"llo" (Contén)

PARROQUIA

Parroquia do concello de Fene baixo a advocación de Santiago.

1. Apelido de orixe toponímica. Este nome de lugar, localizado en terras de Betanzos, Friol ou Fene, semella ser unha formación híbrida composta polo latín varalia ‘sebe feita de varas’ máis a terminación de orixe celta -obre, procedente do céltico -brix ~ -bris ‘altura, monte’.

2. Sánchez Barallobre.

CUMIOS

Cumio da serra da Edreira, na parroquia de Castro de Laza (concello de Laza). Ten 1.406 m de altitude máxima.

PERSOEIRO

Profesor de Historia. Centrou as súas investigacións na sociedade, na demografía e na economía rural galega durante a Idade Moderna, sobre todo en cuestións forais, gremiais e familiares, que constituíron o tema da súa tese de doutoramento: La jurisdición del Xallas a lo largo del siglo XVIII: población, sociedad y economía (1993). Así mesmo, en colaboración con Ofelia Rey Castelao, publicou Pobres, peregrinos y enfermos: la red asistencial gallega en el Antiguo Régimen (1999). É colaborador de revistas especializadas, como Compostellanum ou Obradoiro de Historia Moderna.

PERSOEIRO

Xesuíta, historiador e escritor italiano. A súa obra principal é Istoria della Compagnia di Gesú (Historia da Compañía de Xesús, 1653 -1675), baseada nos documentos existentes na biblioteca do Vaticano. Foi defensor de Galileo, logo da súa condena. Está considerado como un dos clásicos italianos.

1. Ruído producido ao falar en voz alta.

2. Confusión, desorde ou falta de coordinación de cousas, ideas ou persoas distintas.

1. ariante gráfica de Vasallo, forma castelá correspondente ao apelido galego Vasalo.

2. Liñaxe natural de Tui. As súas armas levan, en campo de azul, un basallo.

PERSOEIRO

Embriólogo francés. Conseguiu en 1910 o desenvolvemento de óvulos de ra por partenoxénese traumática.

PERSOEIRO

Historiador hispanista francés. Estudiou na École Normale Supérieure de París e en Madrid, onde residiu ata o 1922. Foi profesor en Lisboa (1922-1926), no Lycée de Burdeus (1926-1929), no Collège de Francia (1955-1965) e na Universidade da Sorbona. Membro do Institut de France dende 1952, foi director do Institut d’Études Hispaniques de París e do Bulletin Hispanique. En 1937 saíu en París a súa tese Érasme et l´Espagne: recherches sur l´histoire spirituelle du XVIe siècle (Erasmo e España: investigación sobre a historia espiritual do século XVI), estudo que completou en sucesivas publicacións: Études sur le Portugal au temps de l´humanisme (Estudios sobre Portugal en tempos do humanismo, 1952), Études sur Bartolomé de las Casas (Estudios sobre Bartolomé de las Casas, 1965), etc.