"To" (Contén)

1. Persoa que fai ou vende bastóns.

2. Moble para colocar os bastóns.

3. Quen dirixe en certos bailes o lugar que deben ocupar as parellas e a orde en que han de bailar.

4. Oficial que levaba un bastón como símbolo de autoridade, especialmente para sinalar que estaba revestido de poder executivo.

PERSOEIRO

Médico traumatólogo. Foi médico militar na Guerra de Marrocos (1909). Profesor de Patoloxía e Clínica Cirúrxica da Universidade de Madrid (1928), fundou a Sociedade Española de Cirurxía Ortopédica e Traumatoloxía. Durante a guerra de 1936-1939 foi cirurxián na zona republicana. É autor de tratados médicos (Patología quirúrgica, 1932) e dunhas memorias (De las guerras coloniales a la guerra civil, 1969).

PERSOEIRO

Poeta, ensaísta e periodista portugués. Colaborou en La Renaixença e en La Veu de Catalunya. É autor dos ensaios A crise (1894) e Intereses nacionais (1897).

1. Que pertence á superorde dos batoideos.

2. Peixe da superorde dos batoideos.

3. Superorde de peixes da subclase dos elasmobranquios que comprende individuos de corpo comprimido dorsoventralmente, de cores escuras no dorso e brancas no ventre. É un grupo rico en especies que, nalgúns casos, presentan órganos eléctricos. Os batoideos distribúense por todos os mares e viven polo xeral nos fondos litorais. A ela pertence a orde dos raiformes.

1. Repetición inmotivada e molesta dun ou máis sons, como se dá, por exemplo, nos tatexos.

2. Repetición innecesaria e molesta dunha mesma cousa, se non coas mesmas palabras, frases ou ideas, si con outras equivalentes.

CAPITAIS

Capital do estado de Louisiana, nos EE UU, no curso baixo do Mississippi (215.882 h [1996]). Foi fundada como praza militar polos franceses no ano 1719. Porto fluvial, posúe industrias químicas e refinerías de petróleo. Polo que respecta aos servicios, ademais dos administrativos propios do seu carácter capitalino, destaca como centro de ensino superior grazas á Louisiana State University and AM College, fundada no ano 1845.

PERSOEIRO

Pintor. Foi discípulo de Sebastiano Conca. Cultivou a pintura relixiosa e alegórica nun estilo neoclásico, xunto co retrato a personaxes, papas e reis, aos que dotou dunha graza rococó. É autor das obras Un viaxeiro en Italia e Charles Cecil Roberts, e da pintura Pío VI. No seu estilo mestúranse a Antigüidade clásica, a pintura de Raffaello Sanzio e o academicismo francés. Foi conservador das coleccións papais e realizou retratos.

PERSOEIRO

Filólogo e crítico literario. Publicou importantes estudios sobre narrativa medieval francesa e italiana, poetas provenzais e literatura castelá, recollidos en La coscienza letteraria del Medioevo (A conciencia literaria do Medievo, 1965). O interese pola literatura propia reflíctese en Esemplarità e antagonismo nel pensiero del Dante (Exemplaridade e antagonismo no pensamento de Dante, 1966). Dirixiu, ademais, o volume VII do Grande dizionario della lingua italiana (Gran dicionario da lingua italiana).

PERSOEIRO

Químico. Traballou especialmente na determinación de pesos atómicos, de densidades e compresibilidades dos gases reais, e estableceu un método para calcular constantes químicas verdadeiras en substancias monoatómicas. Ocupou entre 1932 e 1963 a cátedra de Química Física na Universidade de Santiago, a primeira desta especialidade no Estado español. O grupo de investigación que se conformou no seu contorno foi un dos equipos que se dedicou, xunto cos de Xenebra e Madrid, á determinación precisa das masas atómicas tomando como base o isótopo do carbono 12. En 1955 foi designado membro titular da Comisión Internacional de Pesos Atómicos, da que foi presidente e na que xogou un papel relevante no establecemento dunha escala única de masas atómicas. Foi membro da Comisión Internacional de Táboas Constantes, académico da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais, e en 1963 foi nomeado conselleiro de honra do CSIC.

PERSOEIRO

Actor, director e investigador teatral francés. Foi o impulsor da teatralización do espectáculo a partir da relativización do texto. Formou parte do grupo de innovadores escénicos -xunto con Jacques Copeau, Charles Dullin e Louis Jouvet- do célebre Le Cartel, pacto asinado en 1926 contra o academicismo e o teatro comercial. Preconizou o equilibrio entre a palabra e os outros factores do espectáculo teatral. Na fin da súa carreira artística, dirixiu a súa mirada e os seus estudios cara ao teatro de marionetas. Introdutor da estética expresionista en Francia, tamén promoveu o papel das artes plásticas na realización teatral. Entre os seus traballos teóricos cómpre salientar o volume El arte teatral (1932), escrito en colaboración con Renê Chavance e publicado en España en 1951.

PERSOEIRO

Pintor. Xenro e discípulo de François Boucher. É o representante máis característico da pintura galante da época de Luís XV. As súas obras O froito do amor secreto e A esposa indiscreta, entre outras, reflicten a súa temática amorosa.

PERSOEIRO

Político, economista e dirixente socialdemócrata. Foi un dos representantes máis destacados do austromarxismo. A súa teoría nacionalista recóllese en Die Nationalitätenfrage und die ósterreichische Sozialdemokratie (A cuestión das nacionalidades e a socialdemocracia austríaca, 1907), onde contrapón a visión cultural-nacional á visión política. Desenvolveu unha teoría das autonomías dentro do Imperio Austro-húngaro, xustificando a unión co Imperio Alemán. Despois da Primeira Guerra Mundial foi ministro de Asuntos Exteriores, promoveu a á esquerda da socialdemocracia austríaca e tivo un papel decisivo na fugaz segunda Internacional, en Viena. No seu libro Die österreichische Revolution (A revolución austríaca, 1923) expón cómo dentro do proceso revolucionario hai un momento político (toma do poder polo proletariado) e unha fase económica (construción do socialismo); amosouse partidario da folga xeral política, concepción que vincula coa súa análise do proceso de produción...