"AN" (Contén)

DEPARTAMENTOS

Departamento francés de Aquitania, situado en Occitania (9.242 km2; 327.334 h [1999]). A capital é Mont de Marsan (29.489 h [1999]).

REXIÓNS

Rexión da costa atlántica de Aquitania, Occitania, que se estende desde o esteiro do Garonne ao N ata o río Ador no S. Forma unha ampla chaira duns 14.000 km2, atravesada no NO por vales encaixados, escavados polo río Leyre e polos tributarios do Ador. A drenaxe vese dificultada pola pendente débil e a existencia dunha capa impermeable e pouco profunda, que contribúe a converter a rexión nunha ampla área pantanosa, apta só para o pasto de ovellas. A desecación e posterior plantación de piñeiros durante o s XIX cambiou o aspecto e a economía da rexión, orientada na explotación forestal e cara ás industrias transformadoras da madeira. Ten explotacións de lignito en Arjuzanx e extraccións petrolíferas en Parentis-en-Born. Tamén posúe estacións termais.

1. Cargo ou título do Sacro Imperio. Desde o s XII era o funcionario que estaba á cabeza dunha demarcación territorial. Foi instituído polos señores de Alsacia, Hesse e Turinxia e desde a territorialización dos cargos no s XIII foron os xefes dun landgraviato ou reforzaron o poder imperial ao lado dos duques.

2. Maxistrado que exercía a xustiza en nome do emperador xermánico.

1. Dignidade dun landgrave.

2. Territorio da xurisdición do landgrave. Recibiron este nome gran parte dos territorios do Sacro Imperio en que non había ducados. Case todos os landgraviatos acadaron categorías superiores (ducado, electorado). O derradeiro landgraviato soberano foi o de Hessen-Homburg, que durou ata 1866.

PERSOEIRO

Compositor. Foi autor de diversos madrigais, arias, misas, salmos a diferentes voces e diversas obras escénicas, como Il Sant’Alessio (1634).

GALICIA

Avogado e militar. Foi doutor en dereito pola Universidad de Madrid (1974), ingresou no corpo xurídico da Armada e foi coronel auditor (1966). Foi secretario e vogal do Tribunal de Defensa da Competencia, dirixiu o semanario Litoral (1954-1955) e foi subdirector da Revista General de Marina. Escribiu Vida y viajes de Pedro Sarmiento de Gamboa (1945), Manual de Derecho Penal y Procedimientos Militares (1947) e Mourelle de la Rúa, explorador del Pacífico (1971). Foi membro correspondente da Real Academia Galega e da Real Academia de la Historia.

GALICIA

Avogado e xornalista. Colaborador de Faro de Vigo e ABC, foi director da revista Litoral, delegado provincial do ministerio de Información e Turismo e gobernador civil de Araba (1976). Escribiu Pontevedra de aquélla (1986).

GALICIA

Biólogo. Licenciado en Ciencias pola Universidade Complutense de Madrid, en 1972 incorporouse ao Plan de Explotación Marisqueira de Galicia, onde traballou como asesor das confrarías de pescadores e investigador. En 1976 foi nomeado encargado da ría de Pontevedra, cargo en que continuou as súas investigacións sobre moluscos bivalvos. En 1980 foi nomeado director do Centro Experimental de Vilaxoán e en 1981 xefe do departamento de Crustáceos. En 1994 asumiu a delegación territorial en Pontevedra da Consellería de Pesca, Marisqueo e Acuicultura da Xunta de Galicia e en 1995 tomou posesión como director xeral de Marisqueo e Acuicultura. En decembro de 1997 pasou a ser conselleiro de Pesca, Marisqueo e Acuicultura, cargo onde permaneceu ata setembro de 2001, cando presentou a súa dimisión para dirixir o Centro Tecnológico del Mar.

GALICIA

Avogado e xornalista. Director de El Escolar (1891) e fundador e director das revistas Pontevedra en Broma e El Impertinente, dirixiu o Diario de Pontevedra á morte do seu pai, Andrés Landín (1910). Foi, ademais, director da Escola Normal de Pontevedra e dirixente do Directorio antiforista de Teis. Publicou a crónica local De mi viejo carnet (1949).

GALICIA

Impresor e xornalista. Comezou a súa andaina profesional no periódico La República Federal (1868). Propietario e director do Diario de Pontevedra (1887-1910), foi tamén concelleiro liberal en Pontevedra. Dono dunha destacada imprenta pontevedresa, nos seus obradoiros editou diversas publicacións periódicas, como La República (1872-1874), La Luz (1874-1886) e a revista Extracto de Literatura (1893).

PERSOEIRO

Compositor e organista italiano. Escribiu entre outras pezas, 140 baladas e unha ducia de madrigais.

PERSOEIRO

Humanista italiano. Conselleiro da facción güelfa e escribán na Signoria, foi un neoplatónico convencido. Escribiu, entre outras obras, Disputations camaldulenses (1480?), poemas en latín, opúsculos e diálogos.

PERSOEIRO

Escritor italiano. Humanista, escribiu unha invectiva e unha apoloxía de Cicerón, algunhas novelas e uns diálogos, titulados Fortianae quaestiones (1535), en defensa das mulleres.

1. Parte dun terreo que se deixa sen arar por facer límite con outro.

2. Parte dun terreo, separada do resto, co que forma un todo.