"Eiral" (Contén)

1. Lugar poboado de aciñeiras.

2. Comunidade vexetal onde a especie de árbore predominante é a aciñeira, cunha estrutura e distribución influída pola actividade humana (pastoreo, lumes, aproveitamento da madeira para leña ou carbón) e de aspecto similar aos sobredos, cos que coinciden xeograficamente e orixinan no suroeste da Península Ibérica formacións mixtas. Teñen unha cobertura elevada dando lugar a unha formación densa e sombriza con árbores de ata 10 m. Os aciñeirais ibéricos constitúen a mellor representación dos bosques planoesclerófilos mediterráneos. En Galicia constitúen formacións de alto valor ecolóxico e corolóxico e distínguense: aciñeirais mediterráneos en zonas baixas do país, caracterizados pola presencia no sotobosque de érbedos, carpazas, tomentelos, xilbarbeiras, troviscos e arzaias; e aciñeirais eurosiberianos en terreos calizos dos Ancares e o Courel, cun sotobosque onde están presentes acivros, sanguiños, abruñeiros.

1. Lugar poboado de amieiros.

2. Formación vexetal na que a especie arbórea predominante é o amieiro, normalmente asociada a cursos de auga ou zonas asulagadas especialmente sobre solos ácidos. Forma bosques de galería cando os cursos son estreitos e entran en contacto as copas das árbores. En Galicia esta é unha comunidade vexetal amplamente distribuída debido á densidade de cursos fluviais; os máis representativos pódense atopar nas ribeiras do Eume e do Louro. Debido á súa atlanticidade e meridionalidade dentro da distribución europea, que determinan unhas condicións climáticas cálidas, poden albergar taxóns de afinidade subtropical ou macaronésica (como os fentos Culcita macrocarpa, Davallia canariensis e Woodwardia radicans). Outras árbores comúns no amieral son os bidueiros e salgueiros; entre as herbáceas son frecuentes especies nemorais como anémonas, narcisos e violetas, e gramíneas dos xéneros Luzula e Carex. A fauna máis aparente está representada por aves como o ouriolo e...

PUNTA

Punta do litoral sudoccidental da Illa de Ons, situada ao N do Burato do Inferno, na parroquia da Illa de Ons, concello de Bueu.

1. Zona que sobresae nun tellado.

2. Monte de herbas, terra, etc, situado á beira dun camiño que pode servir de linde entre terras.

1. Formación vexetal propia de rexións temperadas e frías do hemisferio setentrional, onde a especie arbórea predominante é o bidueiro. En Galicia preséntase como comunidade substituínte de carballeiras ou como climática nas áreas montañosas orientais; forma masas de entidade a partir dos 500 m de altitude.

2. Lugar no que se plantaron bidueiros.

PUNTA

Punta do litoral occidental da illa de Ons, na parroquia da Illa de Ons (Bueu), situada ao N da praia da Fontiña e ao O da enseada Bastián de Val.