"AN" (Contén)

PARROQUIA

Parroquia baixo a advocación de san Martiño que dá nome ao concello de Manzaneda, onde se atopa a capital municipal.

GALICIA

Concello da comarca de Terra de Trives, situado na provincia de Ourense no SL da Comunidade Autónoma de Galicia, situado a 42° 18’ 20’’ de latitude N e 7° 14’ de lonxitude O. Limita ao N coa Pobra de Trives (Terra de Trives), Quiroga (Quiroga) e Larouco (Valdeorras), ao L co Bolo (Valdeorras), aoó S con Viana do Bolo e Vilariño de Conso (ambos os dous en Viana), e ao O con Chandrexa de Queixa (Terra de Trives). Abrangue una superficie de 114,6 km2cunha poboación de 1.069 h (2007), distribuída nas parroquias de Cernado, Cesuris, Manzaneda, Paradela, Placín, Reigada, Requeixo, San Martiño de Manzaneda, San Miguel de Bidueira e Soutipedre. A capital é o lugar de Manzaneda, na parroquia de San Martiño de Manzaneda, situada a 186 km de Santiago de Compostela e a 83 km de Ourense. Está adscrito á diocese de Astorga e ao partido xudicial de Pobra de Trives.
Xeografía física
Situado en pleno macizo central ourensán, o seu relevo divídese claramente en tres...

MACIZO

Sistema montañoso que se localiza no SL de Galicia, na provincia de Ourense, cunha altitude media superior aos 1.300 m. Está formado polas serras da Queixa, San Mamede, O Burgo, Fial das Corzas e os montes do Parque Natural do Invernadeiro. Globalmente non ten unha dirección definida. Limita ao N co val do Sil, ao S coa depresión de Monterrei, ao SO coa da Limia, ao L coas de Valdeorras e O Barco, e ao O coa de Maceda. O seu cumio localízase en Cabeza de Manzaneda e acada os 1.782 m de altitude. A litoloxía está composta por migmatitas, xabre e granito de dúas micas. O seu relevo é o resultado de diversos factores, como a diversidade litolóxica, a alteración terciaria, a morfoxénese fluvial, o glaciarismo e o periglaciarismo.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Huelva, Andalucía, situado ao O da cidade de Sevilla (2.464 h [2001]). Ten especial importancia o cultivo da viña e a posterior comercialización do viño.

GALICIA

Escultor. Coñecido como Acisclo Manzano, formouse como entallador na Escola de Formación Profesional Acelerada de Ourense e en 1958 ingresou na Escola de Artes e Oficios Mestre Mateo de Santiago de Compostela. De regreso a Ourense relacionouse con Xaime Quessada e Xosé Luís de Dios e participou nas actividades do grupo O Volter. Durante as súas viaxes por Europa coñeceu a escultura clásica e a obra de A. Giacometti ou C. Brâncuşi. Iniciou, desde a década de 1960 a renovación da escultura galega, intentándoo desde posicións de vangarda, cunha simbiose entre o mundo mediterráneo e o atlántico. A vinculación co Mediterráneo provén da admiración pola Grecia clásica, a súa estancia en Eivissa e os materiais coma o barro; mentres que o seu atlantismo refírese ao seu sensualismo e un certo lirismo que acompaña as súas obras. Traballou nunha obra neofigurativa, que combinou figuración e abstracción, en esculturas onde a figura humana está sempre presente, de forma fragmentada (Torso de dama,...

PERSOEIRO

Militar. Loitou contra os carlistas durante a Primeira e Segunda Guerra Carlista, polo que foi nomeado xeneral. Foi comandante xeneral de Girona (1849), capitán xeneral de Aragón, de Castela a Vella, de València (1866) e de Cuba (1866-1867).

CIDADES

Cidade de Mongolia Interior, China, situada fronte á cidade rusa de Zabajkal’skij, na fronteira entre Rusia e Mongolia (120.023 h [1990]).

LAGOS

Lago do delta do Nilo, Exipto, situado no mu Palatino; ḥ āfa Palatino; ẓ a de Damietta e separado do mar por unha franxa de terra (2.660 km2).

DISTRITOS

Distrito de Swazilandia (4.070 km2; 192.596 [1986]). A capital é Manzini (52.000 h [1986]).

PERSOEIRO

Escritor. Formado no ambiente da ilustración lombarda, adoptou os principios da cultura romántica a través da ideoloxía dos críticos e escritores franceses dos primeiros anos do s XIX. A súa formación intelectual concluíu coa súa adhesión ao catolicismo de orientación xansenista. A súa obra énchese de modelos esquemáticos da tradición literaria anterior e exprésase co italiano falado pola burguesía, como mostra da funcionalidade social da literatura e a súa orientación a un público non especializado. Da súa produción destacan Inni sacri (1812-1822), as Odi (Cinque maggio, Marzo 1821), e varias traxedias que representan a parte máis significativa da súa produción, e a novela I promessi sposi (1825-1827), a súa obra máis importante que narra a historia das desventuras de dous campesiños contra os que se manifesta a mala vontade dos poderosos, no s XVII.

PERSOEIRO

Escultor. Coñecido como Giacomo Manzú, traballou especialmente os temas relixiosos. As súas obras baseábanse na lixeireza dos seus personaxes, a sutilidade, o intimismo e unha marcada espiritualidade. Da súa produción destacan Cardinali (1949-1951) e Porta della morte (1949).

PERSOEIRO

Artista. Dedicouse á pintura, ata que a considerou unha linguaxe inacabada e o material se converteu en obxecto artístico, como en Corpi d’aria. Rexeitou a cor na serie Achromes (1957). A súa actitude contribuíu decisivamente ao cambio da linguaxe artística da década de 1960.

GALICIA

Arquitecto. Desenvolveu a maioría da súa obra en Lugo, cidade na que introduciu o movemento modernista así como o concepto de casa xardín coa construción de vivendas unifamiliares. Destaca o edificio de vivendas na praza de España, o Instituto Xoán Montes (1935-1936), de estilo racionalista, e o Mercado Municipal. O seu racionalismo tamén quedou patente en Ourense no edificio Constantino Bouzo (1940).

PERSOEIRO

Futbolista arxentino. Comezou xogando en Argentinos Juniors, de onde pasou ao CA Boca Juniors. Despois de gañar a liga arxentina, fichou polo FC Barcelona, co que gañou a Copa da Liga e a Copa do Rei (1983). Co Nápoles obtivo dúas ligas (1986-1987 e 1989-1990), a Copa de Italia (1987), a Copa da UEFA (1989) e a Supercopa de Italia (1990). Tamén gañou o campionato do mundo coa selección arxentina (1986) e recibiu tres Balóns de Ouro (1979, 1980 e 1981).