"RM" (Contén)

PERSOEIRO

Físico. Traballou en diversas universidades estadounidenses, no Centro Europeo de Investigación Nuclear (CERN), colaborou no Brookhaven National Laboratory de Nova York (1955) e dirixiu o Laboratorio Fermio, en Batavia, Illinois (1979-1989), do que é director emérito. En 1988, xunto con M. Schwartz e J. Steinberger, recibiu o Premio Nobel de Física polo descubrimento do neutrino muónico en 1962 e pola demostración da dobre estrutura dos leptóns.

ENTRADA LARGA

Fórmula para calcular a derivada enésima do produto de dúas funcións u e v. A fórmula é

FORMULA

Onde

FORMULA2

é un número combinatorio.

1. Relativo ou pertencente aos lemuriformes.

2. Mamífero da infraorde dos lemuriformes.

3. Infraorde de mamíferos, da orde dos primates que inclúe individuos das familias dos lemúridos e dos índridos, entre outros.

PERSOEIRO

Dramaturgo. Formouse na escola do Grand-Guignol e na súa obra obsérvase a influencia de Čekhov, Strindberg e Pirandello. Das súas obras destacan O ladrón de soños (1922), Á sombra do mal (1924), Un amor máxico (1926), Unha vida secreta (1929), O crepúsculo do teatro (1934), Terra de Satán (1943) e Confesións dun autor dramático (1952).

PERSOEIRO

Rei de Armenia (1320-1341). Casou en segundas nupcias con Constanza de Aragón, raíña viúva de Chipre. Combateu contra as invasións de mamelucos e mongois, pero non puido evitar que o sultán Rasir de Exipto invadise Armenia.

PERSOEIRO

Rei de Armenia (1320-1341). Casou en segundas nupcias con Constanza de Aragón, raíña viúva de Chipre. Combateu contra as invasións de mamelucos e mongois, pero non puido evitar que o sultán Rasir de Exipto invadise Armenia.

PERSOEIRO

Emperador de Oriente. Foi o último membro da dinastía isáurica. Sucedeu a Miguel I Rangabé en 813 como consecuencia da revolta militar dos iconoclastas. En 815 fixo depoñer nun concilio ao patriarca Nicéforo e condenou novamente o culto das imaxes. Morreu asasinado na igrexa de Santa Sofía polos partidarios de Miguel II.

1. Relativo ou pertencente aos lepidosireniformes.

2. Peixe da antiga orde dos lepidosireniformes.

3. Antiga orde de peixes osteíctios, incluída dentro da orde dos dipnoos, que ten o corpo alongado e subcilíndrico, cuberto de escamas cicloides, as aletas impares afundidas e a cola coa aleta caudal reducida e substituída polas partes terminais das aletas dorsal e anal, simétricas.

1. Relativo ou pertencente aos lepisosteiformes.

2. Peixe da orde dos lepisosteiformes.

3. Orde de peixes osteíctios, da subclase dos actinopterixios, que presenta caracteres arcaicos. Formaron un grupo diverso no Triásico e Xurásico, pero que está reducido a unha soa familia de peixes de auga doce ou salobres que se caracteriza por ter o fociño moi alongado, moitos dentes cónicos e afiados e o esqueleto ben osificado.

RIOS

Río de México (515 km) que nace no altiplano de Toluca, no estado de México, e desemboca no lago Chapala, onde ten a súa prolongación o río Grande de Santiago. Os seus afluentes principais son Laja, Iranuato e Turbio. Posúe centrais hidroeléctricas en Tepuxtepec e Solís.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Burgos, Castela-León, regado polo río Arlanza (2.587 h [2001]). É un mercado agrícola con actividade industrial nos sectores alimentario e téxtil. O núcleo ten unha serie de edificios, construídos no s XVII, entre os que se atopan o Pazo dos Duques e construcións relixiosas. Da mesma época consérvanse as murallas. O conxunto histórico da cidade foi declarado Ben de Interese Cultural (BIC, 1965).

PERSOEIRO

Político. Licenciado en Ciencias Económicas e Empresariais, foi membro do PSPV-PSOE, e en 1980 converteuse no seu secretario xeral. Foi deputado no Parlamento (1979-1983) e senador desde 1995. Conselleiro de traballo no goberno preautonómico (1978-1979), foi presidente da Generalitat Valenciana (1983-1995). Ocupou o ministerio de Administracións Públicas (1995-1996).

PERSOEIRO

Poeta. Influído na súa mocidade por A. S. Puškin, a súa obra orientouse cara a un romanticismo byroniano que daba importancia esencial á experiencia íntima do poeta. Posteriormente, acentuou os elementos realistas, o que se reflite, en parte, no seu paso á prosa cunha escolma de relatos capitais no tránsito do romanticismo ao realismo na literatura rusa, tal e como aparece en Geroj nasego vremeni (Un heroe do noso tempo, 1840). Da súa produción destacan as obras teatrais Os españois (1830), Homes e paixóns (1830), Mascarada (1836) e Os dous irmáns (1836), e a obra poética A morte do poeta (1837), obra que o fixo famoso e provocou o seu exilio ao Cáucaso.