"Fer" (Contén)

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Cádiz, situado ao fondo do golfo de Cádiz (88.073 h [2001]). Posúe estaleiros e industrias alimentarias, fábricas de armamento e construción naval e aeronáutica. As súas salinas son as máis grandes da Península Ibérica e é capital do departamento marítimo de Cádiz. Denominouse Isla de León ata que tomou o nome actual ao ser sede das Cortes de Cádiz de 1812. Destaca o castelo de San Romualdo (s XIV).

CIDADES

Cidade do NL da provincia de Bos Aires, Arxentina, situada no Río de La Plata (144.763 h [2001]). É un núcleo industrial e residencial da área suburbana de Bos Aires, con industria leiteira, conservas pesqueiras, de froitas e fabricación de mobles.

MUNICIPIOS

Municipio de Madrid, situado na confluencia dos ríos Jarama e Henares (36.244 h [2001]). Destaca como centro industrial.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Monfero baixo a advocación de san Fiz, onde se atopa a capital municipal.

PARROQUIA

Parroquia do concello do Pino baixo a advocación de san Mamede.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Pol baixo a advocación de san Martiño.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Aranga baixo a advocación de san Vicente.

PERSOEIRO

Escritor e xornalista. Licenciado en Filoloxía Románica e Linguas Modernas (italiano), foi profesor de español en varias universidades estranxeiras. Fundou a revista Aledebarán (1954) e traballou para a RAI e a televisión xaponesa, e foi columnista nas revistas Cambio 16 e Época e presentou programas de televisión como Encuentros con las letras (1986-1981), El Mundo por Montera (1989-1990) e Negro sobre Blanco (1997-2004). Da súa obra destaca Gárgoris y Habidis (Premio Nacional de Literatura 1978), Las fuentes del Nilo (1986), La Dragontea: diario de un guerrero (1992), La prueba del laberinto (Premio Planeta 1992), Dicionario de la España Mágica (1997), En el alambre de Shiva (1997), El camino hacia Ítaca (1998), Historia mágica del Camino de Santiago (1999) e El sendero de la mano izquierda (2002).

PERSOEIRO

Poeta e cantautor, irmán de Rafael Sánchez Ferlosio. Coñecido como Chicho Sánchez Ferlosio, destacou polas súas cancións antifranquistas, como “Gallo rojo, gallo negro”. Colaborou con coñecidos intérpretes, como Luis E. Aute ou Javier Krahe, e protagonizou o documental Mientras el cuerpo aguante (1982), de F. Trueba.

PERSOEIRO

Escritor, fillo de Rafael Sánchez Mazas. Autor da narración poética Industrias y andanzas de Alfanhuí (1951), deuse a coñecer coa novela El Jarama (1956, Premio Nadal 1955), unha das obras clave da narrativa de posguerra. Posteriormente, a súa obra evolucionou cara ao experimentalismo lingüístico con Las semanas del jardín. Semana primera: Liber scriptus proferetur (1974) e Las semanas del jardín. Semana segunda: Splendet dum frangitur (1974). Publicou os relatos El huésped de las nieves (1982) e El escudo de Jotam (1983), e afondou no ensaio e o artigo periodístico en Mientras los dioses no cambien, nada ha cambiado (1986), os dous volumes de Ensayos y artículos (1992) e Vendrán más años malos y nos harán más ciegos (1993, Premi Ciutat de Barcelona e Premio Nacional de Ensaio). En 1986 publicou a novela El testimonio de Yardoz e posteriormente o ensaio El alma y la vergüenza (2000) e a recompilación...

GALICIA

Humanista. Adquiriu unha formación humanística en Santiago de Compostela e estableceuse en Madrid. Foi autor de Compendio de Albeitería (1717), que ampliou en 1729, onde realizou, entre outros, un estudo das augas medicinais e unha clasificación dos minerais e dos solos.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Guntín baixo a advocación de santa María.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Monfero baixo a advocación de santa Xiá.

PERSOEIRO

Escritor romanés. Iniciouse con contos que evocan a paisaxe da súa Transilvania natal. Nas súas novelas analizou o comportamento humano, condicionado pola moral e o poder. As súas creacións son fieis ao realismo. Destacan Farkasok a Küszöbön (Lobos no lintel, 1961) e Az ötödik pecsét (O quinto selo, 1963).

PERSOEIRO

Filólogo. Doutorouse en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela (1973) e, desde 1983, é catedrático de Filoloxía Románica na mesma universidade. Secretario do Instituto da Lingua Galega (ILG) entre 1971 e 1991, desde 1993 ocupa o cargo de director. Desde todos os seus ámbitos de traballo impulsou activamente a expansión e difusión da lingua galega e centrou as súas liñas de investigación nos diversos campos da lingüística galega. Durante a Xunta Preautonómica ocupou a Secretaría da Lingua Galega (1979), cargo desde o que promoveu a implantación do galego no ensino non universitario. Nese mesmo ano foi nomeado secretario da Comisión de Toponimia da consellaría de Educación e Cultura, que elaborou os ditames do Nomenclátor de Galicia (2005), publicación que recolle a toponimia oficial das entidades de poboación de Galicia. Como membro do ILG participou na redacción das Bases prá unificación das normas lingüísticas do galego (1977), punto de partida das Normas ortográficas...