"Aquitania" (Contén)

PERSOEIRO

Emperatriz da Alemaña, casada co Emperador Enrique III (1043). Asumiu a rexencia do Imperio durante a minoría de idade do seu fillo Enrique IV (1056-1062), sendo deposta pola nobreza.

REXIÓNS

Rexión administrativa de Francia que comprende os actuais departamentos de Dordogne, Gironde, Landes, Lot-et-Garonne e os Pireneos Atlánticos (41.308 km2; 2.866.600 h [1995]). A capital é Bordeos.
Xeografía
Situada entre o Macizo Central, ao N, os Pireneos, ao S, e o Océano Atlántico ao O, aséntase sobre unha litoloxía calcaria de época basicamente cretácica, a conca de Aquitania. A sinxeleza da súa rede hidrográfica, dominada polo Adour, ao S, e o Garona e os seus afluentes (Tarn, Lot e Dordogne), presenta unha grande homoxenidade que contribúe á identificación da rexión. Aquitania é unha rexión de abundantes recursos agrícolas, favorecida polo seu clima húmido (sobre todo na área litoral) e frío en inverno, e a natureza dos terreos. As Landas atlánticas posúen os bosques máis extensos de Francia. O cultivo de millo está destinado a un vasto comercio de exportación. Os viños de Bordeos ocupan o segundo lugar en importancia en Francia e as viñas...

REXIÓNS

Rexión natural de Aquitania, Francia, situada entre o Macizo Central e a costa Atlántica, entre os Pireneos e o Loira. Está unida á conca de París pola porta de Poitou e ao Languedoc mediterráneo pola de Naurouze. Na área do N os calcarios do Lías superior e do dogger forman altiplanos que nalgúns puntos producen relevos cársticos. No SL, a área de Périgord está formada por calcarios do Xurásico e do Cretáceo que en parte se atopan cubertos por areas terciarias (areas de Perigord). O Garona atravesa a parte central da conca, formando un val moi amplo que deu lugar a cinco niveis de terrazas fluviais.

PERSOEIRO

Conde de Toulouse e de Poitiers. Foi defensor dun antipapa pero, convencido por Bernaldo de Claraval, fíxose eremita e peregrinou a Roma, Xerusalén e Santiago de Compostela, onde morreu (1138). A tradición teno identificado con don Gaiferos de Mormaltán. Na iconografía pode representarse imberbe ou barbado, vestido como cabaleiro ou como eremita, e leva como atributos un helmo, unha cota de malla, o manto negro dos guillermitas, escudo e lanza. A súa festividade celébrase o 10 de febreiro.

PERSOEIRO

Duque de Aquitania (915-918), marqués de Septimania (886-918) e conde de Toulouse (Guillerme II, 886-887), de Auvernia, de Bourges, de Limoges, de Perigord e de Roergue. Cedeu a vila de Cluny aos beneditinos para fundar a abadía dedicada aos santos Pedro e Paulo (910).

PERSOEIRO

Duque de Aquitania e de Gascoña (1086-1127), fillo de Guillerme VIII de Aquitania. Participou na Cruzada de 1101, onde o seu exército foi derrotado polos turcos. Ao seu regreso a Francia invadiu sen éxito e en varias ocasións o condado de Toulouse. Entre 1120 e 1123 axudou a Afonso I de Aragón na loita contra os musulmáns. É o trobador máis antigo coñecido. Consérvanse da súa autoría once poemas amorosos, ademais doutros de tipo tabernario e obsceno.

PERSOEIRO

Duque de Aquitania e de Gascoña (1127-1137), fillo de Guillerme IX de Aquitania. Mecenas de numerosos trobadores, antes de morrer durante a súa peregrinación a Santiago de Compostela, cedeu o seu ducado a Luís VI de Francia e casou a súa filla, Leonor de Aquitania, co herdeiro ao trono francés, Luís Plantagenet.

PERSOEIRO

Duquesa de Aquitania, de Gascoña e de Poitiers (1137-1169, 1199-1204), raíña de Francia (1137-1152) e raíña de Inglaterra, filla de Guillerme X de Aquitania. Herdou o Ducado de Aquitania en 1137, ano en que casou con Luís VII de Francia. O Concilio de Beaugency anulou o matrimonio en 1152 e ese mesmo ano casou con Enrique Plantagenet, futuro Enrique II de Inglaterra. Aliouse cos seus fillos na conspiración contra o pai, e uniu á causa ao seu primeiro home, feito que desencadeou o seu confinamento en prisión durante 15 anos. Ante as aspiracións dos fillos polo trono, defendeu en primeiro lugar a Ricardo I de Inglaterra Corazón de León fronte a Xoán I de Inglaterra Sen Terra, pero morto o primeiro, defendeu a Xoán fronte a Filipe Augusto de Francia. Posuía un alto nivel cultural e promoveu a poesía trobadoresca.

PERSOEIRO

Duque de Aquitania e de Gascoña (685?-735). Rexeu o territorio comprendido entre os Pireneos, o Atlántico, o Loire e o Ródano, e chegou a traspasar este. En 717 foi recoñecido como soberano por Khilperico II de Neustria-Austrasia e aliouse con el para loitar contra Carlos Martel, pero foi derrotado en 718 ou 719. Ao ano seguinte fixo as paces con Carlos e entregoulle a Khilperico. En 731 aliouse co valido da Narbonense, o bérber Munussa, que se sublevara contra Córdoba, pero este foi derrotado en Libia por ‘Abd al-Ra ḥ mān ibn ‘Abd Allāh al-Gāfiquī. En 732 al-Gāfiquī tomou Bordeos, desfixo as tropas aquitanas e saqueou Poitiers, ata que foi derrotado e morto por Carlos Martel.

PERSOEIRO

Rei de Aquitania (817-838), fillo de Ludovico Pío e de Ermengarda. En 817 recibiu o goberno, a título de rei, de Aquitania, a marca de Tolosa e algúns condados en Borgoña. A nova distribución que en 820 realizou o emperador sobre os seus estados atopouse coa oposición dos seus fillos. Morreu dous anos antes ca o seu pai e os seus dereitos foron asumidos polo seu fillo Pipino.

PERSOEIRO

Rei de Aquitania, fillo e herdeiro de Pipino I de Aquitania. Foi proclamado rei por algúns señores de Aquitania en oposición a Carlos II o Calvo. Estivo ao lado do seu tío Lotario I, contra Luís II de Alemaña e Carlos II o Calvo, na Batalla de Fontenoy-en-Puisaye (841), pero Lotario I abandonou cando os tres irmáns se puxeron de acordo en Verdun (843). En 845, polo Tratado de Saint-Benoit-sur-Loire, Carlos cedeulle toda Aquitania agás Poitou, Santogne e Angoumois. O mal goberno dos ministros e a súa neglixencia deron lugar a unha revolta que permitiu a intervención de Carlos II o Calvo (848), que desposuíu a aqueles dos seus estados, que recobraron en 850. Aliouse cos normandos e sarracenos para facerlle fronte ao seu tío e isto descontentou aos seus súbditos, que o abandonaron (852) e aceptaron novamente a señoría de Carlos. Caeu en mans deste, quen o fixo ingresar como monxe en Saint-Médard. Fuxiu do mosteiro e volveu reinar do 853 ao 855, e aínda noutras ocasións,...

PERSOEIRO

Escritor. Os seus textos estiveron marcados pola controversia semipelaxiana e a defensa da doutrina de santo Agostiño. Escribiu De gratia et libero arbitrio, contra Casiano, e Pro Augustino responsiones ad capitula obiectorum vicentiarum. Foi secretario do Papa León I. A súa festividade celébrase o 25 de xuño.