"fico" (En toda a entrada)

1. aso de distintas formas, xeralmente de vidro, que se sostén sobre un pé e que serve fundamentalmente para beber.

2. copa afrautada

   Copa estreita e coa boca máis ancha ca o corpo, usada para determinados combinados e para cavas e champañas.

3. copa balón

   Copa de amplo corpo e boca algo pechada apropiada para combinados con nata e para viños de gran reserva.

4. copa catadora

   Copa de cristal fino transparente, relativamente alta e coa boca pechada.

5. copa de auga

   Copa de forma variable, de cristal transparente sen tallas e con 20 cl de capacidade.

6. copa de cervexa

   Copa transparente, alta e con barriga.

7. copa de champaña

   Copa en forma de seo invertido, que se emprega para o viño homónimo e para os cócteles que o conteñen.

8. copa de cóctel

   Copa de boca ampla e de característica forma cónica.

9. copa de viño

   Copa transparente, sen tallas e lixeiramente pechada por arriba; a que se emprega para o viño branco é máis pequena ca a que se usa para o tinto.

...

Que ou quen copia.

Libro auxiliar de contabilidade que recolle, integramente e de forma ordenada, orixinais ou copias de distintos documentos.

Nome xenérico de cada un dos aparatos ou dispositivos que, mediante distintos procedementos, son capaces de reproducir fielmente un documento, un impreso, un debuxo, etc, sexa nas súas dimensións orixinais ou ben ampliado ou reducido, en branco e negro ou coas cores do orixinal, etc. Os procedementos habituais empregados polas copiadoras son a fotocopia, a diazocopia e a termocopia. Cando a copia do orixinal se obtén por procedementos gráficos fálase de reprografía.

Máquina que copia por medio dun mecanismo hidráulico ou mecánico de reseguimento por contacto, que transmite á ferramenta de corte o perfil exacto da peza ou do modelo que se quere reproducir. A copiadora máis importante en mecánica é o pantógrafo; outras máquinas copiadoras son o torno copiador, a fresa copiadora e a rectificadora copiadora.

Produción feita entre varias persoas ou entidades.

Colaboración entre produtores cinematográficos de diferentes estados para producir películas.

Cría da ovella ata a idade dun ano.

1. Carne de cordeiro de menos de catro meses cun peso de ata 13 kg. En Meira (Moaña) celébrase desde 1990 a festa do Cordeiro ao espeto, asado á maneira crioula, e en Poio hai tradición de celebrar unha festa do Cordeiro o día de san Xoán.

2. cordeiro leitón

   Carne de cordeiro de menos dun mes e medio, cun peso de ata 8 kg.

Pel de cordeiro.

Persoa de carácter pacífico, dócil e humilde.

año.

año de Deus

Planta perenne de ata 40 cm de altura e con capítulos de pequenas flores amarelas dispostos en corimbos. Propia de dunas e praias, está totalmente recuberta dunha lanuxe branca que a protexe das duras condicións, como a alta insolación, a desecación ou a acción abrasiva do vento cargado de area. Tamén se coñece como carrasca de san Xoán.

año pascual

Arte de compoñer ballets ou danzas anotando as figuras e os pasos dos solistas e dos grupos, harmonizados coa música e outros elementos do espectáculo. A primeira notación coreográfica -moi rudimentaria-, da que se ten noticia, apareceu no Llibre Vermell de Montserrat. A primeira escola xurdiu en Milán, formada por mestres de danza profesionais (Pompeo, Diobono, mestre de Negri e de Belgioioso, Martire, Tetoni e Legnano) que difundiron por toda Europa os principios da danza italiana. Na fin do século XVI destacou Fabrizio Caroso co seu tratado Il ballarino (1581). O primeiro que inventou un sistema de notación coreográfica foi Jehan Tabourot. No s XVII sobresaíron diversos coreógrafos, como Balbi ou Bocan. A aparición do tratado Choréografie ou l’art de décrire la danse (Coreografía ou a arte de describir a danza, 1699), de Feuillet, significou un avance nesta arte. Nos dous primeiros decenios do s XVIII houbo un predominio do ballet cunha coreografía de tipo...

Conxunto de figuras, pasos e movementos que compoñen un ballet ou danza.

1. Acción de coroar ou coroarse.

2. Cerimonia de imposición da coroa a un soberano. Trátase dun acto de carácter público e solemne que, en xeral, forma parte da entronización. A súa orixe está na unción dos reis de Israel narrada no Antigo Testamento, aínda que se considera que o primeiro soberano coroado foi o Emperador Constantino. Nos países de tradición cristiá tiña, en parte, un carácter litúrxico e estaba precedida pola consagración ou unción. A coroación introduciuse na corte bizantina cara á segunda metade do s V e practicouse despois, seguindo o seu exemplo, na corte visigótica e na corte carolinxia. O carolinxio Pipino o Breve foi coroado en dúas ocasións (751 e 754), e Carlomagno foi coroado polo papa o 25 de decembro do ano 800, aínda que previamente, no 774, xa fora coroado como rei dos longobardos coa coroa de ferro. Dende aquela, a coroación dos emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico realizouna o papa. Os visigodos incluíron no cerimonial da coroación a unción e os ritos do Antigo...

3. Cerimonia na que se coroa a alguén, especialmente a un poeta.

Remate dunha cousa material ou inmaterial.

Motivo ornamental que remata algunha cousa, especialmente un edificio.

1. coroación da virxe

   Iconografía que representa a coroación da Virxe por Deus, Cristo, a Trindade ou os anxos. Trátase dunha temática presente no ciclo iconográfico da vida da Virxe. Cultivárona, entre outros, Giotto, frei Angelico, Filippo Lippi, Rafaello Sanzio, Rubens, o Greco e Velázquez.

2. coroación de espiñas

   Iconografía que representa o momento da imposición da coroa de espiñas a Xesús. Tratáse dunha temática moi presente na tradición artística occidental como unha das pasaxes do ciclo da paixón, presente en moitos retablos e pinturas. Cultivárona, entre outros, Giotto, frei Angelico, o Bosco, Tiziano, Caravaggio e Tintoretto. Unha variedade do tema é o Ecce Homo.

Conxunto de tropas italianas que loitaron a favor do xeneral Franco durante a Guerra Civil española (1936-1939). Os primeiros continxentes chegaron en setembro de 1936 ao mando do xeneral Roatta ata a toma de Málaga en febreiro de 1937. Derrotados en Guadalajara en marzo de 1937, actuaron en Euskadi e Catalunya dirixidos polos xenerais Bastico, Berti e Gambara. Sen contar a aviación, reuniron uns 60.000 homes e sufriron unhas 14.000 baixas, entre mortos e feridos. A finais da guerra houbo unidades mixtas formadas por italianos e españois: Frecce Nere (Frechas Negras), Frecce Azzure (Frechas Azuis) e Littorio.

1. Calquera obxecto ou substancia que está formado por unha porción limitada de materia.

2. Figura xeométrica que ten tres dimensións: lonxitude, anchura e grosor.

3. corpo amarelo/lúteo

   Formación endócrina que se desenvolve nun ovario despois de desprenderse un folículo de Graaf. Segrega proxesterona e persiste cando o óvulo resulta fecundado.

4. corpo cavernoso

   Cada unha das dúas columnas eréctiles situadas no dorso do pene e do clítoris, e mais ao redor da uretra anterior masculina, que se enchen de sangue durante a fase de excitación e dan lugar á erección do órgano.

5. corpo ciliar

   Engrosamento da zona vascular do ollo que une a coroide co iris. Comprende o músculo e os procesos ciliares.

6. corpo composto

   Especie química formada por máis dunha clase de átomos.

7. corpo de Belt

   Tecido nutricio que se desenvolve no extremo dos folíolos das plantas da familia das mimosáceas e que lles serve de alimento aos himenópteros.

8. corpo esponxoso

   Estrutura eréctil e cilíndrica, de constitución trabecular, situada na cara ventral do pene, baixo o suco formado polos dous corpos cavernosos.

9. ...

Conxunto de leis, de escritos históricos, dogmáticos ou filosóficos ou de inscricións antigas. Entre outros, destacan o Corpus Catholicorum, que recolle a obra histórica, apoloxética e dogmática de autores cristiáns do s XVI; o Corpus Christianorum; o Corpus de Berlín; o Corpus Hermeticum ou Vindobonense; o Corpus Inscriptionum Graecarum, que recolle inscricións antigas gregas; o Corpus Inscriptionum Latinarum, que recolle todas as inscricións da época romana agás as cristiás; o Corpus Scriptorum Christianorum Orientalium, que recolle os textos litúrxicos do Oriente cristián; o Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum, que recolleu en 1866 os textos latinos de carácter eclesial; o Corpus Scriptorum Historiae Bizantinae, sistematizado entre 1828 e 1897; e, en materia xurídica, o Corpus Iuris Canonici e o Corpus Iuris Civilis.

1. Conxunto, o máis extenso e ordenado posible, de datos ou textos que forman unha unidade e que serven de base documental nunha investigación.

2. Colección de datos lingüísticos representativos que se reúnen co propósito dunha análise lingüística. Un corpus, que debe ser representativo -é dicir, debe ilustrar toda a gama das características estruturais-, permite que un lingüista realice enunciados obxectivos sobre a frecuencia de uso e proporciona datos que outros investigadores poden consultar. Algúns corpus intentan cubrir a linguaxe como un todo e recollen extractos de diversos tipos de texto; outros son máis selectivos e proporcionan un material que só abrangue un trazo lingüístico particular. O seu tamaño varía e depende de factores prácticos, como pode ser o tempo dispoñible ou a necesidade de que sexa máis ou menos amplo. Un corpus, como recompilación de datos empíricos, é o punto de partida dun estruturalista para o seu proceder indutivo, no establecemento de hipóteses sobre a estrutura da lingua obxecto. Pola contra, os gramáticos xenerativistas consideran que co positivismo empírico non poden explicarse as facetas da competencia...

3. Conxunto de textos que corresponden a un determinado autor, época, escola ou movemento literario. Fálase, por exemplo, do corpus da lírica medieval galego-portuguesa ou do corpus aristotélico, para referirse a todos os escritos atribuídos á escola galego-portuguesa ou a Aristóteles, respectivamente.