"Mir" (Contén)

PERSOEIRO

Economista. Profesor de economía aplicada na Universidade de Santiago de Compostela, desde 1999 dirixe o Instituto Universitario de Estudios e Desenvolvemento de Galicia (IDEGA). As súas investigacións céntranse nos campos da economía e política agraria, desenvolvemento rural e economía rexional. Escribiu Movilidad de la tierra y dinámica de las estruturas agrarias en Galicia (1996) e, xunto a X. M. Fernández Leiceaga, Estrutura económica de Galicia (2000).

GALICIA

Profesor e investigador. Doutor en Dereito e licenciado en Ciencias Políticas e Socioloxía, exerce a docencia de Ciencia Política e da Administración na facultade de Ciencias Sociais da Universidade de Vigo, e é autor dunha prolífica obra investigadora que abrangue temas como o nacionalismo, a organización territorial ou os sistemas electorais e políticos de Galicia. Da súa obra científica, publicada en parte en diversos países de Europa e Latinoamérica, cómpre citar O nacionalismo galego e o futuro do nacionalismo (1996), Territorio e democracia (1996), A Galicia irredenta (1998), Un modelo de organización territorial para Galicia (2000), Introdución ao sistema político español (2001), Portugal, a rexionalización imposible (2002), Galicia e Portugal: a fronteira esvaída (2002) e a biografía Alfredo Brañas. O precursor do nacionalismo político galego (2004). Recibiu o Premio de Humanidades e Ciencias Sociais da Deputación de Pontevedra, o Alexandre Bóveda e a insignia de ouro da UNED.

PERSOEIRO

Político croata. Presidiu o Hrvatska seljačka stranka (Partido Campesiño Croata) desde 1928, e participou na loita contra o centralismo serbio. Estivo encarcerado (1920-1930 e 1033- 1934) e, cando Croacia se independizou (1939), asumiu o cargo de vicepresidente do consello ata 1941.

PERSOEIRO

Teorizador político, ensaísta e diplomático. Partidario do anarquismo, evolucionou cara á ideoloxía de dereitas, e en La crisis del humanismo (1919) propugnou un retorno aos valores católicos e tradicionais. Coa proclamación da Segunda República (1931) dirixiu a publicación reaccionaria Acción Española e en Galicia colaborou na revista Spes, editada en Pontevedra. Escribiu Hacia otra España (1899), Don Quijote, Don Juan y La Celestina (1926), Norteamérica desde dentro (1926), Defensa de la Hispanidad (1934) e o ensaio La brevedad de la vida en la poesía lírica española (1935).

PERSOEIRO

Poeta. Participou en actividades revolucionarias na súa mocidade, onde xa apuntaba as liñas da súa poesía, linguaxe coloquial e antipoética, imaxes insólitas, rimas inusitadas e un estraño lirismo. Trala revolución púxose incondicionalmente ao servizo do novo réxime soviético. Creador da LEF (Fronte da esquerda da arte), das súas obras destacan Oblako v Štanakh (A nube en pantalóns, 1914-1915), Vladimir Iljič Lenin (1925) e Vo ves ’golos (A plena voz, 1930).

PERSOEIRO

Pintor ucraíno. Influído polo fauvismo e pola arte popular do seu país (1911), cultivou o cubismo. Creou unha obra de tema popular, baseada na simplificación dos volumes, que o conduciu ao suprematismo, do que foi o creador con obras como Cadrado negro (1915). En 1915 redactou o manifesto Do cubismo ao suprematismo, en oposición ao lucismo, e publicou Die gegenstandslose Welt (O mundo da non representación, 1926).

PERSOEIRO

Político. Paticipou activamente no Front Obrer de Catalunya desde a súa creación (1961) e tomou parte na fundación de Convergència Socialista de Catalunya (1974), despois integrada no PSC-PSOE (1976). Alcalde de Barcelona (1982-1997), durante o seu mandato a cidade foi sede dos xogos olímpicos de 1992. En 1997 renunciou á alcaldía e foi elixido presidente do Comité das Rexións da UE (1996). Acadou a presidencia da Generalitat de Catalunya en 2003.

PERSOEIRO

Pintor polaco. Coñecido como Louis Marcoussis, naturalizouse francés e en París (1903) recibiu a influencia do impresionismo e participou do cubismo, ao que contribuíu cunha obra de cores vigorosas e intensas, e unhas enxeñosas formas plásticas como Nature morte au daumier (1912) e L’habitué (1920). Destaca tamén a obra gravada, especialmente os Alcohois de Apollinaire.

1. Cansar ou debilitar moito a alguén.

2. Sentir alguén gran cansazo ou debilitamento.

PERSOEIRO

Político eslovaco. De ideas nacionalistas e populistas, militou no Komunistická Strana Československa (Partido Comunista de Checoslovaquia, KSČ) (1962-1969) e codirixiu o Foro Público contra a Violencia (VPN) (1989-1991). Foi deputado da Cámara das Nacións da Asemblea Federal (1990), ministro de Interior e Medio Ambiente (1990), primeiro ministro da República eslovaca integrada en Checoslovaquia (1990-1992) e primeiro ministro trala independencia (1993-1998). Liderou o movemento para a partición checoslovaca.

GALICIA

Profesor. Membro do consello de redacción da revista Terra, foi cofundador da Sociedade Galega de Xeografía. No seu labor literario destacan traballos sobre a didáctica da cartografía, como “La Cartografía y su utilización en la didáctica de la Geografía” e Mapas, búsolas e itinerarios (1991). Recibiu o Premio Nacional de Educación Física.

PERSOEIRO

Escritor. Pai de Andrej e Nikita Mikhalkov-Končalovskij, destacou polas súas poesías para nenos, ademais de por ser autor de obras de teatro e narracións (Tótágas, 1978) e da letra do himno da Unión Soviética.

PERSOEIRO

Escritor eslovaco. A súa obra caracterizouse pola análise psicolóxica e a forza satírica. Foi o autor de Smrt’ chodi po horách (A morte camiña polas montañas, 1948), baseada na revolta eslovaca de 1944.

PERSOEIRO

Actor, director teatral e cinematográfico e guionista. Coñecido como Paco Mir, destacou como membro do grupo Tricicle (1979). Dirixiu as obras de teatro La cena de los idiotas (2001), Coneixes en Prosineckty? (2004) ou Nadie es perfecto (2004) e o filme Lo mejor que le puede pasar a un cruasán (2003).

1. Río que nace na parroquia de Erbecedo (Coristanco) e baña parte do concello de Santa Comba, onde desemboca pola dereita do Xallas.

2. 1. Peza de certos instrumentos, máquinas ou armas que serve para dirixir unha visual cara a un punto concreto.

   2. punto de mira

      Pequena prominencia metálica fixada no cabo das armas de fogo para asegurar a puntaría en dirección ou deriva e, en alcance, mediante a alza.

   3. mira telescópica

      Dispositivo óptico que serve para apuntar cunha arma de fogo a gran distancia.

3. 1. Acción de dirixir a mirada cara a aquilo que se quere tocar ou conseguir.

   2. Intención ou obxectivo que se pretende alcanzar. OBS: Úsase sobre todo en plural.

4. 1. Regra graduada, de 4 m de lonxitude, que se coloca verticalmente nos puntos do terreo que se queren nivelar para sacar visuais do nivel ou do teodólito e ler ángulos ou distancias.

   2. ...