"AN" (Contén)

1. Forma de actuar ou de facer unha cousa. Na tradición oral recóllense ditos como: “Durmir e gardar a eira, non hai maneira. O vello na súa terra e o mozo na allea menten á súa maneira”.

2. Forma de comportarse ou ser unha persoa.

3. Estilo propio dun determinado artista.

4. Xestos e palabras habituais e característicos dunha persoa.

GALICIA

Xornalista. Desde 1997 é profesor de comunicación audiovisual na Universidade de Vigo. Foi asesor da CRTVG e presidente da Asociación de Periodistas de Galicia. Comezou a traballar en La Gaceta del Norte de Bilbao (1977) e foi cofundador da axencia Vasco Press (1982). En 1984 incorporouse a El Ideal Gallego, ata o seu ingreso na TVG un ano despois. Director de informativos da TVG (1990-1994), director da TVG (1994-1996) e da RG (1996-1999), escribiu Funcións da Televisión autonómica galega e o Centro rexional de TVE en Galicia (1989), Libro de Estilo de Informativos (1992), Historia da Radiodifusión en Galicia (I) (1993), A TVG, unha institución imprescindible para Galicia (1993), A influencia da TVG na promoción do galego (1993), e coordinou o libro de homenaxe a Diego Bernal, De profesión, periodista (2002).

1. Porción de estopa, liño ou la que se pon na roca para fiar.

2. Madeixa de liño que xa se fiou.

3. Cantidade de cousas que se collen dunha soa vez coa man.

4. Persoa que ten un carácter pusilánime.

1. Rolo cilíndrico de estopa que deixan o liño ou o cánabo despois de restrelalos.

2. Cantidade de cousas que se collen dunha soa vez coa man ou que caben na man.

3. Madeixa de liño que xa se fiou.

PERSOEIRO

Músico. Foi considerado un virtuoso violinista. Como compositor destaca a ópera Giovanna di Napoli (1902) e diferentes concertos para instrumentista solista e orquestra. Escribiu o tratado El violín (1958) e libretos de ópera.

PERSOEIRO

Escritor. A súa obra foi principalmente poética, aínda que destacou tamén como tradutor e crítico literario. Da súa produción destacan Como un núvoll lleuger (Premio Lletra d’Or 1967) e Poesia Completa (1916-1986) (1986). Recibiu o Premi d’Honor de les Lletres Catalanes (1985).

PERSOEIRO

Escritor, fillo de Marià Manent i Cisa. Foi director xeral de Difusión Cultural do departamento de Cultura da Generalitat de Catalunya (1980-1989) e asesor da Presidencia en cuestións culturais e de historia. Da súa produción destacan a biografía Carles Riba (1963) e o estudio Literatura catalá en debat (1969). Recibiu o premio das Lletres Catalanes Ramon Llull (1985).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Pantón baixo a advocación de san Mamede.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Pantón. Da súa antiga fábrica, posiblemente do s XIII, consérvase a porta principal que conta cun tímpano semicircular apoiado en xambas lisas. Sobre o arco de descarga consérvase unha imaxe da Virxe co Neno da mesma época.

1. Baile tradicional galego que se executa de xeito semellante á xota, e que é tradicional da zona da Costa da Morte. Os puntos, a diferenza da xota, son valseados e comezan, como na muiñeira, cun movemento adiante e atrás.

2. Composición musical, de ritmo ternario, que acompaña ao baile do mesmo nome e que é propia da música tradicional galega da zona da Costa da Morte. A melodía, aínda que ten o ritmo da xota, non é tan marcada coma esta. Na forma de tocar a pandeireta describe un movemento de vaivén continuo separado por uns golpes secos co puño.

1. Figura de diversos materiais que representa a unha persoa ou unha parte dela e que serve aos artistas para estudar actitudes ou formas e aos modistos para exhibir vestimentas.

2. 1. Persoa que un modisto viste para que exhiba a roupa que el confecciona.

   2. Persoa que se prepara en exceso.

3. Persoa de pouco carácter e personalidade que se deixa dominar por outras.

1. Divindades ultraterrenais que designaban os espíritos benévolos dos mortos.

2. Sombras dos mortos que eran obxecto de culto entre os antigos.

PERSOEIRO

Pintor checo. Foi líder da nova escola de pintura e debuxo checa, que se caracterizou polo desprendemento da influencia alemana. Desde unha concepción romántica inclinouse por un realismo lírico e nacionalista, especialmente nas paisaxes. Cultivou tamén a pintura de xénero e o retrato do que destacou Josefina.

AFLUENTES

Afluente pola dereita do río Lérez, que nace na parroquia do Campo e desemboca na de Fragas (Campo Lameiro).

PERSOEIRO

Pintor francés. Despois de estudar arquitectura en París, en 1935 foi discípulo de R. Bissière na Académie Ranson. Contribuíu a introducir a arte abstracta nos círculos eclesiásticos, e foi autor de vidrieiras e tapices.

PERSOEIRO

Pintor. Estudiou no taller de Thomas Couture e aprendeu dos pintores clásicos temática, composición e técnica. A súa obra La déjeuner sur l’herbe (1863), con influencias de Giorgione e Rafael, escandalizou o público polo tema e a composición, que tentaba producir un efecto de plein air. Revolucionou o mundo da pintura con Olympia (1865), inspirada nas Venus de Giorgione e Tiziano. Inspirouse en Velázquez, de quen tomou a liña do horizonte alta e a ausencia dun verdadeiro fondo (Le torero mort, La femme au perroquet, 1865), en Murillo (Le fifre, 1866) e en Goya (L’execution de Maximilien, 1867; Le balcon, 1869). Desde 1873 a súa paleta aclarouse e adquiriu características impresionistas, así como a práctica do plein air. Desde 1880 sufriu ataxia. En 1882 pintou ao pastel Retrat d’Irma Breunner e ao óleo Le bar des Folies-Bergère. Aínda que sempre foi considerado un pintor clásico,...