"Ava" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor, caricaturista e crítico de arte. Coñecedor das vangardas europeas de entreguerras, converteuse nun dos renovadores da arte moderna no Brasil. Colaborou xunto con Anita Malfatti na creación da Semana da Arte Moderna (1922). Introduciu os temas brasileiros nas súas obras, como as favelas ou as festas populares, pintou escenas e tipos populares, e, sobre todo, a figura da mulata. A súa produción caracterizouse pola influencia do expresionismo e, principalmente, da poética do futurismo italiano e do tratamento xeometrizante das figuras segundo a obra de Fernand Léger. Entre as súas obras sobresaen Cinco moças de Guaratinguetá (1930), Mulata sentada (1936) e Cens da Bahia (1960). Está presente nas principais coleccións de arte contemporánea do Brasil. Entre os diversos galardóns que acadou destacan o Premio da II Bienal de São Paulo 1953 e a Medalla de Ouro da II Bienal Interamericana de Arte (México, 1960).

PERSOEIRO

Poeta. De familia güelfa, ocupou diversos cargos públicos e participou activamente nas loitas internas da cidade. Foi discípulo de Brunetto Latini, mantivo amizade con Dante Allighieri e recibiu a influencia da filosofía de Averroes. Considérase o principal representante do dolce stil nuovo. Da súa produción consérvanse arredor de cincuenta composicións das que destacan a canción “Donna mi prega”, sonetos e baladas que cantan a Giovanna ou a Madonna Primavera, entre as que destaca “Perch’io non spero” (1300). É autor tamén de poemas cómico-satíricos e de correspondencia (un soneto de queixa a Dante) e dunha serranilla. O primeiro libro impreso que recolleu as súas composicións foi Sonetti e canzoni di diversi antichi autori toscani, in X libri raccolti (Sonetos e cancións de varios autores toscanos antigos, recollidos en X libros, 1527).

PERSOEIRO

Historiador da arte italiano. Estudiou na Academia de Venecia e foi inspector de belas artes en Roma. Publicou obras sobre pintura italiana e flamenga, en colaboración con Joseph Archer Crowe entre 1825 e 1896; entre elas destaca A New History of Painting in Italy (Unha nova historia da pintura en Italia, 1864-1866).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico francés. Comezou a súa andaina rodando filmes cun rigor clásico e logo levou a cabo realizacións experimentais. Entre outras películas, dirixiu: Le combat dans l’île (O combate na illa, 1962), La chamade (A chamada, 1968), Martin et Leà (1977) e Thérèse (1986).

PERSOEIRO

Soprano. Debutou en 1775 e especializouse en composicións alemanas. Destacou na interpretación das óperas de Mozart Die Entführung aus dem Serail e Don Giovanni.

PERSOEIRO

Compositor. Foi organista en San Marcello de Roma (1578-1584). En 1588, Fernando I de Medici nomeouno intendente das artes en Florencia. A súa obra principal, Rappresentazione di Anima e di Corpo (Representación da alma e do corpo, 1600), é unha representación escénica segundo o novo estilo de recitar cantando, afastado do oratorio clásico.

PERSOEIRO

Matemático e xesuíta. Discípulo de Galileo, foi catedrático de Astronomía en Boloña e introduciu os logaritmos en Italia. Da súa obra destaca Geometria indivisibilium continuorum nova quadam ratione promota (Nova xeometría dos indivisibles continuos con algún cálculo resolto, 1635) e Exercitationes geometricae sex (Seis exercicios xeométricos, 1647), estudo no que estableceu a teoría dos indivisibles e expuxo o seu gran descubrimento: a conexión que existe entre a diferenciación e a integración.

PERSOEIRO

Compositor italiano. O seu apelido orixinario era Caletti, pero adoptou o do seu protector Federico Cavalli. Foi organista (1640) e mestre de capela de San Marcos de Venecia (1668). A súa produción relixiosa seguiu a tradición veneciana dos Gabrieli e de Monteverdi (Musiche sacrae, 1656) e (Vesperi, 1675). Das súas óperas destacan Didone (1641), Ormindo (1644), Giasone (1649), Calisto (1651) e Ercole amante (1662), nas que usa o recitativo dramático.

PERSOEIRO

Pintor e mosaicista. Activo entre 1273 e 1308, a súa obra coñécese a través de Ghiberti e de Vasari. A súa actividade centrouse en Roma, onde traballou en San Paolo Fuori le Mura (1270-1279), realizou os mosaicos das ábsidas de Santa Maria in Trastevere (1291) e os frescos do Judici Universale, na igrexa de Santa Cecilia in Trastevere. Traballou en Nápoles para Carlos de Anjou en Santa Maria Donnaregina (1308). Atribúesenlle os frescos da tumba do cardeal Matteo d’Acquasparta en Santa Maria d’Aracoeli (Roma, 1302), os da catedral de Nápoles e un Cristo pintado en San Paolo Fuori le Mura. A súa obra abriu o camiño á pintura de Giotto.

PERSOEIRO

Pintor. Pertenceu á escola napolitana do s XVII e recibiu a influencia de Artemisia Gentileschi. Foi o máximo expoñente da liña caravaggesca melodramática e realizou obras relixiosas, en xeral de pequeno formato, entre as que destaca Santa Cecilia en éxtase (1645).

PERSOEIRO

Escritor e político. Garibaldino e, posteriormente, de tendencias socialistas, colaborou na prensa da época. Escribiu poesía e teatro de carácter neorromántico. Da súa produción destacan as obras Battaglie (Batallas, 1871) e I pezzenti (Os mendigos, 1872).

RIOS

Río da costa guineana, en África Occidental. Nace no monte Nimba e a maior parte do seu curso forma a fronteira entre a Costa de Marfil e Liberia. Desemboca no Océano Atlántico, no cabo Palmas, logo dun percorrido de 500 km.

PERSOEIRO

Realizadora cinematográfica italiana. Accedeu á dirección cinematográfica despois de producir documentais históricos para a RAI. Os seus filmes máis destacados son: Il portiere di notte (O porteiro da noite, 1974), La pelle (A pel, 1981), Berlin affaire (Asunto en Berlín, 1985), Francesco (1988) e Dove siete? Io sono qui (Xestos de amor, 1993). Tamén dirixiu obras teatrais e escenificacións de óperas.

GALICIA

Escritor, historiador e avogado. Foi síndico do concello de Madrid (1831) e censor político de teatros (1832-1856). Publicou, entre outras obras: Lequeitio en 1857 (1858), Diálogos políticos y literarios y discursos académicos (1859), Historia de España (1860-1863) e Memoria sobre el fuero de Madrid del año 1202 (1892). Foi membro da Academia de la Historia (1841) e da Academia de Ciencias Morales y Políticas (1857).