"Molina" (Contén)

PERSOEIRO

Humanista. Fixo a edición príncipe de El Conde Lucanor (1575), epilogada polo Discurso sobre la poesía castellana.

PERSOEIRO

Raíña de Castela e León (1284-1295), filla do infante Afonso de Molina. Casou con Sancho IV o Bravo, sobre o que exerceu unha notable influencia política á hora de apoiar a Francia. Foi rexente (1296-1301) durante a minoría de idade do seu fillo Fernando IV, e superou con éxito a guerra civil que enfrontou os partidarios do novo rei cos seguidores dos infantes de La Cerda. Á morte de Fernando IV o Emprazado (1312), actuou como rexente (1312-1321) de Afonso XI o Xusticieiro.

PERSOEIRO

Eclesiástico dominicano. Foi vigairo xeral de Sardeña (1566), onde fundou novos conventos e introduciu a reforma tridentina. Escribiu varias obras piadosas en castelán, como Coloquio devoto de la cofradía del Santo Rosario.

GALICIA

Político e enxeñeiro. Presidiu a Cámara Oficial de la Propiedad da Coruña (1936-1943) e foi nomeado alcalde da cidade entre 1947 e 1958, onde realizou importantes investimentos como a pavimentación das rúas.

MUNICIPIOS

Municipio da Comunidad de Murcia, situado ao NO da capital provincial, no val do río Segura (46.905 h [2001]). É un centro rico en hortalizas e árbores froiteiras, e posúe gandaría, industrias alimentarias e manufacturas diversas.

PERSOEIRO

Químico mexicano. Estudou Ciencias Químicas na Universidad Nacional Autónoma de México e doutorouse en Química Física na Universidade de Berkeley (1972). Traballou como profesor e investigador nos centros Berkeley e Irvine da Universidade de California, no Jet Propulsion Laboratory, do Instituto de Tecnoloxía de California e no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts. As súas investigacións centráronse fundamentalmente no estudo da capa de ozono e a relación que teñen os compostos de cloro (CFC) coa súa destrución. En 1995 recibiu, xunto con P. Crutzen e F. Sherwood Rowland, o Premio Nobel de Química polos seus estudos en química atmosférica.

PERSOEIRO

Escritor. Autor moi versátil, como poeta pertenceu ao grupo dos “novísimos” (Los espías del realista, 1990). Relacionouse co cine como crítico, guionista e realizador (Sagitario, 2001), e foi tamén crítico da arte e tradutor de obras de Shakespeare (El mercader de Venecia, 1992). No campo da dramaturxia escribiu Los abrazos del pulpo (1985) e Seis armas cortas (1998). En 1970 publicou a súa primeira novela, Museo provincial de los horrores, á que seguiron Busto (1973, Premio Barral), La comunión de los atletas (1979),   Los padres viudos (1984, Premio Azorín), La quincena soviética (1988, Premio Herralde), La mujer sin cabeza (1997) e El vampiro de la calle Méjico (2002, Premio García Ramos).

GALICIA

Escritor e xornalista. Director do Instituto Cervantes (2004), licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, doutorouse en Ciencias da Información pola Universidad Complutense de Madrid e diplomouse en Lingua e Literatura Italiana pola Universidade de Peruggia. Director do Círculo de Bellas Artes (1996-2004) e da revista de poesía La alegría de los naufragios, foi responsable da área de cultura e do suplemento Culturas do xornal Diario 16, e colaborador de Cuadernos para el diálogo, El País, La Vanguardia ou La Voz de Galicia. Da súa extensa obra como poeta destacan Épica: cuadernos de poesía, incompleta (1974), Las ruínas del mundo (1991), Para no ir a parte alguna (1994), Poemas (1995) e Olas en la noche (2001). Como ensaísta publicou Sobre el liberalismo y otros escritos de literatura portuguesa (1990), Sobre la inutilidad de la poesía (1995) e Nostalgia de la nada perdida: ensayo sobre narrativa contemporánea (1996). Tamén realizou traducións ao castelán, como...

PERSOEIRO

Actriz cinematográfica. Protagonizou películas en que destacou por unha gran sensibilidade e profundidade dramática, como en Las largas vacaciones del 36 (1976), Cet obscur object du désir (1977), Demonios en el jardín (1982), La mitad del cielo (1986, Premio á mellor interpretación feminina en San Sebastián), Las cosas del querer (1989), Mal de amores (1993), Carne trémula (1997), El mar (2000) e Al sur de Granada (2003).

PERSOEIRO

Cantante e actor. Coñecido como Antonio Molina, foi un dos artistas máis representativos do flamenco e da copla española e un dos máis admirados pola súa voz. Destacan os seus discos 30 coplas de leyenda (1957) e Quejío, su flamenco (1971), e os seus filmes El pescador de coplas (1954), El Cristo de los Faroles (1958) e Canciones de nuestra vida (1975).

PERSOEIRO

Eclesiástico. Foi cóengo e xuíz do Fuero (1550) en Mondoñedo. Da súa produción destaca Descripción del Reino de Galicia y de las cosas notables en él (1550), dividido en cinco partes que recollen datos xeográficos, históricos, artísticos, ditos populares, tradicións e lendas.

PERSOEIRO

Escritor. A súa obra, esencialmente poética, amosa diversas influencias, desde a surrealista de Lautreamont e Rimbaud ata a de L. Miéosz e Neruda, cunha gran reverencia pola luz e o mar unidos aos sentidos, provista de imaxes que crean un mundo propio de viaxes, erotismo e inconformismo. Das súas obras destacan Las cosas y el delirio (1941), Pasiones terrestres (1946), Costumbres errantes o la redondez de la tierra (1951), Amantes antípodas (1961), Los últimos soles (1980), El ala de la gaviota (1989) e Hacia una isla incierta (1992), así como a súa única novela Una sombra donde sueña Camila O’Gorman (1973).

PERSOEIRO

Anarquista. Coñecido como Juanet, en 1924 exiliouse a Francia, onde foi secretario da Federación de Grupos Anarquistas de Lengua Española (1926). Volveu a Barcelona coa Segunda República e foi secretario do comité peninsular da FAI. De novo no exilio francés, despois de 1939 foi secretario xeral do Movimiento Libertario Español, reconstruído en 1943, e posteriormente militou na denominada CNT “política”.

PERSOEIRO

Teólogo. En 1552 ingresou na Compañía de Xesús e ao ano seguinte foi enviado a Portugal, onde se ordenou sacerdote (1561) e comenzou a súa carreira como docente. Comentarista da Summa Theologica de san Tomé de Aquino, escribiu o tratado Concordia liberi arbitrii cum gratiae donis, divina praescientia, providentia, praedestinatione et reprobatione concordia (1588), onde expuxo a súa doutrina. En 1591 regresou a España e en 1592 escribiu De iustitia et iure.

PERSOEIRO

Poeta. Autor cunha obra que se enmarca dentro do movemento ultraísta, con temáticas variadas que abarcan desde a paisaxe ata o amor e o relixioso, formou parte do grupo literario xurdido ao redor da revista Martín Fierro e mantivo unha estreita relación cos autores da Xeración do 27, en especial con F. Garía Lorca. Das súas obras destacan El imaginero (1927), Hostería de la rosa y el clavel (1933), Unida noche (1957), Una sombra antigua canta (1966), La escudilla (1973) e Las sombras del pájaro tostado (1975). Recibiu o Premio Nacional de Literatura (1958).

PERSOEIRO

Escritor e xornalista. Estivo moi vinculado ás actividades culturais das asociacións galegas da capital arxentina, onde entrou en contacto con intectuais galegos, e Galicia sempre foi un tema recorrente na súa obra. Destacado poeta, ensaísta e articulista, das súas obras destacan Itinerario gallego (1958), Latitud Finisterre (1961), Canto a las provincias gallegas (1967) e El perfil en la sombra (1970). Foi membro correspondente da Real Academia Galega (1962) e recibiu o Premio Fernández Latorre (1968).

PERSOEIRO

Xurista. Especializouse en dereito marítimo e foi fundador do comité coordinador dos portos do nordés do Mediterráneo (1970). En 1977 creou a Confederación Española de Organizaciones Empresariales e participou na reconstrución de Fomento del Trabajo Nacional, institución que presidiu desde 1978 ata 1994.

MUNICIPIOS

Municipio da comarca do Bierzo, integrado na provincia de León, Castela e León, e situado á beira do Camiño Francés de peregrinación a Santiago (769 h [2001]). Na entrada do termo atópase o santuario das Angustias, de finais do s XVIII. As súas portas foron forradas de ferro xa que existía o costume entre os peregrinos de levar unha estela como recordo.