"fico" (En toda a entrada)

Converter en couto calquera lugar ou terreo.

Poñerse ao abeiro nun lugar seguro.

Reducir graficamente segmentos dun escrito.

Poñer as cotas nun esbozo, nun mapa topográfico, nun plano ou semellante.

1. Doutrina que nega a necesidade da existencia dun poder e dunha autoridade políticas, e que as combate de xeito pacífico (por espallamento de experiencias alternativamente realizadas en determinadas comunas) para suprimilas.

2. Situación social na que non existe un poder ou este está marxinado e con escasa ou nula autoridade.

anarquía.

Impotencia, febleza ante unha situación na que nada se pode facer.

Calidade de activo.

Conxunto de tarefas e angueiras propias dunha persoa ou entidade e tamén cada unha delas.

Facultade de obrar, funcionar, traballar ou exercer unha acción calquera.

Dilixencia ou eficacia no obrar.

1. Conxunto dos actos motores dun organismo. O nivel de actividade depende dun contínuum de factores como son o ritmo vixilia-sono, a privación de alimento ou bebida, o estado sexual, a espera de estímulos favorables ou nocivos, a frustración e outros.

2. actividade de substitución

   Comportamento inapropiado que se produce cando unha sobreexcitación non pode ser liberada por unha vía habitual.

En pedagoxía, un dos fundamentos da nova educación, denominada escola activa. Fronte ao verbalismo e ao ensino intuitivo, fundamentados na receptividade do neno, a actividade precísase para a adquisición de hábitos, de actitudes e de coñecementos. A través da participación activa (experimentación, manipulación, observación, reflexión e análise lóxica) o neno pode chegar a interiorizar adecuadamente a realidade e desenvolver un sistema de operacións (separar, comparar, valorar, clasificar, sintetizar, etc) que permiten establecer todo tipo de relacións e obter nocións dinámicas. Pretende orientar os nenos cara á cooperación e ao contraste de posibilidades e opinións, e tamén fomentar o sentido de comunidade e compromiso persoal.

Conxunto de fenómenos psíquicos que tenden á acción.

Relación entre a fugacidade dunha substancia nun determinado estado e a súa fugacidade nun estado de referencia arbitraria. A actividade (a) é unha cantidade adimensional igual á unidade no estado de referencia. Para servirse das actividades cómpre escoller e precisar ben, en cada caso, o estado de referencia. Para os gases, tómase o estado no que a fugacidade é igual á unidade. Así para os gases perfectos, a actividade é igual á presión. No caso das solucións, os estados de referencia máis convenientes son, para o solvente o solvente puro, para o soluto un estado tal que en disolución infinita a súa actividade se confunda coa concentración. Para as solucións ideais a actividade do solvente e do soluto son sempre iguais ás súas concentracións. Para as solucións reais as leis de Raoult e de Henry chegan a ser exactas cando as concentracións son substituídas polas actividades. Se se ten en conta, por outra banda, que a lei de acción de masa se cumpre rigorosamente nos sistemas reais...

...

Que ou quen realiza unha cousa.

A actriz ou o actor é un dos dous elementos necesarios para que o acto teatral se poida producir pois, como subliñaba Jerzy Grotowski, o teatro pode existir sen decorados, vestiario, luces, maquillaxe, obxectos ou espazo escénico, mais sempre precisará do actor que interprete a acción e do espectador que converta a interpretación en comunicación. O home que actúa no espazo baleiro e o home que o mira serían os dous elementos pertinentes do feito teatral, trazos diferenciais a partir dos que Peter Brook constrúe unha das máis interesantes visións que se ofreceron do teatro no s XX, The empty space (O espazo baleiro, 1968). Sendo unha das profesións máis vellas na historia da humanidade, ten sido unha das máis desprestixiadas e, coa conversión de Roma ao cristianismo, actores e actrices conformaron un dos colectivos máis perseguidos e atacados pola Igrexa, ata o punto de que durante séculos foilles negado o dereito a seren enterrados en sagrado. Sometidos durante séculos aos ditados...

Persoa que interpreta, representa ou encarna un dos personaxes dunha obra escénica, cinematográfica, radiofónica ou televisiva. No cinema os actores mimetízanse e empregan as técnicas teatrais na súa primeira época. O afianzamento da específica linguaxe cinematográfica a través de David W. Griffith comeza a diferencialos. En 1928, Carl Dreyer apoiou a expresividade da obra A Paixón de Xoana de Arco na presencia e na exploración da faciana da actriz máis ca na súa mímica. Este achado foi formulado teoricamente por Lev Kulessov cun experimento -coñecido daquela como efecto Kulesov- consistente en facer ver como o público, diante do mesmo plano dun actor montado en diferentes planos de significación emocional moi diversa, apreciaba diferentes interpretacións en cada un dos casos. Así, no cine, o actor pasaba de ser un elemento máis, integrado na figuración do plano. Isto permitiu a incorporación de non profesionais, como sistematicamente postula o neorrealismo, do actor antiinterpretado...

Relativo ou pertencente a Adonis.

1. erso clásico que consta dun dáctilo e dun troqueo, xeralmente empregado en combinacións estróficas precedidas de tres sáficos. O nome de adónico procede do pranto dedicado á morte de Adonis que tiña este mesmo esquema acentual (´ - - -  ´ -).

2. erso da poesía española de cinco sílabas, a primeira e a cuarta acentuadas.

Zona de terreo provista de edificios e doutras instalacións empregada para o despegue e a aterraxe de aeronaves. Aplicada nun primeiro intre a calquera campo de aviación, trala xeneralización das liñas aéreas emprégase para designar ben aqueles campos que non teñen un tráfico regular, ben as instalacións do aeroporto empregadas para o servizo das aeronaves.

Aeródromo especificado no plano de voo, cara ao que pode proseguir o voo cando non é oportuno aterrar no aeródromo regular previsto inicialmente.

Plataforma flotante constituída por flotadores articulados e cunha alfombra que permite a aterraxe de avións.

Aeródromo empregado como escala regular dunha ruta aérea.

Aeródromo designado pola autoridade competente para ser empregado, por exemplo, cando unha aeronave non pode chegar a un aeródromo regular nin a outro alternativo.

Aparello que, pola acción do aire comprimido, pulveriza e proxecta líquidos como tinturas, materiais de recubrimento ou sólidos coloreados en po. Emprégase para retoque de fotografías, en decoración, en pintura -onde se chama pistola de pintar-, en plastificación e noutras actividades.

Ferramenta dispoñible nalgúns programas informáticos de pintura ou tratamento fotográfico que simula o efecto dun aerógrafo. Os bordos que crea son suaves e as cores son translúcidas. Pódese controlar a suavidade dos bordos, o tamaño de modelo de pulverización e o grao de opacidade.