"ECA" (Contén)

1. Que decapa ou serve para decapar.

2. Produto que, polas súas propiedades físicas ou químicas, se utiliza para limpar a capa de óxido ou pintura que cobre unha superficie. No caso de superficies metálicas, os máis empregados son o ácido sulfúrico e o clorhídrico diluídos.

1. Acción de decapitar.

2. Forma de execución da pena de morte que consiste en cortarlle a cabeza ao condenado. Antigamente, era o método máis empregado para executar os nobres ou señores, porque se consideraba non infamante.

3. Fenómeno mediante o que un río captura ou asimila a cabeceira ou o curso alto da conca doutro río.

1. de decapitar.

2. Aplícase á figura representada sen cabeza.

1. Relativo ou pertencente aos decápodos.

2. 1. Crustáceo da orde dos decápodos.

   2. Orde de crustáceos que se caracteriza por presentar cinco pares de patas torácicas das que o primeiro par, e tamén ás veces o segundo, pode presentar no extremo unha pinza. Tamén se distinguen por ter os tres primeiros pares de apéndices do tórax asociados ao aparato bucal. A este grupo pertencen a maioría dos crustáceos, con máis de 10.000 especies, e tamén os de maior tamaño, xa que aínda que algunhas especies de cangrexo chícharo non superan os 2 mm, hai outras -como o cangrexo araña- que supera os 4 m de envergadura. A maior parte dos decápodos son mariños pero existen unhas poucas especies que se adaptaron a vivir en augas salobres de marismas, na auga doce de ríos e lagos, e mesmo algunhas en terra. A división do corpo dos artrópodos en tres partes (cabeza, tórax e abdome) preséntase simplificada a un cefalotórax, produto da fusión nun único escudo da cabeza (que consta de 6 segmentos) co tórax (de 8 segmentos) e un abdome (de 6 segmentos articulados). A casca quitinosa ou calcaria...

3. 1. Molusco da orde dos decápodos.

   2. Denominación que reciben os moluscos cefalópodos que presentan oito brazos e dous tentáculos.

CONFEDERACIONS

Confederación de dez cidades do N de Palestina situadas ao L do Xordán. Creouse trala campaña de Pompeio en Oriente (64 a C - 63 a C) co obxectivo de preservar a cultura helenística e protexerse contra os hebreos e as tribos árabes beduínas e perdurou ata o século II d C. Estaba constituída polas cidades de Damasco, Filadelfia, Rafana, Escitópolis, Gadara, Hippos, Dion, Pella, Gerasa e Canata. O gobernador romano de Siria exercía o control sobre os seus negocios, e as cidades pertencentes á liga tiñan a obriga de prestar servicios militares e pagarlles impostos aos romanos.

1. Que ten dez sílabas, aplicado especialmente a un verso ou palabra.

2. erso composto de dez sílabas. Empregábano xa na época medieval os trobadores provenzais, os galego-portugueses e os antigos poetas italianos. Comporta dous acentos principais, un fixo na décima sílaba e outro na cuarta, seguido ou non de cesura. Por influencia italiana introduciuse na poesía castelá o decasílabo sen cesura, co acento interno predominante na sexta sílaba e, de xeito eventual, con acentos secundarios nas sílabas cuarta e oitava, feito que o converte nun verso de ritmo binario. Segundo a posición dos seus acentos distínguense varios tipos: trocaico simple, no que os acentos recaen nas sílabas impares do verso; trocaico composto, formado por dous pentasílabos trocaicos que se acentúan na segunda e cuarta sílaba de cada un; dactílico simple, que leva os acentos na terceira, sexta e novena sílabas; dactílico composto, que combina dous pentasílabos dactílicos, acentuados na primeira e cuarta sílabas de cada un; dactílico esdrúxulo,...

PERSOEIRO

Político francés, duque de Decazes. Logo de colaborar co goberno de Bonaparte, achegouse aos Borbóns (1814) e chegou a ser o home de confianza de Luís XVIII, quen o nomeou ministro do Interior (1815) e primeiro ministro (1819). A súa vinculacíon no asasinato do duque de Berry, acusación realizada polos ultrarrealistas, supuxo o inicio da caída da súa carreira política. Foi nomeado por Luís XVIII embaixador no Reino Unido (1820-1821). Participou nos acontecementos políticos da Revolución de Febreiro (1848).

1. Acción de defecar.

2. Totalidade de materias que se expulsan ao defecar.

3. 1. Operación de limpar as impurezas dun líquido.

   2. defecación do mosto

      Operación mediante a que se separan por sedimentación os grans, as peles e as impurezas do mosto antes de que este fermente.