"Francisco I" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta, narrador e ensaísta. En 1906 escribiu o seu primeiro relato La visera fatal, inspirado nun episodio do Quixote e un traballo sobre a mitoloxía grega, un ano máis tarde traduciu do inglés El príncipe feliz, de Oscar Wilde. En 1914 trasladouse a Europa e, despois de visitar Londres e París, instalouse en Xenebra e posteriormente en Lugano, onde estudiou o bacharelato. Dende 1919 e ata 1921 residiu en España, primeiro en Mallorca, logo Sevilla e finalmente en Madrid. Nestes anos comezou a publicar poemas e a colaborar na prensa e revistas (Grecia, Ultra, Cervantes, etc), participou no movemento literario altruísta e escribiu en 1919 o seu primeiro artigo na revista suíza La Feuille titulado “Chronique des lettres espagnoles”, reseñando dous traballos de Azorín e de Pío Baroja, e o seu primeiro poema titulado “Al mar”. En 1921 regresou a Bos Aires onde publicou un manifesto ultraísta na revista Nosotros e creou a...

PERSOEIRO

Emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico (1745-1765), duque de Lorena (Francisco III; 1729-1737), de Plasencia (1734-1748), de Parma (1738-1748) e de Piacenza (1746-1748) e gran duque de Toscana (Francisco III; 1737-1765), fillo do duque Leopoldo I de Lorena. Formado en Viena, casou en 1736 con María Tareixa de Austria, filla e herdeira do Emperador Carlos VI, polo que en 1740 foi nomeado correxente e en 1745 coroado emperador en Frankfurt. Foi o iniciador da dinastía dos Habsburgo-Lorena.

PERSOEIRO

Rei das Dúas Sicilias (1825-1830) e duque de Calabria (1817-1825), fillo de Fernando I e de María Carolina de Austria. Nomeado rexente de Sicilia en 1812, dotou á illa dunha constitución de carácter liberal na que se outorgaba o poder lexislativo a unha Cámara de Notables e a unha Cámara de Comúns. En 1816 o seu pai aboliu a Constitución e retirouno do poder. Trala revolta dos carbonarios, volveu ao poder como vicario xeral en 1820 e restableceu a Constitución, que foi suprimida un ano máis tarde por causa da intervención austríaca. Volveu ser rei en 1825 e trala Revolta de Cliento (1827) deixou o goberno en mans dos seus ministros.

PERSOEIRO

Duque de Bretaña (1442-1450). Apoiou a Carlos VII de Francia no seu enfrontamento cos ingleses en Normandie, onde fixo arrestar o seu irmán Gilles, aliado do monarca inglés.

PERSOEIRO

Rei de Francia (1515-1547), duque de Milán (Francisco II; 1512-1521 e 1524-1525) e conde de Angulema (1496-1547), fillo de Carlos de Orleans e de Luísa de Savoia. Herdou a coroa do seu curmán Luís XII e casou con Claudia, filla deste e de Ana de Bretaña, de xeito que integrou definitivamente o ducado de Bretaña na coroa francesa. Iniciou o seu reinado enfrontándose a Carlos I en Italia, onde obtivo o ducado de Milán. Trala morte do Emperador Maximiliano I (1519), presentou a súa candidatura á xefatura do Sacro Imperio Romano Xermánico, pero os príncipes alemáns escolleron a Carlos V, que se converteu no seu principal rival. En 1525, o emperador apresouno en Pavia e asinou un tratado polo que renunciaba a Nápoles, Milán e Xénova e cedía Borgoña. Posteriormente, continuou o enfrotamento aínda que polo Tratado de Cambrai (1529) renunciou ás súas pretensións en Italia a cambio da soberanía de Borgoña. Retomou as hostilidades ata que pola Paz de Crépy (1544) renunciou definitivamente a Nápoles...

PERSOEIRO

Duque de Milán (1450-1466), conde de Pavia e de Cotignola e señor de Piacenza, fillo do condottiere M. A. Sforza. De nome F. Sforza, entrou ao servizo de Filipe María I de Milán, venceu os venecianos e apoderouse da marca papal de Ancona e de parte de Umbria. Despois de ocupar Brescia casou coa filla do duque de Milán, Branca María Visconti, e recibiu o señorío de Cremona. Trala morte do duque milanés e a proclamación da República Ambrosiana en Milán, estivo ao mando dos exércitos milaneses fronte aos venecianos, aos que venceu en Caravaggio (1448). En 1450 suprimiu a república, fíxose proclamar duque e en 1664 ocupou Savona, a Riviera e Xénova. Moi influenciado polo humanismo, foi o artífice do desenvolvemento urbanístico e arquitectónico do ducado de Milán.

PERSOEIRO

Duque de Modena e de Reggio (1629-1658) e de Correggio, fillo do duque Afonso III e de Isabel de Savoia. De nome Francesco I d’Este, apoiou a política da coroa hispánica no Mediterráneo e obtivo de Filipe IV o ducado de Correggio (1635). Desde 1647 aliouse co monarca francés que o converteu en xeneralísimo dos exércitos franceses en Italia, cos que, entre 1656 e 1658, devastou o Milanesado e a rexión de Mantua.

PERSOEIRO

Rei de Navarra (1479-1483), conde de Foix e de Bigorre, vizconde de Bearn, de Marsan, de Gabardà, de Brulhès, de Oloron e de Castellbò e señor de Andorra (1471-1483), fillo de Gastón III. De nome François Febus, sucedeu os seus avós Gastón IV de Foix e Leonor I de Navarra. Durante o seu reinado sucedéronse as loitas entre os agramonteses e beaumonteses.

PERSOEIRO

Gran duque de Toscana (1574-1587), fillo de Cosme I Medici. De nome Francesco Medici, gobernou coa axuda de G. B. Concini e B. Vinta e converteu o ducado fundado polo seu pai nun importante centro comercial.

PERSOEIRO

Emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico (1792-1806), de Austria (Francisco I; 1804-1835) e rei de Bohemia e Hungría (Francisco II; 1792-1835), fillo e sucesor de Leopoldo II e de María Luísa de Borbón. Educado en Viena, tomou parte nas diversas coalicións europeas e nos conflitos bélicos provocados pola Revolución Francesa e as Guerras Napoleónicas, polo que se viu obrigado a ceder territorios nas paces de Campoformio (1797), Lunéville (1801), Bratislava (1805) e Viena (1809). Trala sinatura do Tratado de Presburgo (1805), abdicou da coroa imperial (1806) e converteuse no derradeiro emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, aínda que preservou o título de Emperador de Austria ao casar a súa filla María Luísa con Napoleón. Tralas vitorias sobre as tropas francesas en Leipzig (1813) e en Waterloo (1815) e a celebración do Congreso de Viena (1815), recobrou boa parte dos territorios austríacos e converteuse no presidente da nova Confederación Xermánica.

PERSOEIRO

Rei das Dúas Sicilias (1859-1860), fillo de Fernando II. Non puido impedir que Garibaldi ocupase Sicilia e Nápoles en 1860. Capitulou e refuxiose en Roma ata que se exiliou.

PERSOEIRO

Duque de Bretaña (1458-1488). Sucesor do seu tío Artur III de Richemont, enfrontouse a Luís XI de Francia, ao querer este reducir a independencia do seu ducado (1464). Durante a rexencia de Ana de Francia, interveu na Guerre Folle (1845), pero foi derrotado polas forzas da rexente.

PERSOEIRO

Rei de Francia (1559-1560), fillo de Enrique II e de Catarina de Medici. En 1558 casou con María I de Escocia e delegou o goberno de Francia nos duques de Guisa.

PERSOEIRO

Duque de Modena e de Reggio (1662-1694), fillo do duque Afonso IV. De nome Francesco II d’Este, durante o seu reinado os seus territorios estiveron baixo a autoridade da súa nai, Laura Martinozzi. Foi o restaurador da Universitá de Modena e do reordenamento da Biblioteca Estense.

PERSOEIRO

Duque de Milán (1521-1525? e 1529-1535), fillo de Ludovico o Mouro. Exiliouse en Alemaña trala ocupación do ducado por parte das tropas de Francisco I de Francia e en 1521 foi restablecido no trono milanés polo Emperador Carlos V e o Papa León X. Acusado de traizón polo marqués de Pescara, perdeu Milán ante Carlos V (1525) e non o recuperou ata 1529. Ao morrer sen descendencia lexítima, o ducado foi incorporado aos dominios da coroa hispánica.

PERSOEIRO

Duque de Modena e de Reggio (1737-1780), fillo do duque Renato I. De nome Francesco III d’Este, dirixiu os exércitos españois en Italia durante a Guerra de Sucesión austríaca, pero tralas derrotas españolas en Camposanto (1742) e Piacenza (1745), aliouse con Austria e obtivo o cargo de gobernador de Lombardia. Mecenas das artes e das letras, protexeu a S. Muratori e a G. Tiraboschi.

PERSOEIRO

Duque de Módena e Reggio (1814-1846) e arquiduque de Austria-Este, fillo do arquiduque Fernando e de María Beatriz, duquesa de Modena. De nome Francisco de Lorena-Habsburgo, ocupou o trono en Módena e tentou, sen éxito, proclamarse rei de Italia.

PERSOEIRO

Político mexicano. Oposto á ditadura de Porfirio Díaz, fundou o Partido Nacional Antireeleccionista, que protagonizou a insurrección armada de 1910. Despois do triunfo da revolución, foi elixido presidente (1911) e enfrontouse con Zapata e Orozco. Traizoado por Victorino Huerta, foi asasinado.