"BRU" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Bruxelas ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Bruxelas.

1. Home que se considera que ten poderes máxicos por pauto co demo para a adiviñación ou para a curación de enfermidades.

2. Home supostamente dotado de poderes sobrenaturais en determinadas culturas. Xeralmente administra coñecementos empíricos diversos, especialmente de medicina, e pasa por dominar forzas sobrenaturais.

1. 1. Instrumento de orientación baseado nas propiedades dos imáns e empregado esencialmente para determinar direccións horizontais, a partir da dirección aproximada norte-sur. Consiste nunha agulla imantada, aloxada nunha caixa redonda e sostida sobre un pivote ou por medio dun fío sen torsión, co fin de que poida xirar libremente nun plano horizontal. Por efecto do campo magnético terrestre, a agulla oriéntase na dirección do meridiano magnético do lugar. No fondo da caixa hai unha rosa dos ventos que pode ser fixa ou solidaria á agulla; unha panca accionada dende o exterior permite inmobilizar esta posición determinada, co que se consegue que, ao mover o compás, a agulla, que neste caso é solidaria coa caixa, tome sucesivas posicións diferentes e, polo tanto, que a indución magnética sufrida sexa menor. No uso do compás cómpre ter en conta que o norte xeográfico non coincide co norte magnético e que, para obter a dirección daquel, é preciso engadir á dirección do norte magnético o valor da...

   2. Tipo de galvanómetro que ten como órgano móbil un compás colocado no centro dunha bobina, disposta no plano do meridiano magnético, e no que se emprega como par antagonista o creado polo campo magnético terrestre sobre a agulla. O máis utilizado é o compás de tanxentes, no que a tanxente do ángulo de desviación é proporcional á corrente que se está a medir. Tamén se emprega o compás de senos, no que o seno do ángulo de desviación é o que determina a corrente que se quere medir.

   3. compás de inclinación

      Compás que ten o eixe da agulla horizontal, de xeito que esta se move nun plano vertical; isto permite obter a inclinación magnética do lugar.

   4. compás de lente

      Compás topográfico provisto dunha lente fixada á caixa mediante un brazo. Difire dun acimutal no feito de que o círculo graduado xira coa lente, mentres que os índices, representados polos extremos da agulla magnética, son fixos. O fondo da caixa adoita estar constituído por un espello, co fin de diminuír o erro na lectura. Ten a mesma aplicación có compás topográfico.

   5. compás de peto

      Compás portátil, sinxelo e de fácil manexo. Pode ter unha alidada de pínnulas abatibles incorporada, que dá unha maior precisión no cálculo dunha demora ou dun acimut.

   6. compás topográfico

      Goniómetro especial que, xeralmente, está formado por un compás ordinario que ten os extremos dun mesmo diámetro e sobre a parede da caixa, por unha parte, unha pínnula e, pola outra, un prisma triangular que permite á vez a visión do círculo graduado e a definición de visuais xunto coa pínnula, de xeito que forma con ela unha alidada. Nestas condicións, ao visar un punto, a lectura feita no círculo graduado a través do prisma será o acimut magnético daquel punto respecto á estación. Úsase no alzamento de planos de bosques e en traballos de minería.

2. 1. Instrumento para trazar arcos de circunferencia e tamén para medir distancias. Consiste, esencialmente, en dous brazos unidos por unha das extremidades, xeralmente mediante un pasador que permite a súa articulación. O compás de debuxo ten un brazo acabado nunha punta que permite fixalo e o outro provisto dunha peza para trazar liñas con lapis ou con tinta. Outros compases para debuxar son o bailarín e a bigoteira.

   2. compás de arandela

      Instrumento análogo a un compás de vara, empregado polos albardeiros para cortar círculos de diversas medidas.

   3. ...

PERSOEIRO

Pintor. Xunto con Ignacio Navarro fixo sete escudos de milagres para a ermida dos Remedios (Mondoñedo) en 1723.

1. Boca abaixo ou de ventre cara ao chan. OBS: A expresión caer de bruzos ‘caer cara a diante cos fociños no chan’ é sinónima de caer de fociños.

2. Posición que adoptaban as mulleres cando lavaban a roupa no río; consistía en colocarse de xeonllos nunha pena mentres o busto de bruzos se inclinaba sobre a auga do río.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Mesía baixo a advocación de san Martiño.

PERSOEIRO

Dramaturgo e director de escena. Iniciou a súa carreira teatral no grupo da Universidad Central de Caracas para despois participar na creación do Teatro de Arte de Caracas e do Nuevo Grupo. Entre as súas pezas hai que destacar Los insurgentes (1961), El día que me quieras (1979) ou Acto cultural (1976), peza a partir da que o Teatro da Mari-Gaila presentou un espectáculo homónimo en 1982, con dirección de Xulio Lago.

PERSOEIRO

Impresor establecido na cidade da Coruña arredor do 1860. Publicou o Boletín Judicial de Galicia.

PERSOEIRO

Raíña de Inglaterra e neta de Xurxo III de Inglaterra. Casou no 1795 co príncipe de Gales que ao pouco tempo se separou dela e a expulsou da corte. Cando o seu marido accedeu ao trono, como Xurxo IV, rexeitouna como raíña mais ela regresou a Londres e foi recibida triunfalmente.

PERSOEIRO

Pintor italiano. Membro do movemento Corrente, cultivou a temática feminina, principalmente retratos e maternidades. En 1946 formou parte da Nova Secesión Artística Italiana.

PERSOEIRO

Escritor occitano. Convencido das teses de Mistral, foi teórico do rexionalismo e fundador da Fédération Régionaliste Française. É autor de Le Régionalisme (O rexionalismo, 1911) e Qu’est-ce c’est que le régionalisme? (Que é o rexionalismo?, 1936).

PERSOEIRO

Matemático alemán. Traballou no campo da xeometría diferencial. Introduciu os símbolos que levan o seu nome e que aparecen na relatividade xeral.

PERSOEIRO

Autor, compositor e empresario teatral francés. Escribiu máis de 350 cancións e compuxo tamén 10 operetas. Foi director e empresario de diversos teatros e locais parisienses dedicados ao music-hall, entre eles o Olympia desde 1954.