"CIT" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Escitia ou ao pobo escita.

2. Individuo do pobo escita.

3. Pobo nómade, orixinario das estepas de Asia Central, que se desprazou cara ao S e ao L de Europa a comezos do I milenio a C. Atacaron a rexión das estepas pónticas e, ante a presión doutros pobos, atravesaron o Cáucaso e establecéronse no S de Rusia, onde parte deles se volveron sedentarios. Impuxéronse sobre diversos reinos e pobos da zona entre o s VI e V a C, e estableceron relacións coas colonias gregas do N do Mar Negro, a través das que se desenvolveu un importante comercio greco-escita. Trala súa derrota polos medos (613 a C), repregáronse cara ao N e no s IV a C infiltráronse cara aos Balcáns e ocuparon parte da actual Romanía, ata que Filipo II de Macedonia os derrotou. Absorbidos polos sármatas, desapareceron cara ao s II a C.

4. Grupo de linguas faladas polos escitas, que pertencen ás linguas iranias da familia indoirania (phylum indoeuropeo). Deste grupo lingüístico permanece vivo o ossetio, que representa un enclave iranio en territorio caucásico e que se fala en Ossetia e Xeorxia. Consérvanse restos do escita antigo en certos nomes propios, transcritos en asirio e en grego.

5. 2 estepa.

1. Relativo ou pertencente ás escitamíneas.

2. Planta da antiga orde das escitamíneas.

3. Antiga orde constituída por plantas herbáceas perennes, a miúdo moi corpulentas, de follas enteiras, grandes e amplas, provistas de vaíñas grosas e con flores trímeras, cigomorfas ou asimétricas, de ovario ínfero e de androceo xeralmente reducido. É unha orde tipicamente tropical. Os seus membros están actualmente incluídos dentro da orde das zinxiberáceas.

REXIÓNS

Rexión do S de Europa habitada polos escitas. Este foi o nome que deron lle os gregos á rexión do N do Mar Negro, entre o Don e os Cárpatos.

1. Relativo ou pertencente ás escitonematáceas.

2. Alga da familia das escitonematáceas.

3. Familia de esquizofíceas filamentosas que teñen hormogóneas e heterocistos.

1. Relativo ou pertencente ás escitosifonais.

2. Alga da antiga orde das escitosifonais.

3. Antiga orde da clase das feofíceas, constituída por algas mariñas de talo máis ou menos cilíndrico e macizo, con crecemento intercalar. Actualmente se inclúen dentro da orde das ectocarpais.

1. Trastorno en que os eritrocitos adquiren forma de esferocito.

2. Enfermidade hereditaria, de carácter dominante, que acostuma manifestarse na infancia, aínda que tamén pode aparecer en idades máis avanzadas, e que se caracteriza por unha anemia hemolítica con itericia e esplenomegalia. A causa é un trastorno da membrana dos eritrocitos, que os converten en esféricos e máis pequenos. Tamén se coñece como enfermidade de Minkowski-Chauffard.

1. Que se pode excitar.

2. Que se excita con facilidade.

1. Acción e efecto de excitar ou excitarse.

2. Produción do fluxo magnético de indución nunha máquina eléctrica. A corrente de excitación pode estar producida por unha máquina ou por unha fonte auxiliar (excitación independente), ou ben pola mesma máquina (autoexcitación).

3. 1. Colisión ineléstica.

   2. Aumento da enerxía dun sistema microfísico.

4. Estado de actividade estimulada dun individuo unicelular ou pluricelular ou dalgún dos seus órganos ou sistemas.

5. Creación dun campo magnético por unha corrente eléctrica.

6. Conxunto formado por un motor, as máis das veces térmico, e unha dinamo, en que o primeiro acciona a segunda, empregado para a excitación dos indutores dun motor ou dun alternador.

1. Que excita.

2. Aplícase ao axente que determina un cambio no equilibrio metabólico das células.