"Fer" (Contén)

1. Que ou quen ofrece.

2. Aplícase á escultura ou representación pitórica dunha persoa en actitude de facer unha ofrenda.

3. Persoa de calquera confesión relixiosa que cumpre a función de ofrecer dádivas á divindade.

4. Sacerdote que presenta as ofrendas do pan e do viño durante a misa.

1. Acción e efecto de ofrecer ou ofrecerse.

2. Cantidade de produtos que compiten nun mercado para ser vendidos, nun momento determinado. O estudo da oferta como magnitude global ou agregada constitúe unha análise das condicións xerais e históricas do proceso de produción, é dicir, do grao de desenvolvemento das forzas produtivas, como tamén da identificación dos centros de decisión sobre qué, cánto e cómo producir, coas repercusións conseguintes sobre todos os individuos que interveñen no proceso. Das variables que poden influír sobre as cantidades ofrecidas para cada produtor destacan o prezo do produto do que se trata, os prezos dos outros produtos pois a súa incidencia será distinta segundo sexan substitutivos ou complementarios, os prezos dos factores de produción, as finalidades e decisións conseguintes dos produtores ou empresas, e o estado da tecnoloxía. De todas estas relacións a coñecida co nome xenérico de curva da oferta é a que representa as variacións nas cantidades de bens que os produtores están dispostos a...

3. 1. Prezo rebaixado con que se pon un produto á venda.

   2. Produto que se pon á venda cun prezo rebaixado.

4. Proposición unilateral que unha persoa fai a outra para establecer un contrato.

5. ofrenda.

6. Operación de compra dunha sociedade, cotizada en bolsa, mediante apelación pública. O comprador propón aos accionistas da sociedade pretendida de compra as súas accións a un prezo fixo, superior ao da cotización bolsista. A OPA é hostil cando se leva a cabo sen o acordo dos administradores e amigable cando conta co seu apoio.

1. Rito da liturxia eucarística en que o celebrante ofrece o pan e o viño que van ser consagrados. O ofrecemento acompáñase dunha pregaria que normalmente relaciona o sentido das ofrendas coa festividade que se celebra. Na liturxia romana atópase despois da liturxia da palabra, ao inicio da liturxia do sacrificio.

2. Antífona que acompaña o rito do ofertorio. Introducido por santo Agostiño, a súa composición variou segundo a época. Se inicialmente era cantado entre os versículos do salmo por varios coros, cos gregorianos comezaba cunha antífona seguida de varios versos de melodía libre e un refrán e, durante o Renacemento, preferiuse o seu tratamento a cappella. No s XVII converteuse nunha peza instrumental.

GALICIA

Relixioso dominicano. Emigrou a México, onde exerceu a docencia e predicou entre os indíxenas. Dedicouse á investigación sobre Galicia e publicou Historia del Apóstol e Historia del glorioso Apóstol Sant-Yago patrón de España, de su venida a ella y de las grandezas de su Iglesia y Orden militar (1615).

GALICIA

Xornalista. Cronista político para Fax Press, dirixiu o xornal Ya e foi xefe de informativos nas cadenas SER e COPE. Foi director xeral de Onda Cero en dúas épocas, a última entre xullo de 2000 e xaneiro de 2002, tamén presentador e director de espazos informativos en TVE, TELE 5 e Antena 3 Televisión, ademais de director editorial de Telefónica Media. É autor de Santiago de Compostela, ciudad patrimonio de la humanidad de España (1997), en colaboración con Xosé A. Perozo, e Rumbo variable: ; diálogos en torno al “Prestige” (2003), con outros autores. Recibiu o Premio Galicia de Comunicación (1992), a Antena de Oro (1995), dous premios Ondas (1979 e 2000) e a Medalla Castelao (2001).

PERSOEIRO

Filólogo. Doutor en Teoloxía, estudou hebreo, grego, arameo, sirio e árabe. Foi catedrático de Hebreo na Universitat de València (1788-1789) e, posteriormente, nos Estudios Reales de Madrid. Ideou a teoría fonética do triángulo vocálico ou orcheliano segundo a que a vibración do aire se efectúa na gorxa, no padal e nos beizos.

PERSOEIRO

Xurista e político. Foi profesor axudante na Facultade de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela (1967-1969). Nomeado director xeral de Tributos e Política Financeira (1982-1985), foi conselleiro de Economía e Facenda desde 1990 e deputado no Parlamento de Galicia polo PP (1997-2001). Escribiu varios artigos en revistas especializadas de economía, entre os que destacan “Administración autonómica e control externo público” (2000) e “O futuro da economía galega” (2000).

GALICIA

Actor, director e crítico teatral. Formouse en Portugal, na Escola da Arte de Representar do Conservatório de Lisboa, e foi director de escena no Teatro da República e o responsable da introdución de pezas teatrais portuguesas no ámbito galego. En Galicia coñeceu a Lois Peña Novo e A. Villar Ponte, ingresou nas Irmandades da Fala e colaborou en A Nosa Terra. Dirixiu, entre 1919 e 1922, o Conservatorio Nazonal da Arte Galega, e a obra A man da santiña (1919), de R. Cabanillas. Tamén realizou as obras Sem porta nem tranca (1913), Norte (1920) e Desourentación (1924), subtitulada “boceto teatralizado e analítico de ideas”, que se premiou no certame teatral da Irmandade da Fala da Coruña, e na que critica a falta de solidariedade coa pobreza e a indixencia. Fundou, xunto a Ánxel Casal, en 1930 o semanario El Adelante.

GALICIA

Médico e político. Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse na Universidad de Madrid en 1911. Ante a carencia de hospitais en Granada, decidiu construír, xunto con Víctor Escribano, o Sanatorio de la Salud (1923). Participou, así mesmo, en numerosos proxectos: impulsou a construción do Hospital Clínico e da Facultade de Medicina e colaborou na construción do Sanatorio da Alfaguara. Á súa volta a Granada decidiu participar activamente en política. Afiliouse ao PSOE e á UGT. Foi deputado nas Cortes en 1931 (escollido por Granada e Pontevedra optou pola acta galega). Participou como orador en todos os mitins da Frente Popular, a pesar de non figurar nas súas listas. Durante o levantamento militar do 18 de xullo de 1936 atopábase no estranxeiro pero regresou a Madrid para colaborar co goberno republicano. Posto a disposición do seu partido e do goberno, ocupou o cargo de vicepresidente do PSOE (1938) e foi nomeado subsecretario de Armanento, colaborando directamente...

GALICIA

Escritor. Especializado en material relacionado co ensino e cos movementos de renovación pedagóxica, foi membro fundador da Fundación Castelao, fundador e secretario adxunto da Fundación do Pedrón de Ouro, e presidente e membro fundador de Galix (Asociación Galega do Libro Infantil e Xuvenil). Escribiu os libros de versos dedicados aos nenos Cousas para facer, dicir e pensar (1987) e O albendar dos animais (1987); o relato Por se che pasa (1988); as novelas xuvenís A verdade na bufarda (1991) e Chano (1991); a colección de relatos breves Contos de ir e volver (1994); diversos traballos sobre a figura de destacados autores galegos, especialmente Castelao, como Castelao corenta anos despois (1950-1990) (1991), A vida de Rafael Dieste (1995), A vida de Xesús Ferro Couselo (1996) e A vida de Eladio Rodríguez (2001); e os libros Que facer coas palabras? (1998) e Para iso está o futuro...