"Amati" (Contén)

Institución inglesa de formación de actores, a máis prestixiosa da Gran Bretaña no seu xénero. Fundada no ano 1904 e reconstruída ao cabo de dous anos, no 1920 recibe o título de Royal (Real). A ela estiveron ligadas figuras sobranceiras, como Vivien Leigh e Charles Laughton.

acatafasia.

Colectivo teatral que principiou a súa andaina en 1926, ano no que presentou o espectáculo O menciñeiro, a partir do texto homónimo de Euxenio Charlón Arias e Manuel Sánchez Hermida, coa dirección de Emilio Nogueira. Nos anos sucesivos presentaron novos espectáculos creados a partir de textos representativos da dramática da época escritos por autores como Manuel Lugrís Freire, Leandro Carré Alvarellos, Avelino Rodríguez Elías, Herminia Fariña Cobián ou Armando Cotarelo Valledor.

Familia italiana dedicada á fabricación de instrumentos de corda, xa activa en Cremona dende o s XVI. O primeiro foi Andrea Amati (1535?-1611?), que construíu instrumentos para a capela de Carlos IX de Francia. Seguiron a súa tradición os seus dous fillos: Antonio Amati (1555?-1638?) e Girolamo Amati (1556?-1630). Nicolò Amati (1596-1684), fillo de Girolamo, foi mestre de Andrea Guarnieri e de Antonio Stradivari.

Baía de Guatemala, no golfo de Honduras (mar das Antillas). Aí desembocan as augas do lago Izábal, mediante un emisario. O principal porto da baía é Puerto Barrio.

Propenso a amar.

Facer un anagrama.

Colección de textos dramáticos e outros materiais de carácter teatral que iniciou a súa andaina no ano 1978 co nome de Cuadernos da Escola Dramática Galega. Foi promovida por Francisco Pillado e Manuel Lourenzo como complemento ás actividades educativas da Escola Dramática Galega. Non obstante , perviviu moito máis alá no tempo, chegando ata o ano 1994 con cento cinco números publicados. Entre os obxectivos marcados polos seus fundadores estaba o de facilitar o acceso a textos moi importantes do teatro galego e do teatro universal ao crecente número de persoas interesadas na práctica teatral, ademais de promover a aparición e publicación de textos teatrais breves que, ata o momento, eran moi escasos na literatura galega. Esta publicación, que recibiu a axuda económica de Caixa Galicia, tivo o gran mérito de dar ao prelo importantes obras tanto de autores galegos coma estranxeiros, conseguindo así que saísen á luz obras fundamentais do teatro universal en galego e que se editasen...

Compañía teatral promovida por Armando Cotarelo Valledor. Formouse en Santiago de Compostela en 1922, integrada por alumnos da Universidade. Estreou, entre outras, tres obras de Cotarelo (Trebón, Sinxebra e Lubicán), quen participou tamén como director e escenógrafo, contando coa colaboración de Camilo Díaz ou Tito Vázquez. Participaron como actores: Fermín Bouza-Brey, José G. Posada Curros, Pilar Cotarelo, Àngela Deulofeu, Margarida Deulofeu, Felipe Díaz Ortega, Matilde Docampo, María Luísa Fernández, Luis Feijó, Mercedes García Aller, Manuel López Noguerol, Secundino Lugrís, Ramón Martínez López ou Germán Prieto.

Compañía institucional creada en 1984 pola dirección xeral de Cultura da Xunta de Galicia, departamento dirixido por Luís Álvarez Pousa. O seu primeiro director foi Eduardo Alonso, ao que seguiron Ernesto Chao, Eduardo Puceiro, Dorotea Barcena (en funcións), Damián Villalaín, Xosé Manuel Blanco Gil e Manuel Guede Oliva. En 1989 a compañía integrouse na estrutura do Instituto Galego das Artes Escénicas e Musicais, organismo autónomo dependente da consellería de Cultura. Entre outros espectáculos, realizaron: Woyzeck (1984), con dirección de Xulio Lago; Agasallo de sombras (1984), de Roberto Vidal Bolaño; Os vellos non deben de namorarse (1985), de Eduardo Alonso; Follas Novas (1985), de Dorotea Bárcena; Caderno de Bitácora (1985), de Antonio Simón; O enfermo imaxinario (1986), de Eduardo Alonso; A noite vai coma un río (1986), de Xulio Lago; A pousadeira (1986), de Xoán Cejudo; As tres irmás (1987), de X. M. Rabón; Almas perdidas (1987), de Santiago Montenegro; O mozo que chegou de lonxe...

Que rechama.

Cadernos da Escola Dramática Galega.

declamación.