"An" (Contén)

REXIÓNS

Rexión asiática de Turquía. A península de Anatolia está constituída por un núcleo antigo, a Plataforma Central (con 700 m de altitude media ao O e 400 ao L), ao redor da que se sitúan os cordais do dobramento alpino: montes do Ponto ao N e montes Tauro ao S. O clima da Plataforma Central é continental; os ventos son secos e a vexetación é esteparia. Na costa as temperaturas son máis suaves e hai máis humidade. O ámbito que comprende o nome de Anatolia foi aumentando co paso dos séculos. Na época bizantina, Anatolia era un distrito militar no O da Península; a comezos da época otomana era a parte asiática do imperio que comprendía o O e o N da Península; o actual estado turco comprende, administrativamente, a totalidade do territorio asiático, incluídos os sectores armenio e mesopotámico.

REXIÓNS

Rexión de Turquía (35.880 km2; 2.793.900 h [1990]).

1. Relativo ou pertencente a Anatolia.

2. Culturas desenvolvidas en Anatolia ou Asia Menor.

3. Grupo lingüístico indoeuropeo que comprendía, durante o segundo milenio a C, a maior parte das linguas da Asia Menor.

1. Relativo ou pertencente ao grupo humano anatólido ou aos individuos que o integran.

2. Grupo humano leucodermo, do subgrupo braquicéfalo. Este grupo humano, recoñecido en diferentes sistemáticas raciais como raza (na que se integraba a subraza arménida), considérase como a variante oriental do grupo humano dinárico ou dinárico-anatólido.

1. 1. Ciencia que estudia a estrutura dos seres vivos baseándose na observación mediata ou inmediata e recorrendo, polo xeral, á disección. Distínguense a anatomía animal, da que forma parte a anatomía humana, e a anatomía vexetal.

   2. Arte de disecar ou separar as partes dun ser vivo para descubrir a súa situación e estrutura.

   3. Estudio da estrutura dun ser vivo mediante a disección das partes que o integran.

   4. Estrutura dun ser vivo.

   5. Disección ou separación das partes que integran un ser vivo.

2. Análise sutil.

3. 1. anatomía comparada

      Rama da anatomía que ten por obxecto o estudio anatómico comparativo dunha mesma estrutura (un órgano, un aparello, etc) en diferentes seres vivos co fin de establecer analoxías e homoloxías ou diferencias. Foi Cuvier, o ‘pai da anatomía comparada’ quen, ao publicar (1800-1805) as súas Leçons d’anatomie comparée (Leccións de anatomía comparada), sistematizou, ordenou e valorou debidamente esta ciencia.

   2. anatomía descritiva

      Rama da anatomía que estudia de xeito analítico a localización, a forma e o desenvolvemento das partes (órganos, aparellos, etc) dos seres vivos.

   3. ...

1. Disecar, executar ou realizar a anatomía dun corpo.

2. Discernir minuciosamente, analizar sutilmente.

LOCALIDADES

Localidade situada ao NL de Xerusalén. Salomón confiouna ao sacerdote Abiatar. Foi tamén a patria do profeta Xeremías.

XACEMENTOS

Xacemento arqueolóxico do Turkmenistán escavado dende 1904 por Pumpelly; serviu de base á teoría do oasis ou desecación para explicar a orixe da produción dos alimentos. Segundo esta teoría, por consecuencia do clima seco xeneralizado, os cazadores-recadadores víronse obrigados a reunirse arredor dos oasis e conquistar novos medios de subsistencia a través da domesticación das plantas e dos animais.

1. Ferir cunha navalla ou outra arma branca.

2. Dar forma de navalla a algo.

PERSOEIRO

Pensador grego. Recuperou a temática da escola de Mileto tendo en conta a crítica dos eleáticos. Na súa obra Sobre a natureza afirmaba que “todo está en todo”, que en cada partícula material se atopan as propiedades de todas as cousas (doctrina dos homeomerios, como as designou Aristóteles). Foi o primeiro en imaxinar un principio motor intelixente e separado da materia, o intelecto ou Noûs, que identificaba co principio de animación e de individualización das cousas. Descubriu que a Lúa recibe a luz do Sol e explicou as eclipses de Sol e de Lúa; practicou a disección de animais; estudiou a anatomía cerebral e descubriu que os peixes respiran por branquias.

1. Evolución progresiva, motivada por un cambio xenético gradual e dilatado no tempo, que determina a transformación dunha especie noutra diferente nunha mesma liñaxe de organismos, na que se intensifica o ritmo de expansión. A anaxénese considérase coma unha modalidade evolutiva fundamental na teoría sintética da evolución. Non obstante , os defensores dos equilibrios puntuados inciden na importancia da cladoxénese e da radiación adaptativa no proceso evolutivo. A evolución humana é un dos exemplos desta controversia entre os paleoantropólogos. Os partidarios da anaxénese defenden unha única liña evolutiva dende o Australopithecus afarensis ata o Homo sapiens; pola contra, os defensores da cladoxénese demostran a existencia dunha radiación adaptativa hai uns seis millóns de anos, segundo esta hipótese terían coexistido diversos tipos de homínidos en África oriental.

2. Reprodución ou rexeneración dos tecidos orgánicos.