"ASP" (Contén)

PERSOEIRO

Escultor francés. Xunto co seu irmán Balthasar Marsy (Cambrai 1628-París 1674), tamén escultor, traballou nas Tuileries e nos xardíns de Versailles, onde fixo Les Chevaux d’Apollon (1667) e Fontaine orneé de Cupidon. Tamén esculpiu o sepulcro de Xoán II Casimiro de Polonia, na igrexa de Saint-Germain-des-Prés de París.

PERSOEIRO

Exiptólogo. A partir de 1880 dirixiu a misión arqueolóxica francesa en Exipto. Elixido director do museo de Būlāq (1881-1887) e do de Al- Palatino;Palatino;mso-bidi- "Times New Roman" >Ǧ iza (1889), foi tamén xefe do servizo arqueolóxico exipcio. Escribiu, entre outros, l’Archeologie egyptienne (1887) e Histoire ancienne des peuples d’Orient (1894-1899).

PERSOEIRO

Fotógrafo. Residiu en París (1955-1957), onde se puxo en contacto cos profesionais máis destacados da época (Brassair, Cartier Bresson ou Robert Doisneau), dos que asumiu a liña obxectivista. Instalado en Barcelona (1957), dedicouse á fotografía de moda, á publicidade e ás reportaxes para Gaceta Ilustrada e Interviu. Ilustrou Toreo de Salón (1962), con textos de Camilo J. Cela; Poeta en Nueva York (1966), de García Lorca, e La Caza de la Perdiz Roja (1975), con textos de Miguel Delibes.

GALICIA

Industrial conserveiro, publicista e escritor. Colaborou na edición de Cien obras de la colección Massó, na fundación do Museo Provincial de Pontevedra e no establecemento da Misión Biolóxica e participou na elaboración do Dicionario da Real Academia Española con numerosas achegas técnicas. Publicou Cantares populares gallegos, Itinerarios turístico gastronómicos de la provincia de Pontevedra (1964), Nuestro futuro alimenticio: pesca y conservas (1964), Comentarios gastronómicos, apéndices sobre Economía Conservera (1967), Origen y desarrollo de la industria conservera en Galicia (1967) e Pedro Madruga de Soutomayor, caudillo feudal (1975). Foi presidente da Asociación Nacional de Fabricantes de Conservas (ANFACO) entre 1935 e 1937 e membro correspondente da Real Academia Española.

PERSOEIRO

Teólogo e canonista italiano. Discípulo de san Boaventura, foi xeneral da orde franciscana (1287) e cardeal (1288). Escribiu Commentarii in Sententias, Breviloquium de Sanctissima Trinitate, Quodlibeta e Sermones.

PERSOEIRO

Matemático francés. Ministro de mariña durante a Revolución Francesa, foi un dos fundadores da École Normale e da École Polytechnique. Creador da xeometría descritiva, neste campo estudou a perspectiva e a polaridade. Traballou tamén no campo da física, especialmente na licuefacción dos gases.

PERSOEIRO

Militar e poeta, segundo conde de Noroña (1792). Durante a guerra contra a Revolución Francesa ascendeu a comandante (1792) e coronel (1793). Foi segundo comandante do exército e Reino de Galicia e, como tenente xeneral, mandou unha división durante a Guerra da Independencia (1808-1814) e defendeu Pontesampaio fronte ao xeneral M. Ney. Apoiou a postura do marqués de La Romana á fronte da Xunta Suprema de Galicia. Escribiu Poesías (1799) e Poesías asiáticas (1882).

PERSOEIRO

Pintor. Discípulo de G. Terboch, cultivou o tema costumista, que representou no cadro A lección de canto; o mitolóxico, con Ofrenda a Venus; e o retrato, con Guillerme III e Christian Huygens.

PERSOEIRO

Poeta e político. Ingresou na Unión Liberal de L. O’Donnell, foi gobernador de Logroño e Barcelona (1868) e, co partido de Sagasta, ministro de Ultramar (1883). Autor de diversas pezas dramáticas, a súa obra poética é a expresión do seu ideario político. Destacan os seus libros Un idilio (1879), El vértigo (1879) e Sursum corda (1900).

1. Nome común con que se coñece algunhas aves da familia dos fasiánidos, de entre 18 e 23 cm de lonxitude e de interese cinexético, como son os individuos pertencentes aos xéneros Coturnix, Colinus e Callipepla.

2. Ave duns 23 cm de lonxitude, de plumaxe parda agrisada no dorso. Os machos teñen a cabeza de cor parda no curuto, branca por riba do ollo e negra por debaixo, ao igual ca o pescozo, e o peito azulado. A femia é de menor tamaño e case toda parda. Ambos teñen na cabeza unha pluma negra que sobresae cara a diante. De orixe norteamericana, foi introducida en Galicia como especie cinexética.

3. Ave de 18 cm de lonxitude, de plumaxe acastañada con riscos, co ventre máis pálido, cunha mancha branca e moura na gorxa dos machos, ás aguzadas e cola curta. O seu voo é baixo e moi curto. Habita nos pastos, cultivos, etc, ata os 1.500 m de latitude, e aliméntase de sementes, caracois, vermes, etc. En España é fundamentalmente estival, ao igual que en Galicia, aínda que nalgunhas zonas está presente todo o ano. Considérase unha especie protexida e ten o status de vulnerable.

4. Ave de 23 cm, de corpo robusto, cun peteiro moi forte e con forma de serra nos bordos cortantes das mandíbulas. É parda, pero máis clara polo ventre e cunha lista ocular negra rodeada de dúas listas brancas; a femia é igual ca o macho pero en vez de manchas brancas ten manchas de cor crema. De orixe americana, tamén foi introducida como especie cinexética en Galicia.

PERSOEIRO

Militar. Loitou na Guerra dos Sete Anos no exército de Carlos III. Capitán de dragóns, destinárono a México e en 1767 enviárono a Baixa California como primeiro gobernador daquel territorio, coa misión de expulsar aos xesuítas e de organizar unha expedición cara ao norte.

1. Relativo ou pertencente aos pteráspidos.

2. Peixe fósil da familia dos pteráspidos.

3. Familia de peixes fósiles ciclóstomos, propios do Silúrico e do Devónico. Habitaban en augas doces, eran bentónicos, malos nadadores e tiñan o corpo cuberto de placas duras.

1. Pa pequena de ferro que serve para raspar cousas pegadas a unha superficie.

2. raspallo.

3. raspadeira.