"ISS" (Contén)

DEPARTAMENTOS

Departamento da Costa de Marfil (6.250 km2 ; 225.882 h [1988]). A capital é Aboisso (13.527 h [1988]).

PERSOEIRO

Médico, naturalista e humanista italiano. Catedrático de Botánica na Universidade de Boloña (1560) e fundador dun xardín botánico (1568); escribiu numerosas obras de historia natural. A súa farmacopea Aantidotarii Bononiensis epitome acadou moita sona e foi, xunto coa de Gesner, o modelo doutras obras semellantes ata Buffon.

PERSOEIRO

Pintora retratista italiana. Na Corte de Filipe II (1559), recibiu influencias da escola española.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico, xornalista e crítico. É autor de numerosos melodramas que tiveron grande éxito entre o gran público. Lanzou ás pantallas a actores como James Mason, Stewart Granger e Margaret Lockwood. A partir de 1955 dedicouse á televisión. Dirixiu, entre outras: The night has eyes (A noite ten ollos, 1942), Love story (Historia de amor, 1944), Idol of Paris (Ídolo de París, 1948), See how they run (Olla como corren, 1955) e Miss Tulip stays the night (A señorita Tulip detén a noite, 1955).

1. Circunscrición administrativa de segunda orde de Francia e Bélxica. É máis pequena ca o departamento ou provincia, pero máis extensa ca o cantón.

2. En Francia, circunscrición administrativa dunha cidade.

PERSOEIRO

Poeta, novelista e crítico literario. Estaba moi influído polo Modernismo; entre as súas obras cómpre destacar o libro de poesía Mitos (1929) e a novela Los terribles amores de Agliverto y Celedonia (1931).

PERSOEIRO

Compositor. Formado con Conrado del Campo, pertenceu á chamada Xeración da República. A súa produción é ecléctica e refinada.

PERSOEIRO

Enxeñeiro occitano. Proxectou as centrais eléctricas de Perpiñán. Traballou na reconstrución do ferrocarril de Narbona a Perpiñán (1860) e nas obras da canle de Suez (1866-1870). Interveu activamente na política rosellonesa, e no 1902 foi elixido deputado.

PERSOEIRO

Crítico, ensaísta e filósofo finlandés. Estudiou na Universidade de Moscova. Integrado nos ambientes revolucionarios, dedicouse á creación literaria e á actividade crítica. Logo dunha época hegeliana, converteuse nun apaixonado materialista que fundou a estética e a crítica realistas. Contrario á arte pola arte e ao intimismo romántico, defendeu a explicación sociolóxica da evolución da arte, o condicionamento do home polas súas circunstancias, o compromiso da literatura e a atención ao espírito do pobo e ás súas fontes literarias.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Alacant, Comunitat Valenciana, no NL da comarca da Marina Alta (9.154 h [1996]). A súa situación, entre a serra de Bèrnia e o Mar Mediterráneo, produce un contraste natural cara ao turismo, a principal actividade económica da vila. Nos 4 km do seu litoral altérnanse os treitos de praia cos acantilados. Nas súas calas pódense tomar baños de mar e de sol ou practicar deportes acuáticos e náuticos (ten porto deportivo). No interior, pódense practicar deportes de natureza. Hai tamén clubs de hípica e de golf. A orixe da vila é musulmana. Trala expulsión dos mouriscos dos reinos da coroa de Aragón en 1609 foi repoboada con colonos cristiáns. Entre o seu patrimonio monumental destacan o antigo hospital (hoxe casa do concello) construído en 1790, a lonxa renacentista do s XV, onde se celebraban transaccións comerciais e as reunións do consello municipal, a igrexa de La Puríssima Xiqueta e de Sant Pere Apóstol, de estilo neomedieval (1902-1929), e o pazo señorial dos Torres-Orduña.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de València, Comunitat Valenciana, na comarca do Camp de Túria (1.672 h [1996]). A agricultura é a base económica do concello; a expansión do regadío grazas á auga do Túria eliminou os cultivos tradicionais de secaño. Os cultivos máis estendidos son a laranxeira, a cebola e outras hortalizas. Tamén é importante a avicultura. A igrexa parroquial é gótica con artesoado mudéxar. O castelo señorial, da segunda metade do s XV, foi construído por Lluís de Vilarasa, gobernador xeral de València.

ESPA¥A

Concello das Illes Balears, no N da illa de Mallorca, na zona de contacto entre a chaira central e os contrafortes da serra da Tramuntana (4.885 h [1996]). Ten importantes extensións de cultivos de secaño (amendoeiras, cerais, viña e oliveiras), canteiras de calizas e industria vitivinícola. Foi fundada no ano 1300 por Xaime II de Mallorca.