"ISM" (Contén)

Doutrina que defende a unión de dous ou máis estados ou partidos.

Movemento de busca da unidade entre os cristiáns das diferentes denominacións e igrexas, aparecido entre os católicos na primeira metade do s XIX.

Tendencia política dos partidarios da unión de Gran Bretaña e Irlanda. Iniciouse coa oposición dun sector do partido liberal á aceptación do Home Rule de Irlanda por Gladstone (1885), que levou á creación do Liberal Unionist Party (1886). Despois dun proceso de colaboración e alianzas electorais cos conservadores, fusionáronse en 1911 no Conservative and Unionist Party.

Tendencia política proclive á centralizacion do poder dun estado ou dos estados membros dunha mesma comunidade internacional.

unitarianismo.

Calidade de universal.

1. Doutrina oposta ao particularismo, en virtude do que se considera unha relixión como radicalmente aberta a todos os homes, pobos e razas. Está tipicamente representada polo cristianismo.

2. Actitude, referida primordialmente á política, tendente á unificación de todos os pobos e estados do mundo e, consecuentemente, á eliminación dos obstáculos que impiden a súa mutua relación.

Ciencia e técnica da ordenación das cidades e o territorio. Polo seu carácter multidisciplinar, debe ser contemplado desde a achega de diferentes ramas do coñecemento: arquitectura, xeografía, administración pública, historia, ecoloxía, enxeñaría e outras. Diferéncianse tres modelos de interpretación do modo de concibir a construción das cidades. Nun primeiro lugar está o urbanismo como creación artística, a idea da cidade como obra de arte que se repite no mundo clásico, no Renacemento e no Barroco, e que forma parte tamén de concepcións morfoloxistas modernas que atribúen unha maior importancia ás formas antes que á función ou a compoñente social. En segundo lugar está a idea de cidade en construción, que ten que ver coa racionalidade científico-técnica. Neste caso, a cidade contémplase como un problema que debe resolverse xuntando para a súa solución diferentes perspectivas. Nun principio esta racionalidade sería meramente xeométrica, cos proxectos de Tales de Mileto, as bastidas da...

Rama do dereito administrativo que establece o réxime xurídico, o uso e o aproveitamento urbanístico do solo articulando un conxunto de instrumentos e técnicas de ordenación.

Tendencia a buscar a utilidade das cousas.

Doutrina filosófica que fundamenta o sistema moral no principio da utilidade, individual ou xeral. Xurdiu en Reino Unido a finais do s XVIII e os seus máximos representantes foron Jeremy Bentham, James Mill, John Stuart Mill e Herbert Spencer.

Conduta da persoa que actúa como un vampiro.

Manifestación de tipo sádico que proporciona pracer erótico e sexual á persoa que goza coa mutilación de cadáveres ou a práctica do coito con eles.

Propensión a dar máis importancia, nun razoamento ou á hora da exercitación da memoria, ás palabras e non aos conceptos.

Uso das palabras cunha aparente coherencia pero que oculta unha carencia total da verdadeira significación.

Procedemento de ensino en que se cultiva con preferencia a memoria verbal.

Movemento literario que se difundiu en Italia durante o último decenio do s XIX e que tivo como modelos europeos o realismo ruso e inglés, e o naturalismo francés. Contribuíron a determinar os caracteres xerais da ideoloxía positivista, que opoñía ao elemento romántico-pasional a descrición científica da realidade, e a urxencia con que se impoñía, en toda Europa, a cuestión social. Luigi Capuana foi o teórico, e Giovanni Verga o seu representante máis destacado.

Escola musical italiana xurdida no eido da ópera contra 1890, como resultado dunha evolución iniciada xa por Verdi, Boito e Ponchielli, pero manifestada por Pietro Mascagni, con Cavalleria rusticana, e Ruggero Leoncavallo, con I Pagliacci. Propugnaba o realismo escénico: supresión da abertura, numerosas personaxes episódicas, acción contemporánea -ou ben do s XVIII-, a utilización do intermezzo orquestral, “teatro dentro do teatro”, etc. Tiña como figura principal a Giacomo Pucini, seguido por U. Giordano, F. Cilea, F. Alfano e R. Zandonai. Fóra de Italia, o autor que máis influencia recibiu do verismo foi Jules Massenet.