"URA" (Contén)

1. Que ten dúas orellas.

2. Que require do uso das dúas orellas.

3. Audición dos sons mediante as dúas orellas e referido tanto á excitación como á sensación. Este tipo concreto de audición é imprescindible para que a sensación sexa estereofónica.

1. Volta dada por un cabo ou unha cadea arredor dunha bita.

2. Parte da cadea da áncora, comprendida entre o arganeo e o burato aberto a un a outro lado da roda, que vai estendida sobre a cuberta para podela soltar libremente no momento de ancorar.

1. Boa sorte, en xeral acompañada de felicidade.

2. Adiviñación supersticiosa da sorte ou do futuro das persoas, que fan as xitanas lendo as raias das mans.

1. Nome medieval de bo agoiro como Benvido e outros, composto polo adxectivo feminino boa

2. Liñaxe asentada en Tui. As súas armas levan, en campo de ouro, a imaxe de san Boaventura.

PERSOEIRO

Teólogo. Entrou na   orde franciscana no 1238, e está considerado como o seu segundo fundador. A lenda conta que o seu nome orixinario foi Xoán, pero déuselle en chamar Boaventura logo de que súa nai exclamase “O buona ventura!” ao ver o cativo sandar dunha grave doenza, tras invocar a san Francisco de Asís. Foi profesor de Teoloxía na Universidade da Sorbonne (1248-1255) ata que en 1256 foi nomeado superior dos franciscanos, recibindo o capelo de cardeal. Foi amigo de san Tomé de Aquino e na iconografía aparece con vestiduras de franciscano con capelo de cardeal e leva como atributos: mitra episcopal, báculo, libro, pluma e maqueta de igrexa (na súa calidade de doutor); ás veces, leva tamén   un crucifixo nunha man ou sobre un escritorio, o capelo cardenalicio pendurado nunha árbore, etc. Morreu preparando un concilio que tentaría aproximar as Igrexas latina e grega. A súa festa celébrase o 15 de xullo. A tradición oral recolle a devoción por este santo: “Por san Boaventura dánanse os...

PUBLICACIÓNS

Publicación que saíu á luz en Vilarmaior, A Coruña, en abril de 1991. Estaba redactado en galego e posuía unha marcada tendencia nacionalista. Este boletín era órgano informativo da candidatura nacionalista independente de Vilarmaior, a CNIV. Con respecto á ilustración, contou cun debuxo humorístico de Xaquín Marín e outro de Xosé Luís.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en maio de 1969 na Coruña. Redactado en castelán e de tendencia fascista, contou coa colaboración de Mario Velo, Luis Mariño Lafuente, Santos Sánchez e Marín Paniagua. No sumario atopáronse títulos como “Editorial”, “Universidad y nacionalsindicalismo”, “Guardia de Franco: noticias y actividades”, “Aquí la vieja guardia”, “Franco o el acierto político” ou “Ayuntamiento de La Coruña”.

1. Acción de bordar.

2. bordado.

1. Liñaxe natural de Sarria. As súas armas levan, en campo de sinople, un bordo entre leiras.

2. Extremo onde remata un obxecto.

3. Costado dun barco, dende a auga ata a borda.

4. 1. Liña que delimita o contorno dos útiles líticos sobre soporte natural ou dos produtos da talla retocados (lámina ou lasca).

   2. bordo abatido

      Bordo dunha industria lítica de sílex modificado por retoque abrupto, de tal xeito que o seu gume queda cegado. Pode atoparse en lascas (coitelos de dorso), láminas (gravettes) ou laminiñas (laminiñas de dorso).

5. 1. Liña pechada que delimita unha figura, signo ou imaxe na súa representación gráfica nun ordenador. Habitualmente, as súas características poden ser modificadas, por exemplo ampliando ou diminuíndo o seu grosor, cambiándolle de cor ou facéndoo discontinuo.

   2. bordo suave

      Nunha imaxe gráfica, un límite entre dúas zonas que é difuso e algo borroso.

6. 1. ...