"Lens" (Contén)

Tecnocomplexo do Paleolítico inferior que toma o nome do xacemento de Abbeville, desenvolveuse durante un período interglaciar cálido. Caracterízase por un tipo de biface tallado por percusión dura e dorminte. Na actualidade emprégase este nome polo de Chelense, que era máis habitual entre os investigadores da primeira metade do s XX. En Europa, precede cronoloxicamente ao Acheulense.

Tecnocomplexo do Paleolítico inferior que toma o seu nome do xacemento de Saint-Acheul (Francia). O elemento que caracteriza este complexo técnico e a biface, unha nova peza lítica sobre núcleo que vén aumentar a variedade de tipos anteriores. A definición da biface como útil máis típico do Acheulense non é obstáculo para que continúen a aparecer seixos tallados nin para que existan outros tipos sobre núcleos (triedros e fendedores) ou para que se empreguen tamén as lascas. Coas bifaces do Acheulense pode falarse claramente da existencia dun modelo ou tipo homoxéneo que evoluciona ao longo dos varios milleiros de anos que dura o período: primeiro as protobifaces, talladas de xeito parcial mediante percusión directa, logo os tipos tallados polas dúas caras e finalmente, coa incorporación do percusor brando, os tipos máis longos e simétricos. Cronoloxicamente este período, que deriva do Olduvaiense, comprende a totalidade do Pleistoceno medio (700.000-120.000), desenvolvéndose á...

Conxunto de industrias do Paleolítico medio da Europa central. Caracterízase pola presenza de puntas bifaciais con retoque plano, trazo polo que se ten relacionado co Solutrense.

Industria do Paleolítico superior do Oriente Próximo (30000-20000 a C). Caracterízase pola presenza de raspadores carenados, burís, follas Dufour e láminas de tradición auriñacense. A similitude co Auriñacense levou a moitos investigadores a integrar nun Auriñacense levantino diversas industrias de lascas que se opoñerían ao Ahmerense.

Denominación informal coa que se designa a un grupo de Homo erectus europeos, de cronoloxía anterior á do Home de Neandertal, do que se teñen atopado restos procedentes dos xacementos arqueolóxicos de Aragó, Atapuerca, Azych, Petralona e Vertesszöllös, entre outros. Na actualidade a comunidade científica manexa varias hipóteses para explicar a súa posición filoxenética.

Relativo ou pertencente ao período Azilense.

Período do Mesolítico que toma o seu nome do depósito arqueolóxico de Mas d’Azil (Francia). Ten o seu centro xeográfico nos Pireneos Atlánticos e espállase polo litoral cantábrico e polo sur de Francia, alcanzando os Alpes Occidentais. Deriva claramente do Madalenense ao que se superpón sen solución de continuidade. En Francia a transición prodúcese durante a oscilación de Alleröd, aínda que a cronoloxía varía nas rexións periféricas. Na industria lítica obsérvase unha tendencia xeral á redución de tamaño dos tipos e unha acentuada decadencia do instrumental óseo e da arte, tanto moble como rupestre. Non obstante, o seu fósil director é un arpón aplanado en óso, xeralmente cunha única ringleira de dentes e cunha perforación na base da peza en forma de ollal. Existen, aínda que sexan pouco frecuentes, azagaias e algúns obxectos de adorno, sobre todo, colgantes naturais fabricados con dentes ou cunchas. Outro elemento característico son os seixos con pintura máis ou menos abstracta,...

Relativo ou pertencente ao Badegulense.

Estilo da arte rupestre sahariana. A cronoloxía xeral do bubalense é imprecisa, dende o 5000 a C (coincidindo co Neolítico) ata momentos anteriores pre-pastorís (Mesolítico). Este estilo caracterízase polos gravados moi realistas, ás veces de gran tamaño, de animais salvaxes e domésticos. Tamén se denomina Gran Estilo Naturalista.

Natural ou habitante da antiga Burdigala, hoxe Bordeos (Francia).

burelao.

abbevillense.