"CIO" (Contén)

1. Maneira de falar, pronunciar ou expresar un enunciado, en especial un discurso. Diferéncianse a dicción naturalista, que tenta emular unha expresión verosímil segundo o personaxe representado, e a dición artística, que potencia os artificios retóricos e dramáticos do discurso teatral á marxe de toda vontade realista.

2. Arte de dicir, recitar ou falar con xusteza e coas maneiras axeitadas.

Figuras retóricas que actúan directamente sobre a expresión lingüística e poden afectar tamén ao sentido dos enunciados. Divídense en metaplasmos, que afectan ao nivel fónico, e metataxes, que inciden sobre a morfoloxía e a sintaxe.

Acción e efecto de diferenciar ou diferenciarse.

Aplicación que fai corresponder a cada función diferenciable, nun certo conxunto aberto, a súa función diferencial no conxunto mencionado.

Proceso mediante o que as células, os tecidos e os órganos cambian de estrutura e de forma, desde a máis simple á máis complexa, para efectuar funcións específicas. O concepto aplícase especialmente á diferenciación celular. Esta ten lugar durante o desenvolvemento embrionario ou en procesos de rexeneración, e dá lugar a grupos de células funcional e morfoloxicamente distintas. A diferenciación celular pode ser profunda e definitiva desde os primeiros estadios, como no caso das células nerviosas, ou ben ser mínima, como no caso dos histiocitos, que conservan a totipotencia e isto permítelles intervir en procesos de rexeneración. As células xerminativas son absolutamente indiferenciadas e poden converterse en calquera clase de célula.

1. Fenómeno que consiste en que dous fonemas contiguos tenden a aumentar as súas diferencias articulatorias, ou ben un fonema, durante a súa emisión, tende a distinguir diversos matices articulatorios.

2. posición de diferenciación máxima

   Contexto fonolóxico que permite a maior distinción posible na realización dun fonema.

1. diferenciación magmática

   Proceso mediante o que, a partir dun magma común, se orixinan diversos tipos de rochas ígneas, que poden formar parte, ou non, da mesma masa. Cando o magma arrefría, comezan a cristalizar os minerais que teñen o punto de fusión máis alto. A cristalización do magma é, polo tanto, fraccionada. Coma os primeiros minerais que se separan adoitan ser os ferromagnéticos, como a olivina e os piroxenos, as rochas formadas ao fondo das masas plutónicas son máis básicas, pola súa gran densidade, ca as superficiais. A diferenciación dun magma tamén se pode traducir por fenómenos de compresión, xa que a fracción fluída pode escapar máis facilmente ás zonas de menor presión, mentres os cristais forman un tipo de malla ou esponxa que se concentra no mesmo lugar onde se orixinara.

2. diferenciación metamórfica

   Conxunto de procesos mediante os que, durante o metamorfismo, se orixinan asociacións minerais diferentes a partir dunha roca nai inicialmente uniforme.

Caracterización dun produto que se presenta aos consumidores como distinto doutros que o poderían substituír. Refírese á apreciación subxectiva que fan os consumidores, condicionada, entre outros aspectos, pola publicidade, pola presentación ou polas condicións de venda.

...

Fenómeno de interferencia múltiple, producido polo carácter ondulatorio da luz. Descuberto por Grimaldi en 1665, xa era coñecido por Newton e Huygens, que non lle souberon dar a interpretación correcta. Consiste, esencialmente, en pequenas desviacións da propagación rectilínea da luz ao encontrarse con obstáculos e orificios, feito que produce alternativamente unha serie de sombras e de zonas de luz, que dependen das características xeométricas do orificio ou obstáculo e da lonxitude da onda da luz. A explicación deste fenómeno baséase no principio de Huygens-Fresnel. A difracción limita o poder de resolución dos instrumentos ópticos. Os fenómenos de difracción non só se producen na luz, senón en calquera clase de ondas.

Proceso no que os electróns se difractan pola acción de átomos ou moléculas. Observouno por primeira vez G. P. Thomson en 1927, ao facer pasar un feixe de electróns no baleiro a través dunha fina lámina de ouro sobre unha placa fotográfica. Emprégase para medir lonxitudes e ángulos de enlace de moléculas en gases.

Proceso polo que os neutróns se difractan pola acción de átomos de sólidos, líquidos ou gases. Deu lugar a unha técnica, análoga á difracción de raios X, que emprega un fluxo de neutróns térmicos dun reactor nuclear para estudar fenómenos de estado sólido.

Fenómeno de dispersión dos raios X pola materia que vai acompañada de variación na súa intensidade, segundo a dirección, a causa dos efectos de interferencia. A difracción dos raios X é un método rápido na determinación da estrutura atómica da materia. Os métodos de difracción de raios X están baseados no feito de que as súas lonxitudes de onda están arredor de 1 Å, similar aos das dimensións atómicas. Algunhas das súas aplicacións son o diferenciamento entre substancias amorfas e cristalinas, a determinación da estrutura de materias cristalinas e a medida de imperfeccións de cristais.

Acción e efecto de dilatar ou aprazar unha cousa.

Clase de asimilación pola que un fonema exerce a súa influencia articulatoria e acústica sobre outro que non lle é contiguo (lat DĪRĒCTU > dereito, cando o resultado esperable sería direito). A metafonía é un caso particular de dilación, debida á influencia de vogal final (lat ĬLLA > [e]la > [ε]la).

Acción e efecto de dilatar ou dilatarse.

Operación empregada para aumentar o calibre dun orificio ou dun conduto.

1. Aumento do volume e das dimensións dun corpo polo efecto da calor, sen modificación da súa natureza nin do seu estado. A dilatación que experimenta un corpo está determinada polo coeficiente de dilatación, do que se distinguen tres tipos: o lineal, considerando unha soa dimensión do corpo; o superficial, considerando dúas; e o cúbico, considerando as tres dimensións. No caso dos líquidos distínguese entre a dilatación aparente (a observada), e a dilatación absoluta (a real do líquido), polo feito de que tamén se dilata o recipiente.

2. dilatación de tempos

   Efecto relativista segundo o que un reloxo en movemento mide un tempo superior ao equivalente dun reloxo en repouso.

Aumento normal ou patolóxico das dimensións dun orificio, dunha cavidade ou dun órgano oco.

Engrandecemento das cavidades do corpo como consecuencia dun aumento do volume sanguíneo ou das resistencias da árbore circulatoria. Precede ou acompaña os estados de insuficiencia cardíaca.

Acción de diluír ou diluírse.

1. Operación mediante a que se aumenta a proporción de disolvente respecto ao soluto nunha disolución.

2. dilución isotópica

   Procedemento analítico para a determinación cuantitativa de elementos ou compostos presentes nas mesturas complexas, por adición a estas dunha cantidade pesada dun isótopo radioactivo (de actividade específica A 1 ) do elemento que se quere determinar, e medida da actividade final A 2 deste elemento ou dun derivado seu, illado da mestura problema e purificado. O produto illado conterá cantidades do isótopo radioactivo e do inactivo proporcionais ás cantidades iniciais respectivas. Calcúlase polo tanto, a cantidade do elemento problema a partir da razón de actividades A 1 /A 2 sen ter que proceder á súa separación cuantitativa completa. Este método aplícase en bioquímica e na análise de sinais. Emprégase tamén a dilución isotópica inversa para avaliar os rendementos de reaccións nucleares, engadindo pesos coñecidos de materiais inactivos á mestura dos diferentes núclidos radioactivos.

Lei deducida por W. Ostwald en 1888 na que se define que, para solucións suficientemente diluídas, os coeficientes de actividade do electrólito e dos ións son aproximadamente a unidade e, polo tanto, a constante de disociación (Kα) é aproximadamente α 2 C/(1-α) (sendo α o grao de disociación, e C a concentración total do electrólito).