"RG" (Contén)

1. Prender cunha argola ou aneis.

2. Circundar algo cunha argola.

3. Dispor en aneis.

PERSOEIRO

Astrónomo e astrólogo italiano. Confeccionou táboas de efemérides (1630 -1700), baseadas nas de Tycho Brahe. Na obra Astronomicorum libri tres (1629), propuxo un sistema xeocéntrico parecido ao de M. Capela.

GOLFOS

Golfo de Grecia, ao L do Peloponeso, ocupado por pequenas illas como a de Spetsai na entrada.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Mondoñedo baixo a advocación de san Pedro.

1. Elemento gasoso, incoloro, inodoro e non tóxico de número atómico 18 e peso atómico 39,948. É o gas nobre máis abundante. A súa presenza na atmosfera terrestre (0’934% en volume) foi confirmada por John William Rayleigh en 1892 ( aire). Como os outros gases nobres, o argón atópase nun estado atómico enerxeticamente estable, con todos os orbitais ocupados. É, polo tanto, un elemento monoatómico, esencialmente inerte. As propiedades físicas, e, sobre todo, a inercia química do argón fan que sexa consumido en cantidades rapidamente crecentes como gas protector en todos aqueles casos nos que o nitróxeno non resulta axeitado. En primeiro lugar, a soldadura no arco de diversos metais e aliaxes, pero tamén en numerosos procesos metalúrxicos tales como, por exemplo, o refinado do titanio, do circonio e do aceiro inoxidable, a callada continua do aceiro e a fundición do aluminio. É especialmente idóneo como gas condutor en tubos fluorescentes, en contadores de Geiger-Müller e en cámaras...

2. Método de determinación da idade xeolóxica das rochas e dos meteoritos mediante a medida das cantidades relativas de potasio e de argon presentes.

1. Cada un dos cincuenta e cinco compañeiros de Xasón que, embarcados na nave Argos, participaron na procura do vélaro de ouro. Os de máis sona foron Heracles (o Hércules romano), Anceo e Orfeo. Os argonautas embarcaron en Tesalia e, despois de pasar moitos apuros, arribaron á Cólquide, onde, en poder do Rei, quedaba o vélaro. A lenda, en parte anterior á Odisea, orixinou un ciclo literario. Co título de Os Argonautas, Apolonio de Rodas escribiu no s III a C un poema épico moi erudito que narraba esta expedición.

2. Tipo de embarcación de regatas de 3,80 m de eslora.

MACIZO

Macizo de Francia, cunha lonxitude duns 40 Km que se estende entre o val superior do Aisne e o val do Aire, e forma límite natural entre a Champaña e o Lorena.

1. Persoa en actitude vixiante, á que nada se lle escapa. Fai alusión ao personaxe mitolóxico Argos.

2. Figura fantástica representada por unha cara de home chea de ollos.

CIDADES

Cidade do Peloponeso, Grecia, no nomós da Argólida (20.320 h [1981]). Aparece xa nos poemas homéricos como capital do Rei Agamennon, feito que reflicte a súa importancia dentro da civilización micénica. Despois das invasións dorias dos ss VIII-VII a C superou as cidades rivais de Tirinto e Micenas, e chegou a dominar toda a Argólida e parte do Peloponeso. Aliada con Atenas, interveu na Guerra do Peloponeso contra Esparta e saíu derrotada (418 a C). Despois dun breve período de tiranía sumouse á Liga Aquea (229 a C). Acadou novamente certa importancia baixo o Imperio Bizantino.

SEMANARIOS

Semanario editado na cidade da Coruña no ano 1904.

PERSOEIRO

Humanista. Fixo a edición príncipe de El Conde Lucanor (1575), epilogada polo Discurso sobre la poesía castellana.