"car" (Contén)

PERSOEIRO

Debuxante e pintor arxentino. Estudiou na Escuela Superior de Bellas Artes entre 1929 e 1932 e, en 1939, con André Lothe en París. Diplomouse tamén en arquitectura. Viaxou a Europa en diversas ocasións e aprendeu a técnica da augada. Traballou nos obradoiros de Spilimbergo e Ramón Gómez Cornet. Entre as súas obras destacan Homenaje a Spilimbergo (1956), Cabeza de niño (1948) e Maternidad (1963). Recibiu numerosos premios entre os que sobresaen o primeiro premio no Salón Nacional (1943), o primeiro premio da Bienal Internacional de México (1960) e o premio especial da Bienal Internacional de Saigón (1961). Foi membro da Academia Nacional de Bellas Artes.

PERSOEIRO

Avogado e político. Licenciado en Dereito no ano 1957 pola Universidad Central de Madrid, formou parte do grupo Abogados Jóvenes. No ano 1966 ingresou no Partido Socialista Obrero Español (PSOE) e na Unión General de Trabajadores (UGT) e, na década dos setenta, formou parte do Comité Federal do PSOE e da Comisión Executiva da UGT. Na lexislatura constituínte (1977-1979) foi deputado por Cáceres, cargo que renovou nas dúas seguintes lexislaturas (1979 e 1986). En 1985 foi elixido vogal do Consejo General del Poder Judicial e abandonou o seu escano como deputado por discrepancias coa cúpula do seu partido; neste mesmo ano comezou a liderar a corrente crítica Izquierda Socialista. En xaneiro de 1989 abandonou o PSOE e afiliouse ao Partido de Acción Socialista (PASOC), integrado en febreiro dese mesmo ano en Izquierda Unida (IU). En 1989, logo de dimitir como vogal do CGPJ, elixírono deputado por Madrid na candidatura de IU e en 1990 presidente do PASOC.

PERSOEIRO

Militar e político brasileiro, do estado de Ceará. Foi mariscal e xefe do Estado Maior. Despois do golpe militar que derrocou a João Goulart en marzo de 1964, foi elixido presidente da República, cargo que ocupou ata que en 1967 foi substituído por Costa e Silva. Durante o seu mandato levou a cabo unha forte represión contra a oposición e aprobou unha nova Constitución.

PERSOEIRO

Militar e político guatemalteco. Formouse na Academia Militar e na Escuela Politécnica del Ejército. No 1954 ocupou o país e derrocou o goberno de Jacobo Arbenz coa axuda dos EE UU. Foi nomeado presidente e anulou a Constitución de 1945 para promulgar unha nova en 1956. Disolveu os partidos de esquerdas, neutralizou os sindicatos e suprimiu a liberdade de prensa. Foi asasinado por un membro da súa garda.

GALICIA

Médico e educador. Licenciouse en Medicina e exerceu a súa profesión en Galicia e Bergara (Gipuzkoa), onde ensinou a falar e a entender a un xordomudo. Discípulo de Ramírez de Carrión, trasladouse a Francia, onde tamén exerceu como médico, e posteriormente a Italia. Neste país introduciu o procedemento de ensinar aos xordomudos a expresarse, explicou os métodos de Pedro Ponce de León, Juan Pablo Bonet e Ramírez de Carrión, e traballou na demostración de que as ondas sonoras se transmiten aos xordomudos por conduto auditivo. Foi instrutor do fillo do príncipe Tomé de Savoia e médico persoal do duque de Mantua. Entre as súas obras destacan Petri a Castro Bayonatin febris maligna punticulares, aphosiomis delineata (1650), Bibliotheca Medici Eruditi (1654), Pestis Neapolitano Romana et Gemunses annorum 1656 y 1657, fidela narratione delinest et comentaris ilustratu (1657), Imber aureus seu chilias aphorisma rum ex libris epidemisis. Hipocrates et Francisco Vallisesit...

GALICIA

Deseñador gráfico e pintor. Iniciou a súa actividade artística a mediados dos anos setenta ao presentarse aos primeiros certames da Bienal de Arte de Pontevedra e a outras convocatorias galegas e nacionais. Na década dos noventa alternou as súas exposicións entre Galicia e Portugal. A súa obra caracterízase por unha proposta estilística impresionista. En 1975 obtivo o premio de carteis da festa da Peregrina de Pontevedra.

PERSOEIRO

Xurista e político. Catedrático de Economía Política e Facenda Pública en Santiago de Compostela desde 1907, foi un importante propagandista do agrarismo católico, moi activo nas campañas rurais. Colaborou con diversas publicacións periódicas, entre outras, La Paz Social, La Lectura, Idearium, La Alhambra, Das literarische Echo e Le Mouvement social. Dos seus traballos cómpre destacar La democracia cristiana y la política nacional (1902), El trabajo y el salario (1907), El trabajo a domicilio en España (1908), La cooperación en la agricultura: manual de economía social agraria (1909), La VOT de San Francisco como institución para promover y mantener el progreso social (1910), La asociación agraria, socialista y ácrata (1910) e Los principios cristianos y la transformación y aun abolición del salariado (1921).

PERSOEIRO

Historiador, economista e político. En 1839 fundou e dirixiu Il Politecnico, un repertorio de estudios de contido positivista e de carácter saint-simoniano. A través da investigación científica propuxo un programa político sobre a cuestión italiana, de tendencia republicana e federal. Durante os feitos das Cinque Giornate de Milán (1848) exiliouse a París e Lugano (1848-1859).

1. Boliñas de excremento ou de sucidade enganchadas na la ou na pel de certos animais, como as ovellas, os bois, etc.

2. Lama que se pega no fondo da roupa ao camiñar.

3. Moco seco e sólido do nariz.

1. Relativo ou pertencente á clase dos cefalócaridos.

2. Crustáceo da clase dos cefalocáridos.

3. Clase de artrópodos do subfilo dos crustáceos formada por artrópodos mariños de pequeno tamaño, xeralmente inferiores aos 3 mm de lonxitude, sen ollos e con só oito pares de patas. Teñen unha taxa de reprodución relativamente baixa, xa que as femias portan dúas cápsulas de tres ovos cada unha. Precisan máis de dezaoito mudas antes de acadaren a madurez. Foron descubertos no 1955, feito que supuxo un pulo importante para a comprensión da diversidade fósil dos crustáceos. Coñécense os xéneros Hutchinsoniella, Lightiella e Sandersiella, con nove especies que viven en sedimentos mariños do Xapón, de Norteamérica e do Caribe.

1. Multiplicar unha cantidade por cen.

2. Aumentar de forma esaxerada unha cantidade.

1. Situarse arredor dalgunha cousa que se indica.

2. Pechar un terreo ou unha edificación cun muro, un valado ou unha cerca.

3. Rodear algún lugar que se quere atacar para impedirlle a comunicación co exterior.

4. Rodear algunha cousa impedindo o paso.

PERSOEIRO

Escritor, sociólogo e director televisivo. Licenciado en Socioloxía pola Universidad Complutense de Madrid, foi xefe de comunicación na consellería de Cultura e Deportes (1986-1990). Colaborador en diversas publicacións (La Voz de Galicia, Faro de Vigo, El País, Claves) e conferenciante en diversas universidades e centros académicos, impulsou a edición en galego de O Correo da Unesco (1990). Como autor teatral publicou Almas perdidas (1987) e Pedro e o lobo (1989); no eido da poesía tirou do prelo o poemario Historia de Abbadón (Premio Leliadoura, 1991) e, dentro da narrativa, é autor, entre outras obras, de Las diosas vírgenes (1985), Non te chamarei Ramón (1992), Ciencia de facer as camas (1994), Os nervios da cabeza (Premio Cidade de Lugo, 1994), Paula e as palabras que levou o vento (1994), Esas rapazas chegarán moi alto (1995) e Neve reneve (1995). Tamén é autor...

1. 1. Garantir que algo é verdadeiro.

   2. Declarar unha persoa autorizada nun documento oficial que o que consta nel é certo.

   3. Declarar un documento oficial que o que está escrito nel é certo.

2. Enviar por correo un paquete ou unha carta pagando unha tarifa superior á normal, de forma que se obtén un certificado co que se pode acreditar o envío coa seguridade de que o destinatario o vai recibir.

PERSOEIRO

Político. Estudiou dereito nas universidades de Madrid e Barcelona (1840), e participou nunha das fallidas insurreccións de Prim, polo que se exiliou en Francia. Regresou a Cuba en 1844, onde exerceu como avogado; alí participou na rebelión independentista de Las Pozas en 1852. O 11 de outubro de 1868 proclamou a independencia de Cuba logo de redactar o seu Manifiesto de la Junta Revolucionaria de Cuba, coñecido como Grito de Yara. Aclamado presidente provisional pola Asemblea Constituínte no 1869, aprobou unha Constitución que abolía a escravitude. Debilitado o movemento polas divisións internas, foi destituído nunha reunión de deputados en outubro de 1873. Refuxiouse na localidade de San Lorenzo, onde se suicidou para evitar que o capturasen.