"lla" (Contén)

PERSOEIRO

Economista e xurista francés. Discípulo de Quesnay, ocupouse da doutrina fisiocrática incidindo no aspecto da xurisprudencia. Escribiu Liberté du commerce des grains (1765) e De l’ordre social (1777).

1. Planta herbácea anual, que presenta o talo delgado, de 20 a 50 cm de lonxitude, e as follas paripinnadas terminadas en gabián. As flores, violáceas ou brancas, están inseridas nuns pedúnculos, e o froito en legume, de 7 a 20 mm, e coa semente no seu interior, que é lenticular e comestible. Nas raíces é común a presenza de bacterias do xénero Rhizobium, que fixan o nitróxeno atmosférico. Utilízanse moitas veces en cultivo rotativo con outros vexetais para repor o nitróxeno do solo. É de orixe asiática, xa está estendido o seu cultivo por todo o mundo.

2. Semente comestible que se cultiva desde a Antigüedade tanto para alimentación humana como para forraxe dos animais. O seu cultivo é común en toda España, e adáptase ben as diferentes condicións climáticas, aínda que se ve moi afectada pola rosada e as neves; seméntase en marzo-abril, e a recolección é entre xuño e agosto. Contén moitos nutrientes, un 26,4% de proteínas, 1,4% de graxas e 50,5% de hidratos de carbono, fundamentalmente amidón, tamén é rica en vitaminas B 1 , B 3 e B 6 ; abundante en ferro e en cinc e selenio. É común preparala en guiso acompañada de arroz, patacas e verduras, e tamén se pode comer en ensalada.

3. Pedra pequena de forma aplanada, que ten un grosor inferior ao 60% da súa lonxitude.

4. Mancha pequena da pel, de cor terrosa, coa forma dunha lentella.

5. Disco de metal que vai fixado á extremidade inferior do péndulo dun reloxo de parede.

6. Planta herbácea, do xénero Lemna, da familia das lemnáceas, acuática, flotante, do tamaño e forma dunha lentella de cor verde. En Galicia florece entre a primavera e o verán en charcas e regatos de augas estancadas a especie L. minor.

PARROQUIA

Parroquia do concello do Bolo baixo a advocación de san Simón.

MONTES

Monte situado no S da parroquia da Gudiña, no concello homónimo. O seu cumio acada os 987 m de altitude.

PERSOEIRO

Historiador. Profesor de Filosofía e Letras da UNAM e investigador no Instituto de Investigaciones Históricas desde 1957, especializouse na América precolombina. Dirixiu o Instituto Indigenista Interamericano e o Instituto de Investigaciones Históricas da UNAM. En 1988 foi elixido investigador emérito da UNAM. Director da Academia Mexicana de la Historia (1996), en 1997 foi nomeado director da Nueva Biblioteca de México da UNAM. Entre as súas obras destacan La visión de los vencidos (1959), Los antiguos mexicanos a través de sus crónicas y cantares (1961) e Literaturas indígenas de México (1992). Recibiu o Premio Internacional Menéndez Pelayo (2001) e o Premio Bartolomé de las Casas (2001).

PERSOEIRO

Químico estadounidense. Colaborou no proxecto Manhattan no desenvolvemento da bomba atómica entre 1941 e 1945, e separou isótopos de uranio. Foi un dos creadores do método de datación de restos arqueolóxicos mediante o carbono radioactivo 14C (carbono 14), polo que recibiu o Premio Nobel de Química (1960).

MUNICIPIOS

Municipio de Murcia, drenado polo río Guadalentín e situado ao SO da cidade de Murcia (3.925 h [2001]). Destaca a agricultura e a industria conserveira. Do seu patrimonio cultural destaca o centro urbano e a igrexa de San Bartolomé (s XVII).

PERSOEIRO

Escritor. Traballou como crítico literario, tradutor, redactor, poeta e dramaturgo, e foi un impulsor da literatura hispánica nos países de fala inglesa, con especial atención á literatura galega. Dedicou diversos tratados a Valle-Inclán e das súas obras destacan El teatro de García Lorca (1963) e Ramón del Valle-Inclán (1972). Pertence á Academia Norteamericana de la Lengua Española e é Membro Correspondente de la Real Academia Española.

ILLAS

Illas Eolias.

PERSOEIRO

Cantante e compositor. En 1967 ingresou nos Setze Jutges e converteuse nunha das figuras máis populares da cançó catalana. Musicou poemas de Kavafis, Viatge a Ítaca (1975), Salvat-Papasseit, M. Martí i Pol, I amb el somriure, la revolta (1982) e Marius Torres. Da súa discografía destacan Campanads a morts (1977), Verges 50 (1980), T’estimo (1984), Astres (1986), Torna aviat (1991), Rar (1994), 9 (1998), Temps de revoltes (2000), Jocs (2002) e Junts, con Josep Carreras (2003) e as bandas sonoras de La forja de un rebelde (1990), de M. Camus, e Ladrón de Niños (1991), de Christian de Calonge. Recibiu o Premio Nacional de Música (1993).