"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Rei de Gāndhāra (123-153). Membro da dinastía Kushān, estendeu os seus dominios cara a Asia central e India setentrional. Favoreceu a expansión do budismo por Asia central.

CAPITAIS

Capital da rexión homónima, Guinea (261.341 h [1996]).

REXIÓNS

Rexión de Guinea (11.564 km2; 229.851 h [1983]). A súa capital é Kankan.

CAPITAIS

Capital do estado de Kano, Nixeria (674.100 h [1996]). Antigamente, foi capital dos hausas.

CIDADES

Cidade do estado de Uttar Pradēsh, ao N de India, na beira do río Ganxes (2.532.138 h [2001]). Constitúe un centro comercial e un núcleo industrial.

CIDADES

Cidade de EE UU, situada na fronteira entre os estados de Kansas e Missouri e atravesada polo río Missouri, (441.545 h [2000]). É un mercado agrícola e un centro comercial e financeiro.

PERSOEIRO

Escritor alemán. Considerado un dos autores máis destacados da antiga Alemaña oriental, escribiu diversas novelas como Die Aula (A aula, 1965), Das Impressum (O pé de imprenta, 1972), Der Aufenthalt (A estadía, 1977), Der dritte Nagel (1982) e Komoran (1994).

FILOSOFOS

Filósofo alemán. Pasou toda a vida na súa cidade natal, onde estudiou e foi catedrático na súa universidade. Atraído pola teoloxía, a matemática e a física de Newton, na súa primeira época (1747-1770) dedicouse aos problemas das ciencias, en relación cos sistemas de Leibniz e Wolff, e elaborou unha teoría sobre a orixe do sistema solar, a teoría de Kant-Laplace. A disertación De mundi sensibilis atque intelligibilis forma et principiis (1770) puxo fin a este período e iniciou unha nova etapa, que se estendeu ata 1780, caracterizada pola ausencia de publicacións. En 1781 iniciouse o período crítico, no que elaborou o seu sistema, o idealismo transcendental, que expuso nas súas obras principais: Kritik der reinen Vernunft (Crítica da razón pura, 1781 e 1787), Prolegomena zu einer jeden künftigen Metaphysik (Prolegómenos a calquera metafísica futura, 1783), Kritik der praktischen Vernunft (Crítica da razón práctica, 1788), Kritik der...

1. Relativo ou pertencente a Kant ou ao kantismo.

2. Seguidor da filosofía de Kant ou do kantismo.

1. Sistema filosófico de Kant.

2. Conxunto de filosofías inspiradas nos principios e o sistema kantianos. Dada a multiplicidade destas filosofías, a corrente kantiana presenta diferencias moi considerables. Mentres o idealismo, con J. G. Fichte, F. W. Schelling e G. W. Hegel, desenvolve o concepto de liberdade como a autoposición constituínte do mundo, o positivismo de A. Comte e J. Stuart Mill, retén as teses fenomenistas e agnósticas. Desde a segunda metade do s XIX ata principios do s XX abriuse paso o neokantismo, movemento de retorno a Kant. A influencia kantiana é determinante en E. Husserl, M. Heidegger, e na denominada filosofía aberta de F. Gonseth e G. Bachelard. En España destacaron autores como Ortega y Gasset, Manuel García Morente e José Gaos.

PERSOEIRO

Dramaturgo, director teatral e escenógrafo polaco. Durante a ocupación nazi creou en Cracovia o Teatro Independente de xeito clandestino. Do mesmo xeito creou a compañía coa que desenvolvería e difundiría o seu estilo teatral, chamada Teatro Cricot 2, fundada por el en 1955. Influído ao comezo polo surrealismo e o expresionismo, posteriormente achegou ás súas obras elementos de tipo informalista. Das súas obras destacan A clase morta, Que rebenten os artistas, Aquí non volverei máis e Hoxe é o meu aniversario.

PERSOEIRO

Economista e matemático ruso. Membro da Academia de Ciencias da URSS, colaborou na teoría soviética da aplicación da programación lineal ao cálculo da planificación económica. Foi galardoado co Premio Nobel de Economía en 1975, xunto co economista estadounidense T. Koopmans, polas súas achegas á teoría da óptima localización dos recursos económicos.

PERSOEIRO

Poeta romanés. Participou en Cluj nunha revista para nenos. Na súa obra enlaza formas tradicionais con elementos modernos, como en Harmat a csillagon (Rosada sobre a estrela, 1964), Kikapcsolódás (Relaxación, 1966), Függöleges lovak (Cabalos verticais, 1968) e Szürkület (Crepúsculo, 1978).

PERSOEIRO

Actor e dramaturgo xaponés. Considerado o iniciador do teatro Nō, ao que chegou a través dunha síntese de diversas tradicións escénicas entre as que están o sarugaku, o teatro dos samurais, a narración de baladas populares, os recitados e as danzas cantadas. O seu fillo Zeami Motokiyo desenvolveu plenamente o xénero.