"Ea" (Contén)

1. Acción e efecto de amorear ou amorearse.

2. Acción e efecto de amorear materiais. As moreas demasiado grosas poden provocar solidificacións e caldeos internos; así tratándose de carbón fragmentado, non pasan de 5 m de altura, para non provocar a súa combustión espontánea.

3. Acción de dispoñer a madeira en moreas para que cando se seque ao aire libre, non se estrague por podremia.

1. Facer un montón sen ningunha orde.

2. Amontoar, aglomerar, reunir nun grupo.

3. Colocarse unha cousa sobre outra, formando unha morea ou moreas.

4. Situarse de súpeto, no mesmo espazo e momento, en gran cantidade.

5. No adobo vexetal, poñer as peles ao saír do batán formando moreas e deixándoas repousar, xeralmente entre 12 e 48 horas, cubríndoas a fin de minimizar a oxidación e o secamento. O obxectivo é facilitar a fixación, sobre a substancia dérmica, dos taninos ou combinados.

PERSOEIRO

Político e educador. En 1806 encargáronlle a creación do Real Instituto Pestalozziano de Madrid e en 1807 ascendérono a Coronel. Foi conselleiro de estado de Xosé I (1808), deputado de Baiona (1808), gobernador de Santander (1808), comisario do País Vasco (1809), ministro de policía para Andalucía (1810) e comisario real para o exército de Portugal (1811). Escribiu unha Representación a Fernando VII de grande interese para o coñecemento do pensamento dos afrancesados. En 1813 emigrou a París e adquiriu a nacionalidade francesa (1816). Interesado pola educación física, en 1818 fundou un ximnasio e formulou o “método francés” de ximnasia, polo que se considerou un dos fundadores da ximnasia moderna. É autor de Manual de educación física, ximnástica e moral (1830). Unha vez de volta na península, outorgáronlle o título de conde de Sotelo (1839).

PERSOEIRO

Historiador da literatura e crítico francés, fillo do científico André-Marie Ampère. Foi un dos primeiros que se trasladou ás fontes da orixe como método para establecer unha literatura comparada. É o autor, entre outros libros, de: Historia romana en Roma (1858), obra na que estableceu o seu método analítico baseado no emprego de fontes orixinais, rexeitando as versións modernas, medievais ou aquelas chegadas pola transmisión e reprodución de textos, para fixar os textos que servirían de base aos estudios de literatura comparada.

PERSOEIRO

Filla de Luís XI e de Carlota de Savoia e rexente (1483-1491) do seu irmán Carlos VIII de Francia. Durante a súa Rexencia impediu as negociacións con Fernando II de Aragón sobre a restitución dos condados de Rosellón e Sardeña. Sofocou a Guerre Folle e conseguíu anular o casamento de Ana de Bretaña e Maximiliano de Austria a prol de Carlos VIII.

1. Que pertence á familia das anacardiáceas.

2. Planta da familia das anacardiáceas.

3. Familia de árbores ou arbustos da orde das rutais, de distribución tropical e subtropical, cuns cantos xéneros propios de Eurasia. A maioría teñen tecidos resiníferos e o seu exudado é, ás veces, irritante ou velenoso. As anacardiáceas proporcionan taninos, madeira e, sobre todo, froitas (mango) e froitos secos (anacardio, pistacho e outros). En Galicia pódense atopar o escornacabras e o sumagueiro.

1. Que pertence á familia das anaplasmatáceas.

2. Rickettsia da familia das anaplasmatáceas.

3. Familia de rickettsias parasitas dos eritrocitos, de aspecto semellante a algúns virus e mesmo a certos protozoos (piroplasmas) tamén parasitos dos eritrocitos. Atacan sobre todo os ruminantes.

1. Ampliar a dimensión menor dunha cousa, facéndoa máis ancha, agrandándoa.

2. Estar máis ancho.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Touro baixo a advocación de Santiago.

PERSOEIRO

Xograr italiano que adaptou cancións de xesta francesas á lingua vulgar italiana e as popularizou. Salientan, sobre todo, I Reali de Francia, recompilación de narracións en prosa do ciclo carolinxio.