"AN" (Contén)

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Moaña. A edificación primitiva era de estilo románico (s XII), pero foi reformada no s XVIII. Con planta de cruz latina, da primitiva fábrica consérvase a nave principal e a fachada occidental que presenta arquivoltas semicirculares que cinguen o tímpano co baixorrelevo de san Martiño. Sobre o conxunto destaca un topete apoiado en dúas esveltas columnas e nunha fileira de canzorros. A torre, situada no ángulo, é de estilo barroco (s XVIII).

1. Relativo ou pertencente a Moaña ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Moaña.

PERSOEIRO

Pedagogo. Realizou estudos de Veterinaria, Dereito e Maxisterio. Exerceu a docencia en diversas escolas e colaborou en diversos periódicos, ademais de estar vinculado á vida cultural galega do seu tempo. Rexeitou un ensino sumido na rutina e en locais incorrectamente acondicionados e avogou polo traballo manual como técnica pedagóxica. Da súa produción destacan La escuela primaria es libre. La escuela oficial obligatoria atenta a un derecho inalienable y a un deber sagrado del padre de familia, Santiago y Padrón e El trabajo manual educativo: Medios para implantarlo de un modo eficaz en las escuelas de primera enseñanza (1907), ademais dalgunhas composicións poéticas como o romance “O mayo” ou poema relixioso “A cruz de mayo” (1932). Foi membro correspondente da Real Academia Galega. Recibiu a Medalla de Afonso XII.

PERSOEIRO

Escultor e entallador. Traballou nalgúns dos trazados realizados por Fernando de Casas e por Domingo de Andrade. Realizou o retablo e a custodia para a capela maior de San Fiz de Lovio (1727), en Santiago de Compostela, e os retablos laterais para a capela da orde Terceira de San Francisco de Santiago (1737). Na catedral de Santiago de Compostela traballou na capela da Virxe da Azucena, sobre planos de Fernando de Casas, e nas bóvedas da sala capitular, baixo as ordes de Lucas Caaveiro (1754).

PERSOEIRO

Matemático e astrónomo alemán. A súa obra Der barycentrische Calcül (1827) foi fundamental para o desenvolvemento da xeometría proxectiva. Estudou as transformacións circulares sobre o plano (1855) e deu o primeiro exemplo de superficie unilateral coa banda ou cinta de Möbius.

PERSOEIRO

Escultor italiano. Considerouse o iniciador da escultura barroca italiana. Traballou en Orvieto, onde fixo a Annunziata para a catedral (1603-1610). En Roma fixo o San Matteo (1610-1612) para a capela Paulina de Santa María Maggiore e unha Veronica (1628-1640) para unha das fornelas da cúpula da basílica de San Pedro. En Piacenza fixo as estatuas ecuestres de Ranucio e Alessandro Farnese (1612-1629).

1. Doutrina do Partido Moderado.

2. Ideoloxía dos moderados.

PERSOEIRO

Virxe e mártir, filla do gobernador romano Quirino. Convertida ao cristianismo por san Potenciano, a quen visitaba na cadea, o seu pai mandouna tirar a un pozo. A súa festividade celébrase o 13 de marzo.

PERSOEIRO

Bispo de Tréveris (?-486). Foi moi caritativo cos pobres. A súa festividade celébrase o 24 de febreiro.

PERSOEIRO

Militar. Ingresou (1930) no Partido Comunista de España, e ao estoupar a Guerra Civil Española (1936) mandou, sucesivamente, o V Rexemento, a XVIII Brigada Mixta, a IV División, a Agrupación de Vallecas e o V Corpo do Exército. Ascendeu a tenente coronel de milicias (1938) e comandou a Agrupación Autónoma, máis tarde Exército do Ebro, á fronte da que librou a Batalla do Ebro e conseguiu o grao de coronel. Ao finalizar a guerra emigrou a URSS.

PERSOEIRO

Escritor francés. Despois dunha primeira etapa marcada polo tema da ocupación alemá, pasou a elaborar unhas obras cun estilo máis intimista. Colaborou con Louis Malle na elaboración do guión para o filme Lacombe Lucien (1973). Destacan as súas obras La place de l’Etoile (1968), Les boulevards de ceinture (premio da Académie Française, 1972), Villa triste (1975), Voyage de noces (1990) e Des Inconnues (1999).

PERSOEIRO

Pintor e escultor italiano. Estudou en Livorno, Florencia e Venecia e en 1906 trasladouse a París, onde recibiu a influencia de Cézanne, Toulouse-Lautrec e Picasso. Viviu en Montparnasse unha vida bohemia de fame e miseria, e morreu tuberculoso. Pintou practicamente só nus, cabezas de muller e retratos dos seus amigos, mediante un trazo lineal que subliñaba as formas, pintadas con temperanza en tons ocres, azuis, brancos e negros. A súa obra escultórica, iniciada co seu amigo C. Brâncuşi (1909), revelou un espírito e unha temática semellantes á súa pintura, como en Testa (1912). Entre os seus cadros destacan Nudo sdraiato a braccia aperte, Lolotte e Ritratto de Jean Cocteau, os tres de 1917.

PERSOEIRO

Economista italiano. Naturalizado estadounidense, foi un especialista en teoría monetaria e fiscal. Publicou, entre outras, National Income and International Trade (1953), xunto con H. Neisser, e Role of Anticipations and Plans in Economic Behaviour (1961), con K. J. Cohe. Recibiu o Premio Nobel de Economía (1985) polos seus estudos sobre o aforro e os mercados financeiros.