"nilo" (Contén)

1. Radical bivalente positivo >C=O, que pode considerarse como derivado do ácido carbónico por perda de dous grupos OH. O cloruro de carbonilo, COCl 2 , é o fosxeno, e a amida, CO(NH 2 ) 2 , é a urea. En todos os compostos de carbonilo, COX 2 , a distancia C-O é máis longa ca a do dobre enlace C=O, e a distancia C-X, máis curta ca a correspondente a un enlace simple; polo tanto, cómpre considerar estes compostos como híbridos de resonancia.

2. Nome que recibe o monóxido de carbono, segundo a nomenclatura sistemática, cando forma parte dun complexo como ligando.

3. Grupo de fórmula >C=O, característico dos aldehidos e das cetonas. O dobre enlace carbono-osíxeno do carbonilo ten carácter polar. Isto fai que o grupo carbonilo sexa moi reactivo, susceptible de ataque nucleófilo sobre o átomo de carbono (deficitario de electróns) ou susceptible de ataque electrófilo sobre o átomo de osíxeno, que leva á subseguinte adición dun nucleófilo sobre o carbono.

4. Complexo metálico que contén monóxido de carbono como ligando. A maior parte dos metais de transición forman carbonilos metálicos; nestes, os metais presentan un estado de oxidación moi baixo, a miúdo igual a cero e incluso negativo, estado que lle conferiría ao átomo do metal unha densidade electrónica excesiva, a non ser que o ligando CO aceptase unha parte nos orbitais baleiros que posúe. O enlace resultante adquire, deste xeito, un carácter de dobre enlace. Hai carbonilos polinucleares que conteñen dous ou máis átomos de metal, nos que o ligando CO pode facer de ponte entre eles, ao unirse sempre polo átomo de carbono, pero nos que, ademais, teñen lugar interaccións entre os distintos átomos metálicos, que poden chegar a constituír realmente enlaces directos metal-metal. Os carbonilos metálicos son compostos de interese estrutural; moitos deles teñen importancia no eido industrial, principalmente na preparación técnica de metais en estado de gran pureza e na catalización de reaccións...

PERSOEIRO

Vladica (príncipe-bispo) de Montenegro (1700-1735). Iniciou un goberno teocrático e perseguiu os conversos ao islamismo. En 1711 aliouse con Rusia contra os turcos. Fundou a dinastía Petrovič-Njegoš.

PERSOEIRO

Gospodar (príncipe laico) de Montenegro (1852-1860). Membro da dinastía Petrovič-Njegoš, sucedeu o seu tío Pedro II. Sostido polos rusos, secularizou o poder e atacou os turcos. En 1856, no Congreso de París, loitou pola abolición da soberanía otomana e a independencia de Montenegro. Morreu asasinado.

PERSOEIRO

Pintor e arquitecto. Traballou na decoración dos palacios de Oranienbaum, Petergof e Pavlovsk.

PERSOEIRO

Arquitecto e sociólogo italiano. En 1952 estableceuse en Sicilia, onde fundou o Borgo di Dio para orfos, en Trappeto. Entre as súas obras destaca Banditi a Partinico (Bandidos en Partinico, 1955); Inchiesta a Palermo (Enquisa a Palermo, 1957), Premio Viareggio en 1958; Una politica per la piena ocupazione (Unha política para a completa ocupación, 1958); Spreco: documenti e inchieste su alcuni aspetti dello spreco nella Sicilia occidentale (Malgasto: documentos e enquisas sobre o malgasto na Sicilia occidental, 1960); Verso un mondo nuovo (Cara a un mundo novo, 1964); La comunicazione di massa non esiste (A comunicación de masas non existe, 1987) e La struttura maieutica e l’evolverci (A estrutura maiéutica e a súa evolución, 1996). En 1958 recibiu o Premio Lenin da Paz polas súas actividades sociais e pacifistas de base católica pero afastadas de todo proselitismo relixioso.