"AN" (Contén)

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Cortegada. Construída no s XX, consagrouse en 1957. Ten cubertas de bóveda de canón de cemento, e retablos barrocos (s XVIII) nos laterais, mentres que o do altar maior data do s XX. A fachada remata cunha espadana de pedra.

PERSOEIRO

Arqueólogo e historiador. Doutor en Historia (1920), en 1926 foi nomeado catedrático de Arqueoloxía, Numismática e Epigrafía da Universidad de Valladolid, da que foi reitor en 1939, e en 1952 catedrático de Historia da Arte na Universidad de Murcia. Dirixiu numerosas escavacións entre as que destacan as dos xacementos de Domaio (Cangas), Altamira en Taboexa (As Neves) e o castro Santa Tegra (1928-1933). Colaborador do Boletín del Seminario del Arte y Arqueología de Valladolid, das súas obras destacan Notas sobre arqueología gallega: Las mámoas de Chan da Pedra do Couto e San Colmado (1936) e El seudo asturiense en La Guardia-Pontevedra (1945). Foi membro da Real Academia de Historia, da Sociedad Española de Numismática, do Instituto Alemán, da Academia de Bellas Artes de Santa Isabel de Hungría (Sevilla) e da Real Academia de Alfonso X de Murcia. Recibiu, entre outras condecoracións, a Gran Cruz con Plata de Alfonso X el Sabio

1. 1. Relativo ou pertencente ao mediodía.

   2. Que ten moita luminosidade.

   3. Que resulta moi claro ou evidente.

2. 1. Cada un dos círculos máximos da Terra que pasan polos polos.

   2. Calquera semicírculo da Terra que vai de polo a polo.

   3. meridiano de Greenwich

      Semicírculo imaxinario que une os polos e pasa polo antigo Real Observatorio de Greenwich (Reino Unido). É a liña base a partir da que se miden as lonxitudes e se establecen os fusos horarios mundiais. Correspóndese coa lonxitude 0°, polo que tamén é coñecido como meridiano cero ou meridiano de orixe.

   4. meridiano inicial

      Meridiano que toma arbitrariamente o home como o primeiro, para determinar, sobre o ecuador, a lonxitude xeográfica de cada lugar da Terra.

   5. meridiano magnético

      Cada unha das liñas isógonas comprendidas entre os dous polos magnéticos da Terra.

   6. ...

PERSOEIRO

Médico dermatólogo. Foi director da Revista Médica Gallega, onde publicou numerosos artigos, como “Tratamiento del prurito de algunas dermatosis (Urticaia, escrófula, prurito de Hebra)” (1922), “Diagnóstico y tratamiento de la sarna” (1923), “El tratamiento de los sabañones” (1924) ou “El goneal en Venereología” (1925). Tamén escribiu algunhas monografías como Higiene y régimen en la sífilis y en la blenorragia (1926), El problema social de la sífilis (1928) e Algunhas consideraciones acerca del problema de la lepra en Galicia (1931).

PERSOEIRO

Política e científica alemá. Doutora en Física pola Universidade de Leipzig e investigadora na Academia de Ciencias da RDA, non entrou en política ata o derrube do Muro (1989), pero dende entón foi viceportavoz do goberno, ministra de Muller e Xuventude (ambos en 1990) e, posteriormente, de Medio Ambiente (1994). En 1998 nomeárona secretaria xeral da Christlich-Demockratische Union (CDU), que presidiu desde 2000. Despois dunha exitosa etapa como líder da oposición conservadora no Bundestag, o seu partido gaña as eleccións e Merkel é nomeada chanceleira de Alemania (2005). A revista Forbes a considerou a muller máis poderosa do mundo (2006). Tivo un papel decisivo na sinatura do Tratado de Lisboa, que substituíu á fracasada Constitución Europea, recibindo por iso o Premio Carlomagno ao europeísmo (2008).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Chantada baixo a advocación de san Tomé.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Palas de Rei baixo a advocación de san Salvador.

PERSOEIRO

Escultor e arquitecto italiano. Influído primeiro por Rossellino e Benedetto da Maiano, decantouse despois cara á obra de Sansovino, como manifesta o sepulcro do vicerrei de Sicilia e de Nápoles, Ramon de Cardona-Anglesola i de Requesens, feito en Nápoles e instalado en 1531 en Bellpuig.

PERSOEIRO

Político francés. Coñecido como Merlin de Thionville, foi deputado da Asemblea Lexislativa (1791) e da Convención e decretou a confiscación dos bens dos emigrantes monárquicos e a deportación dos clérigos refractarios. Contribuíu á caída de Robespierre e foi membro do Consello dos Cincocentos.

PERSOEIRO

Político francés, conde de Douai. Coñecido como Merlin de Douai, foi deputado nos Estados Xerais (1789) e conseguiu a abolición do dereito de primoxenitura. Membro xacobino da Convención Nacional e do Comité de Salvación Pública, foi ministro de Xustiza (1795-1797) e formou parte do Directorio.

SEMANARIOS

Semanario publicado en Vigo entre 1896 e 1897. Editado nos obradoiros tipográficos de Varela e caracterizado polo seu humor disparatado, elaborárono varios escritores como homenaxe a Xosé Antonio Fernández, alcumado o Merlo Blanco, un popular limpabotas de Vigo a quen fixeron constar como director da publicación.

PERSOEIRO

Bailarina. Coñecida como Cléo de Mérode, foi alumna de Mile Theodore. En 1888 debutou na Opéra de París, para pasar anos máis tarde ao Folies-Bergère, onde creou o espectáculo Lorenza. Ao retirarse publicou as súas memorias Le ballet de ma vie (1955).

GALICIA

Teólogo e avogado. Foi alcalde de Ribadavia durante seis anos e estudou a historia da vila. Escribiu Apuntes históricos sobre la vida, trabajos y escritos del insigne teólogo Fr. Tomás de Lemos (1906), El fuero municipal de Ribadavia. Breve examen de sus disposiciones y contenido (1909), La Virgen del Portal de Ribadavia y su capilla (1904) e Los judíos en Ribadavia (1915).

PERSOEIRO

Escultor, discípulo de Juan Martínez Montañés. Desde 1613 instalouse nun taller propio como mestre independente. As súas obras amosaron un estilo atormentado, semellante ao de Montañés. As máis representativas foron os crucifixos do Cristo del Amor (1618) da igrexa do Divino Salvador e o Cristo del Gran Poder (1620) para a igrexa homónima, ambas as dúas en Sevilla. Tamén destacan a Virgen de las Cuevas, San Juan Bautista (1623) e o Cristo de la conversión del buen ladrón, en Sevilla, e a Virgen de las Angustias (1627) para a igrexa de San Pablo, en Córdoba.