébrase o 22 de xullo. Santa Madalena de Pazzi celébrase o 25 de maio. Na tradición oral recóllense ditos como “Chorar coma unha Madalena. Pola Madalena recata ben pola figueira. Entre santa Ana e a Madalena baleira a túa eira. Pola Madalena ceifadores polas leiras. Pola Madalena enche o carolo a nogueira. Pola Madalena a abelá vai chea”.

Ponte situada en Mourence (Vilalba), sobre o río Ladra. Era utilizada como conexión entre Vilalba e As Pontes de García Rodríguez. Realizada en cantería, está composta por dous vans de arcos oxivais e tallamares triangulares.

Ponte situada en Ribadelouro (Tui), sobre o río Louro. Datada no s XVIII, está realizada en cantería e ten un só van.

Relativo ou pertencente ao Madaleniano.

Último período do Paleolítico Superior. O nome deriva do xacemento francés de La Madeleine. Desenvolveuse durante un período climático frío, correspondente á derradeira glaciación (Plistoceno), entre 17000 e 9500 a C. Unha das características técnicas do período é a abundancia de ósos e cornos para fabricar instrumental, entre os que destacan os arpóns. A arte foi moi importante e sobresaen as pinturas rupestres nas covas (Altamira), que representan o período de plenitude da pintura paleolítica. En Galicia existen relacións coa área cántabra e os xacementos máis ricos atopáronse nas chairas de Abadín, Vilalba ou Xermade. Neste último lugar, no xacemento do Abrigo da Pena Grande de Férvedes, encontrouse un colgante lítico da época con decoración lineal.

Cilindro de masa medicamentosa do que se obteñen as pastillas facendo rolar o produto primitivo sobre unha superficie plana e practicando nel cortes transversais.

Propiedade dun material de deformarse dunha maneira permanente en forma de láminas, pola acción dun esforzo externo. É unha propiedade característica de moitos metais: ouro, prata, cobre, cinc, chumbo ou ferro. Os esforzos que dan orixe á deformación son esforzos de compresión, que poden ser producidos mediante un martelo, unha prensa ou a presión de dous cilindros. A maleabilidade, como a dutilidade, é función da curva de esforzo-deformación. Nun metal, aumenta coa temperatura.

Tratamento térmico de recocido de arrefriamento lento que se realiza sobre as fundicións brancas e fráxiles para aumentar a súa maleabilidade. Efectúase nunha atmosfera oxidante e a 1.000 - 1.050°C prodúcese unha disociación da cementita en ferro e carbono, que queda en forma de módulos ou esferas de grafito no interior da peza, á vez que se produce unha descarburación superficial (fundición maleable branca). Nunha atmosfera neutra e a 900 - 1.000°C, todo o carbono queda en forma de grafito e dá á fundición unha cor negra (fundición maleable negra).

Facer unha maleabilización.