"RG" (Contén)

CIDADES

Cidade de Punjab, Paquistán, situada ao NO de Lāhaur, entre os ríos Jhelum e Chenāb (455.360 h [1998]). É un centro comercial e fabril de tecidos de algodón.

PERSOEIRO

Rei semítico de Acad (2371 -2316 a C). Fundou o reino e a dinastía de Acad. Copeiro de Ur-Zababa, rei da dinastía IV de Kish, alzouse contra el, tomou o poder e erixiu unha nova cidade, Acad ou Agadé. Venceu a Lugalzagissi, rei da dinastía III de Ur, e someteu despois a zona do Golfo Pérsico, ao S, e a rexión ocupada máis tarde por Asiria, ao N. Chegou, polo SL, ata Elam, derrotou a Subartu e penetrou ao N de Siria e quizais tamén en Asia Menor.

PERSOEIRO

Rei de Asiria (722-705 a C), irmán de Salmanasar V. Acabou a conquista de Samaria (721) e deportou a poboación, o que significou a fin do Reino de Israel. Someteu Siria e Palestina, agás o Reino de Xudá, e ocupou Chipre e Anatolia. En 710 reconquistou Babilonia e someteu as tribos arameas. Fixo de Khorsābād a capital de Asiria.

PERSOEIRO

Matemático e historiador. Profesor da University of Harvard (1940-1951), publicou Introdution to the History of Science (1927-1947).

PERSOEIRO

Pianista e compositor. Herdeiro da dobre escola de N. Rubinstein e F. Liszt, foi un dos grandes pianistas do seu tempo. Compuxo dúas sonatas, un concerto e estudos para piano.

PERSOEIRO

Político inglés, I marqués de Halifax. Foi membro do consello privado de Carlos II e opúxose á persecución dos católicos e á exclusión (1679-1680) do duque de York, o futuro Xaime II, da sucesión.

PERSOEIRO

Explorador italiano. De nome Pietro Brazza-Savorgnan, explorou o río Ogooué (1875-1878), chegou ao Congo e puxo baixo protectorado francés todos os estados do Rei Makoko (1879-1882). Como comisario xeral do goberno (1887-1897) organizou o Congo francés ou Congo Brazzaville.

DUCADOS

Estado independente alemán creado dentro das posesións da liña ernestina dos electores e duques de Saxonia, en 1573, para Federico Guillerme I (?-1602), fillo do duque Xoán Guillerme I de Saxonia-Weimer. En 1672 uniuse ao ducado de Saxonia-Gotha. En 1826 volveu ter entidade propia e en 1919 foi incorporado ao land de Turinxia.

DUCADOS

Estado independente alemán creado dentro das posesións da liña ernestina dos electores e ducados de Saxonia en 1563, para o duque Xoán Federico II de Saxonia-Gotha (?-1595). En 1714 pasou a denominarse ducado de Saxonia-Coburg-Saafeld e, ao adquirir Gotha e pasar Saafeld ao ducado de Saxonia-Meiningen (1825), converteuse en 1826 en ducado de Saxonia-Coburg-Gotha que durou ata 1918, cando se proclamou a república. En 1920 incorporouse ao land de Turinxia, excepto Coburg, que o foi ao de Baviera.

DUCADOS

Estado alemán creado dentro das posesións da liña ernestina dos electores e duques de Saxonia en 1680, para Ernesto I (?-1715), fillo do duque Ernesto I de Saxonia-Gotha. En 1826 uniuse en parte ao ducado de Saxonia-Meiningen e en parte ao de Saxonia-Altenburg.

DUCADOS

Ou ducado da Baixa Saxonia Territorio alemán formado como consecuencia da partición do ducado de Saxonia en 1260 para Xoán I (?-1285), fillo maior do duque Alberte I de Saxonia, da dinastía de Ascania. En 1689 pasou ao duque de Brunsvic-Lüneburg-Zelle, en 1702 ao electorado de Hannover, en 1815 a Dinamarca e en 1864 a Prusia.

DUCADOS

Territorio alemán formado a raíz da partición do ducado de Saxonia en 1260 para Alberte II (?-1298), fillo segundo do duque Alberte I de Saxonia, da dinastía de Ascania. En 1356 os duques de Saxonia-Wittenberg recibiron a confirmación da dignidade electoral. Á morte do derradeiro Ascania (1422) o ducado e a dignidade electoral pasaron (1423) ao margrave Federico III de Misnia, da dinastía de Wettin, que se converteu no elector Federico I de Saxonia.

TERRITORIOS

Territorio mediatizado do Sacro Imperio, situado sobre o río Weser, creado ao redor de 1030 por Adolfo de Santersleben, que construíu o castelo de Schaumburg ou Schauenburg. En 1110 os condes de Schaumburg recibiron o condado de Holstein, e en 1290, á morte do conde Xerardo I de Holstein-Itzehoe, o condado de Holstein pasou ao seu fillo maior e o de Schaumburg ao segundo. Á morte do seu derradeiro conde (1640), o condado foi desmembrado e repartido entre o elector de Hannover, o landgrave de Hessen-Kessel e o conde de Lippe-Alverdissen, que o converteu no condado de Schaumburg-Lippe.

PERSOEIRO

Escritor. Publicou os poemarios Étincelles (1928), Poésies I (1938), Poésies II (1948), Poésies III (1949) e Si tu rencontres un ramier, ademais da novela Rodogune Sinne (1947), pero destacou como autor dramático, con obras como Monsieur Bob’le (1951), Les Violettes (1960), Le Voyage (1961) ou L’habit fait le prince (1973). Recibiu o Premier Grand Prix de la Francophonie (1987) por Le Nageur d’un Seul Amour (1985).

PERSOEIRO

Actriz, irmá de Maximilian Schell. Coñecida como Maria Schell, da súa filmografía destacan Die letzte Brücke (1954, premio de interpretación en Cannes), Gervaise (1955, premio de interpretación en Venecia), Le notti bianche (1957), Le diable par la queue (1968) e 1919 (1985).

PERSOEIRO

Escritor e xornalista alemán. Xunto con A. Gide, foi un dos fundadores da Nouvelle Revue Française (1908-1909), que codirixiu con J. Copeau e A. Ruyters ata 1912. Cultivou a novela, o conto, o ensaio e o teatro.

PERSOEIRO

Compositor. Estudou contrapunto con Zemlinsky. Nas súas primeiras composicións, como Die verklërte Nacht (A noite transfigurada, 1899), Gurrelieder (1901), Pelléas et Mélisande (1902) e Simfonia de cambra (1906), nótase a influencia de Brahms e Wagner. De 1908 a 1913 escribiu obras expresionistas nas que renunciou á tonalidade como principio construtivo, como nas pezas para piano de 1909 e 1911, o monodrama Die Erwartung (A espera, 1909), para voz e orquestra, e Pierrot Lunaire (1912), para voz e cinco instrumentos. En 1923 presentou a técnica de compor con doce tons ou método dodecatónico. Destacan as Variacións, opus 31 (1926-1928) e Moses und Arón (Moisés e Aarón, 1930-1932). Exiliou en 1933 a EE UU onde escribiu A survivor from Warsav (1947). Xunto cos seus discípulos A. Berg e A. Webern formou a escola de Viena. Escribiu obras didácticas como Harmonielehre (Tratado de harmonía, 1911).

PERSOEIRO

Político e príncipe austríaco, irmán de Karl Philipp von Schwarzenberg. Foi embaixador en Nápoles (1846-1848) e chanceler despois de facilitar o ascenso á coroa de Francisco Xosé I por abdicación do Emperador Fernando I. Levou a cabo unha política conservadora á cal se opuxo Hungría, que foi derrotada coa axuda dos croatas e dos rusos en Vilagos (1849).