"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor ruso. Loitou na guerra civil, foi protexido por Gor’kij, e en 1921 comezaron a publicarse as súas experiencias: Partizany (Guerrilleiros, 1921) e Bronepojzd 14-69 (O tren blindado 14-69, 1922). Despois de 1925 cambiou de estilo e dedicouse a manifestar a primitividade do escritor e do seu mundo: Tajnoje tajnykh (Misterio dos misterios, 1927), Pokhoždenija fakira (Viaxes dun faquir, 1935) e Vstreči s Maksimom Gorkim (Encontros con Maksim Gor’kij, 1947).

PERSOEIRO

Escritor romanés. Da súa produción destacan as novelas Vestibulul (Vestíbulo, 1966), P ǎ s ǎ rile (Os paxaros, 1970) e Racul (O cancro, 1976); e os ensaios Corn de Vin ǎ toare (Corno de caza, 1972) e Pro-domo (1974).

PERSOEIRO

Bispo de Chartres, discípulo de Lanfranco na abadía de Bec. Por se enfrontar ao rei Filipe I de Francia, que repudiara a súa muller, foi encarcerado. É patrón dos avogados e a súa festividade celébrase o 20 de maio.

PERSOEIRO

Sacerdote bretón. Estudiou dereito en París e Orléans. Rexentou o curato de Trédrez, onde defendeu gratuitamente a orfos e mendigos. En 1284 foi ordenado sacerdote e renunciou ao seu oficio de xuíz. Patrón dos procuradores, dos xuristas e dos pobres cando teñen preitos, a súa festividade celébrase o 19 de maio.

1. Relativo ou pertencente a Costa de Marfil ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Costa de Marfil.

PERSOEIRO

Pintor. De formación autodidacta, reside en Vigo desde 1971. Comezou cunha linguaxe figurativa que evolucionou cara ao surrealismo, o expresionismo, a abstracción e a abstracción xeométrica. Traballou o óleo, a acuarela, o acrílico, os pigmentos naturais e as colaxes. Na década de 1990 comezou a realización de móbiles interactivos, nos que o espectador intervén de forma directa na obra. Realizou exposición individuais en Vigo, La Rioja, Zamora e Madrid e participou en numerosas colectivas.

PERSOEIRO

Pintor. Estudiou na Escuela Superior de Bellas Artes de Madrid e foi catedrático nas escolas de Artes e Oficios da Coruña e Madrid. Cultivou o retrato e os temas costumistas. Caracterizouse polo dominio do debuxo e da cor. Colaborou como crítico de arte na prensa escrita. Foi académico da Real Academia de Bellas Artes Nuestra Señora del Rosario (1948).

PERSOEIRO

Escritor. Coñecedor do folclore do seu país, escribiu en éuscaro unha historia das danzas de Gipuzkoa (1824), titulada Guipuzcoaco dantza gogoangarrien condaira edo historia: beren soñu zar, eta itz-neurtu edo bersoakin baita berac ongui dantzatzeco iracaste edo instruczioac ere, e outra sobre a provincia, publicada postumamente (1847).

PERSOEIRO

Avogado e político estadounidense. Sétimo presidente de EE UU (1829-1837), defendeu a autoridade federal fronte á ameaza de secesión de Carolina do Sur, e opúxose á renovación do privilexio da banca nacional e ao conxunto das medidas económicas que pretendían situar a EE UU na vía dun capitalismo liberal.

PERSOEIRO

Médico e biólogo francés. Estudiou na Universidade de París e doutorouse en Medicina (1947) e en Ciencias (1954). En 1950 ingresou no Institut Pasteur, e en 1960 pasou a ser o xefe do departamento de xenética celular. Estudiando o cromosoma único das bacterias, composto principalmente de ADN, descubriu que os xenes estaban dispostos en forma de anel. A partir de 1958, e no curso dunha estreita colaboración con Jacques Monod, prediciron a existencia de ARN mensaxeiro e dos xenes reguladores que controlan a actividade doutros xenes, e confirmaron a existencia dos transposóns, predicida en 1951 por Barbara McClintock. Publicou La logique du vivant (1970) e foi elixido membro da Académie Française des Sciences (1977). En 1965 recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina polo descubrimento dos xenes reguladores, compartíndoo con Monod e André Lwoff.

PERSOEIRO

Escritor alemán. Seguidor do movemento pacifista, na Primeira Guerra Mundial refuxiouse en Noruega. Ao seu regreso a Alemaña, comezou a adquirir notoriedade como autor de dramas expresionistas. A súa obra revólvese contra a represión motivada pola moral cristiá e a orde burguesa. Considerado un dos principais prosistas alemáns do s XX, escribiu Perrudja I e II (1929, 1958), Fluss ohne Ufer (Río sen beira, 1949) e Die Nacht aus Blei (A noite de chumbo, 1956).

PERSOEIRO

Lingüista. En 1928 redactou, en colaboración con N. S. Trubeckoj e S. Karcevski, as célebres teses do Primeiro Congreso Internacional de Lingüistas, básicas para o estruturalismo. Foi un dos principais representantes do Círculo Lingüístico de Praga e un dos iniciadores do formalismo ruso. As súas investigacións centráronse principalmente na fonoloxía e en diversos aspectos da lingüística. A partir de 1941 trasladouse a EE UU, onde ensinou nas universidades de Harvard e de Columbia, no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts e na Escola de Altos Estudios de Nova York. Fundou a revista Word (1945) e escribiu, entre outras, as obras Aphasie und allgemeine Lautgesetze (Afasia e leis fonéticas xerais, 1944), Preliminaires to Speech Analysis (1952), Fundamentals of Language (1956) e Essais de linguistique générale (1963).