"AN" (Contén)

1. Que é imposible ou difícil de franquear.

2. Que non se pode ou é moi difícil de superar.

PERSOEIRO

Poeta e novelista danés. As súas novelas inspiráronse en W. Scott, mentres que na poesía creou unha das obras máis importantes do romanticismo danés co poema épico Holger Danske (Holger o danés, 1837).

PERSOEIRO

Médico, físico e botánico holandés. Exerceu como médico nos Países Baixos, Inglaterra e Austria, vacinando a familia imperial. En 1799 publicou Experiments upon Vegetables, Discovering Their Great Power of Purifying e The Common Air in The Shade and at Nigth, onde se describen por primeira vez os efectos da respiración vexetal e da función clorofílica.

PERSOEIRO

Pintor francés, fillo do pintor e escultor Jean-Marie-Joseph Ingres. Formouse na academia de Tolouse (1791-1797) e no taller de J. L. David en París (1797). Gañou o Prix de Rome (1801) coa tea Les ambassadeurs d’Agamemnon e pintou os retratos de Napoleón I Bonaparte como primeiro cónsul (1804). En Roma (1806) admirou a Rafaello Sanzio e pintou diversas obras que foron mal acollidas polos académicos de París (La baigneuse de Valpinçon, 1808; Jupiter et Thétis, 1811). Achegouse á sensibilidade romántica, sen abandonar a minuciosidade técnica neoclásica (Le sogne d’Ossian, 1813; La Grande Odalisque, 1814). O seu Le Vœux de Louis XIII (1824) e a Apothéose d’Homère (1827), expostas no Salon respectivo, convertérono en bandeira da oposición académica ao romanticismo de Delacroix. Profesor (1829) e presidente (1850) da École des Beaux-Arts, dirixiu Villa Medici en Roma (1834-1841). Trala súa estancia en Roma, foi senador e pintou, entre outras obras, Portrait de Mme....

1. Que non é digno ou propio para un ser humano.

2. Que non ten humanidade.

1. 1. Calidade do que é inherente a un ser ou a un conxunto de seres e que non é o resultado dunha acción exterior a eles.

   2. filosofía da inmanencia

      Sistema de pensamento idealista que identificou a realidade coa consciencia, considerada esta como a unión do eu cos seus obxectos.

   3. principio de inmanencia

      Principio ontolóxico ligado á filosofía de M. Blondel segundo o que toda expresión humana está presa no mesmo tecido intelixible.

2. Principio polo que, segundo a terminoloxía de F. de Saussure, o obxecto da lingua é ela mesma, considerada dende o punto de vista estrutural e na relación que hai entre os dous elementos, orixinados da abstracción da substancia lingüística. Considerouse o punto de partida da glosemática.

1. Relativo ou pertencente á inmanencia.

2. Que está intimamente unido a algo ou a alguén, debido á súa natureza

1. Sistema filosófico baseado na noción de inmanencia.

2. Tendencia típica do modernismo de considerar a Deus como inmanente ao home, negando o seu carácter sobrenatural

1. Relativo ou pertencente ao inmanentismo.

2. Que ou quen segue o inmanentismo.