"ROM" (Contén)

1. Cristal higroscópico de sabor amargo.

2. Proba, case en desuso, destinada a explorar a función excretora do fígado. Consiste na inxección intravenosa de bromosulfoftaleína e na determinación do tempo que esta tarda en desaparecer do sangue circulante.

1. Composto binario de bromo cun elemento menos electronegativo no que o bromo actúa co número de oxidación -1. Os bromuros metálicos, especialmente os alcalinos e os alcalinotérreos, obtéñense por reacción dos hidróxidos ou carbonatos respectivos con ácido bromhídrico. Cómpre destacar os bromuros de sodio e de potasio que se empregan en medicina como tranquilizantes.

2. Denominación vulgar dalgúns derivados do bromo, como o dibromuro de etileno, que, segundo a nomenclatura sistemática, é o 1,2-dibromoetano.

3. Derivado dun ácido carboxílico por substitución dun grupo -OH por un átomo de bromo, conseguida por reacción do tribromuro de fósforo sobre o ácido anhidro ou sobre o seu anhídrido.

4. Substancia empregada para fumigar as sementes co fin de desinfectalas, especialmente as do algodón. Penetra polas vías respiratorias ou polos tegumentos, bloqueando as deshidroxenasas que interveñen na síntese do ATP e rompendo a cadea respiratoria. É moi tóxico para o ser humano.

PERSOEIRO

Psicólogo e educador. Profesor na Universidade de Harvard (1952-1972) e presidente da American Psychological Association (1964). Posteriormente, estableceuse en Inglaterra onde traballa na Universidade de Oxford. Nun principio ocupouse dos problemas de psicoloxía social e a súa relación coa percepción, a aprendizaxe e a linguaxe. Influído por J. Piaget, pola escola soviética e o culturalismo, a súa obra, realizada baixo unha perspectiva empirista, céntrase no campo da cognición, sendo un dos pioneiros no desenvolvemento da psicoloxía cognitiva. Aplicou os seus coñecementos ao terreo da educación destacando a necesidade de entender o proceso educativo como unha totalidade educativa cos procesos psicolóxicos de aprendizaxe do neno, e non unha simple acumulación de materias que se lles presentan aos estudiantes, e tamén subliñou como imprescindible coñecer o funcionamento mental do neno como base para aprenderlle os conceptos. É autor, entre outras obras, de A study of thinking...

PERSOEIRO

Director artístico. Traballou nos obradoiros da súa familia antes e despois da Guerra Civil española. Malia os problemas iniciais, engorde se introduciu en distintas producións co apoio das empresas Cinesol, Jesús Saiz e Argos. Despois da súa etapa no cine, a partir de 1972 desenvolveu o seu labor profesional en TVE. Entre as decoracións máis destacadas pódense sinalar os filmes: Calabuch (1956), Bajo el cielo andaluz (1959), España insólita (1964), Las últimas horas (1965) e El Amor Brujo (1967).

GALICIA

Actor e director de teatro. Dirixiu o grupo de teatro Máscara-17, co que realizou espectáculos desde principios dos setenta. Entre as súas montaxes destacan Por Dios Eros (1984), Ahl Kharallo Light (1986), Fajanjastoafjanistanirán (1987), Ñeñeñé-Ukaká (1989), Labio leporino (1990), É perigoso asomarse ao interior (1996) ou Máis se perdeu en Cuba (1998).

REXIÓNS

Rexión do Lazio, Italia, formada pola chaira que rodea Roma, entre os montes Sabatini, Sabini e Albani e o Mar Tirreno, bañada polo baixo Tíber (2.000 km2). Trátase dunha área pantanosa, drenada e habilitada para a agricultura.