landgrave

landgrave

(

  1. s m [HIST]

    Cargo ou título do Sacro Imperio. Desde o s XII era o funcionario que estaba á cabeza dunha demarcación territorial. Foi instituído polos señores de Alsacia, Hesse e Turinxia e desde a territorialización dos cargos no s XIII foron os xefes dun landgraviato ou reforzaron o poder imperial ao lado dos duques.

  2. s m [HIST]

    Maxistrado que exercía a xustiza en nome do emperador xermánico.

Palabras veciñas

landeniano -na | Landes | Landes, Les | landgrave | landgravial | landgraviato | landgravina