"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Antropólogo. Científico titular do CSIC, dirixiu o Instituto de Estudios Sociales Avanzados (IESA) en Barcelona (1996-1999). Realizou un importante labor de investigación sobre temas antropolóxicos de Galicia. Ademais, publicou diversos capítulos en obras colectivas e numerosos artigos en revistas como Grial, Boletín Auriense e El Museo de Pontevedra. Das súas obras destacan Loureses, antropoloxía dunha parroquia galega (1984), Las serpientes contra Santiago (1989), Que enterren o meu corazón en Loureses (1992), El valle de Josafat, un fresco de la España actual (1993), O ciclo da vida (1998), en colaboración con Fina M. Antón, En cueros vivos. Pensamiento de C. J. C. sobre el hombre (2002) e O burro (2002). Forma parte da Societé des Étudiés Euroasiatiques, da Societé de Mythologie Française e da EASA (European Association of Social Anthropologists). É membro fundador de EURETHNO (Organización de...

1. 1. Cada unha das pezas duras, formadas de óso, quitina ou substancias parecidas, que teñen algúns animais no costado ou ao redor da boca e que serve xeralmente para a obtención, trituración e a deglución do alimento ou para a defensa. Os artrópodos teñen unhas mandíbulas quitinosas, duras e serradas, que poden modificar en formas moi variadas, segundo a alimentación. Algúns invertebrados non artrópodos, como certos tipos de vermes, poden presentar tamén mandíbulas quitinosas. Os vertebrados máis primitivos non teñen ningún tipo de mandíbula; esta comeza a desenvolverse e a adquirir a súa natureza ósea a partir dos peixes óseos cartilaxinosos.

   2. Maxilar inferior no home.

2. Cada unha das dúas pezas da machucadora que, revestidas dunha aliaxe de elevada dureza, efectúan a compresión do sólido que se vai desintegrar.

1. Que ten mandíbulas.

2. 1. Relativo ou pertencente aos mandibulados.

   2. Individuo do grupo dos mandibulados.

   3. Grupo de artrópodos con antenas e apéndices mastigadores, que engloba os crustáceos, insectos e miriápodos.

1. 1. Peza de vestir feminina, máis pequena ca o mantelo e feita de la ou liño, que se pon sobre a saia. A súa feitura é máis longa ca o mandil do traxe de gala, que é de dimensións máis reducidas e está confeccionado con tecidos máis luxosos, como o pano e o veludo, aos que se lles poden engadir adornos de acibeche e pasamanería.

   2. Peza de roupa, aberta pola parte posterior, que, atada á cintura e ás veces ao pescozo, se emprega en determinados labores para evitar que se lixe a parte dianteira do corpo.

   3. Peza de roupa semellante a unha capa curta que se usa como protección contra as inclemencias do tempo.

2. Pano semellante a unha baeta que se emprega para limpar o cabalo.

3. Emblema dos masóns que representaba o uniforme empregado polos obreiros.

4. Rede de pesca que está composta de mallas moi estreitas.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Verín baixo a advocación de santa María.

1. Relativo ou pertencente á lingua madinga.

2. Lingua mandé do phylum níxer-congo que se fala en Gambia, Guiné-Bissau e Senegal.

1. Relativo ou pertencente aos mandjas.

2. Individuo do pobo mandja.

3. Pobo de África de raza sudanesa que habita na República Centroafricana, entre os ríos Ubangui e Chari.

1. Acción de mandar.

2. 1. Poder de alguén para obrigar aos demais a  que o obedezan.

   2. Persoa ou colectivo que ten o poder ou a responsabilidade de mandar.

3. Carácter de quen ten a capacidade de mandar.

4. Conxunto de accións e instrucións para conseguir que un elemento mecánico, eléctrico ou electrónico dun aparato ou dun sistema realice unha determinada función. Poden ser dadas por un operador dunha maneira mecánica mediante pancas ou volantes (comandancia mecánica ou manual), ou ben poden ser realizadas sen a intervención humana (comandancia automática); cando a orde ou acción é transmitida a distancia, fálase de comandancia a distancia ou de telecomandancia, e cando chega a ser amplificada antes da súa aplicación, fálase de servocomandancia. Un tipo especial de comandancia é a numérica, que consiste en dar as instrucións segundo un código numérico rexistrado nunha cinta perforada ou nun disco magnético.

5. 1. Cada un dos instrumentos que actúan sobre os mecanismos dunha máquina modificando algunha das súas características e que permiten a dirección e o control do funcionamento.

   2. mandos de voo

      Conxunto dos dispositivos que permiten accionar os temóns dunha aeronave para controlar o seu movemento. Nun avión convencional os mandos de voo son dous: a panca de control e os pedais de dirección. O aviador empuña a panca de control que ten dous movementos: un lonxitudinal que acciona o temón de profundidade ou de elevación (que controla o cabeceo do avión) e un lateral, de esquerda a dereita e á inversa, que acciona os aleróns (que controlan o balanceo do avión); e os pedais de dirección que accionan o temón de cola ou de dirección (que controla a guinada do aparato).

1. Que ou quen gusta de mandar en alguén.

2. Que ou quen manda arrogantemente e abusa da súa autoridade.

MONTES

Monte situado na parroquia de Recelle (Portomarín). O seu cumio acada os 583 m de altitude.