"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Xurista. Foi autor do primeiro libro xurídico conservado, Kitāb al-muwa Palatino; ṭṭ a (Libro do camiño plano), onde se recolle o código e a base da escola malikita.

PERSOEIRO

Escultor. De orixe flamenga, traballou en España o estilo gótico, que se reflectiu no cadeirado do coro da catedral de León (1467), que despois continuou Diego Copín de Holanda. Na catedral de Oviedo realizou as esculturas da porta do Rei Carlos en 1478.

FILOSOFOS

Filósofo e economista ruso. Coñecido como Bogdanov, desenvolveu un sistema propio chamado empiriomonismo, influído por W. Ostwald e E. Mach. Substituíu a teoría dialéctica marxista por unha transformación creadora da realidade e a idea da revolución pola dunha constante elevación da cultura proletaria. Das súas obras destacan Empirjomonizm (1904-1906) e Tektologija (1913-1915).

PERSOEIRO

Compositor. Dirixiu o conservatorio de Venecia (1939-1952) e participou na modernización da música italiana coa fundación da Corporazione delle Nuove Musiche. Compuxo ballets, sinfonías, concertos e óperas, como Torneo Notturno (1929), Giulio Cesare (1936) e La Vita è Sogno (1941). Publicou as obras completas de Monteverdi.

PUNTA

Punta da ribeira dereita da ría de Muros e Noia, na parroquia de San Cosme de Outeiro (Outes).

PERSOEIRO

Mineraloxista francés. Na súa obra Traité de cristallographie géométrique et physique formulou unha teoría orixinal para explicar as propiedades ópticas dos cristais. Recibiu a Légion d’Honneur (1888).

PERSOEIRO

Poeta. O descubrimento da obra de Baudelaire e de Edgar Allan Poe determinou a súa vocación. Definiu a súa estética persoal no feito de non definir o obxecto, senón o efecto que o obxecto produce.   Progresivamente reaccionou contra o Parnaso, algo que, xunto con Verlaine, fixo que se convertera en guía dos poetas de vangarda, coñecidos como simbolistas. A súa influencia advírtese en Valéry, Apollinaire e na máis moderna literatura. Moi coidadoso na forma e ambicioso intelectualmente, é autor de Hérodiade (1869), Après-midi d’un faune (1874), Album de vers et de prose (1888), Pages (1891) e Un coup de dés jamais n’abolira le hasard (1897).

GALICIA

Escultor. Foi alumno de Asorey, López del Riego e Acuña, e director da Escola de Artes e Oficios de Lugo. Desde a década de 1980 traballa nas obras inacabadas da Sagrada Familia de Barcelona, para as que realiza columnas, capiteis e pináculos no seu taller de Begonte. Recibiu a Medalla de Bronce de Galicia (2001) e a Medalla Castelao (2003).

PERSOEIRO

Dramaturgo. Cultivou un tipo de teatro de carácter poético. Destacan Marvailh an Ene Naoniek (O conto da alma que ten fame), Gurvan ar Marc’hek Estranjour (Gurvan, o cabaleiro estranxeiro, 1923) e Ar Baganiz (Os pagáns, 1931).

PARROQUIA

Parroquia baixo a advocación de san Xulián que dá nome ao concello de Malpica de Bergantiños, onde se localiza a capital municipal.

GALICIA

Concello da comarca de Bergantiños, no O da Comunidade Autónoma de Galicia e da provincia da Coruña, situado a 43° 19’ de latitude N e 8° 48’ de lonxitude O. Limita ao N co Océano Atlántico, ao L co concello de Carballo (Bergantiños), ao S co concello de Ponteceso (Bergantiños) e ao O co Océano Atlántico. Abrangue unha superficie de 61,4 km2cunha poboación de 6.432 h (2007), distribuída nas parroquias de Barizo, Buño, Cambre, Cerqueda, Leiloio, Malpica de Bergantiños, Mens e Vilanova de Santiso. A capital do concello é Malpica, situada a 51 km da cidade da Coruña e a 64 km de Santiago de Compostela. Está á arquiarquidiocese de Santiago e ao partido xudicial de Carballo.
Xeografía física
É unha estreita franxa de terra cinguida ao mar. O relevo non ofrece unha gran variedade, xa que se trata dunha superficie chá cunha altitude media de 100 m lixeiramente ondulada. Xeoloxicamente, presenta unha alternancia de gneis e xistos. As maiores pendentes sitúanse...

1. Relativo ou pertencente a Malpica de Bergantiños ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Malpica de Bergantiños.

PERSOEIRO

Político e escritor. As súas obras reflicten a súa ideoloxía filocomunista e apóianse nas súas experiencias vitais en Indochina, na Guerra Civil Española e na Segunda Guerra Mundial. Trala contenda foi ministro de Información (1945-1946) e de Cultura (1959-1969). Escribiu La tentation de l’Occident (1926), Les conquérants (1928), La condition humaine (Premio Goncourt 1933), L´espoir (1937) e Les noyers d´Altenburg (1943). Despois de dedicarse á procura de elementos estéticos, redactou as súas Antimémoires (1967) e publicou Les chênes qu’on abat (1971).

1. Que resulta prexudicial para a saúde por non reunir as condicións mínimas de hixiene.

2. Que presenta mala saúde.

3. Que é moralmente daniño ou prexudicial.